บทที่ 78 บังเอิญพบเพื่อเอาความ

หงจุนพริบตาเดียวก็หายวับไปจากจุดเดิม แม้ความเร็วของเรือเหาะจะรวดเร็ว ทว่าก็น่าจะยังพอมีความหวังริบหรี่ที่จะตามทัน

เรื่องอื่นยังพอคุยกันได้ ทว่าวันนี้หากผู้ใดคิดจะขัดขวางไม่ให้เขารั้งตัวเจ้าหนูฉางชิงเอาไว้ล่ะก็ อย่าหาว่าเขาไม่เกรงใจก็แล้วกัน

ชิงสือไม่ได้สนใจการจากไปของหงจุนเลยแม้แต่น้อย ยามนี้เขายังคงตกอยู่ในภวังค์แห่งความสงสัยในตัวเอง ปากก็พร่ำพึมพำไม่หยุดว่า

"เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้ หวังเหยาน้อยจะหักหลังอาจารย์ได้อย่างไร"

"นางกตัญญูถึงเพียงนั้น มีของอร่อยก็นึกถึงอาจารย์ เจอของที่ชอบก็นึกถึงอาจารย์ ไม่มีทาง นางไม่ใช่คนแบบนั้น"

ภาพความทรงจำต่างๆ ระหว่างศิษย์อาจารย์สว่างวาบขึ้นมาในหัวราวกับม้าหมุน

ใบหน้าของหวังเหยาน้อยประดับด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย คอยออดอ้อนอยู่ข้างกายเขาทั้งวัน ทั้งกตัญญูและว่าง่าย เด็กแบบนี้จะเป็นศิษย์ทรยศไปได้อย่างไร

จนกระทั่ง ความทรงจำดำเนินมาถึงตอนที่ศิษย์อาจารย์ทั้งสองกราบเข้าสู่ยอดเขากระบี่เทพแห่งสำนักเต้าอี ใบหน้าของสวีเจี๋ย หลิ่วซวง ลู่โยวโยว และคนอื่นๆ ก็ผุดขึ้นมาไม่หยุดหย่อน ในดวงตาของชิงสือก็ค่อยๆ ปรากฏแววตาเย็นเยียบขึ้นมา

"ใช่ ต้องเป็นพวกมันแน่ๆ ไอ้พวกศิษย์ทรยศของหงจุนนั่นแหละที่พาหวังเหยาน้อยเสียคน เป็นพวกมัน ต้องเป็นพวกมันอย่างแน่นอน"

หาเจอแล้ว ในที่สุดก็หาตัวการเจอแล้ว ใช่ เป็นพวกมัน ล้วนเป็นพวกมันทั้งสิ้น คนที่ทำลายความผูกพันระหว่างศิษย์อาจารย์ของพวกเขาเป็นที่แน่ชัดแล้ว

ชิงสือแหงนหน้าแผดเสียงคำรามลั่น

"เป็นพวกมันที่พาลูกศิษย์ของข้าเสียคน ลูกศิษย์ที่แสนจะว่าง่ายของข้า คืนหวังเหยาน้อยคนเดิมของข้ามาเดี๋ยวนี้นะ"

สิ้นเสียงตวาดลั่น ชิงสือก็หายลับไปในผืนฟ้า ติดตามหงจุนไปอย่างกระชั้นชิด

เขาจะไปเอาความ เขาจะไปทวงถามให้พวกสวีเจี๋ยคืนหวังเหยาน้อยของเขามา

"ตาแก่ขี้เมา เจ้าสั่งสอนลูกศิษย์ของตัวเองไม่ดี ยังมาพาลูกศิษย์ของข้าเสียคนไปด้วย จิตใจช่างเลวทรามนัก"

เพลิงโทสะในใจพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ในขณะเดียวกันความเร็วก็ยิ่งเพิ่มขึ้น ไม่ว่าจะเป็นชิงสือหรือหงจุน ยามนี้ต่างก็เร่งความเร็วไปจนถึงขีดสุดแล้ว

โทสะพุ่งทะยานเสียดฟ้า ส่วนบรรดาศิษย์ยอดเขาอื่นของสำนักเต้าอี เมื่อสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบนยอดเขากระบี่เทพ แต่ละคนต่างก็เงียบกริบราวกับจักจั่นในฤดูหนาว แม้กระทั่งยามที่เดินผ่านยอดเขากระบี่เทพ พวกเขาก็ยอมเดินอ้อมเสียดีกว่า ไม่อยากจะเฉียดเข้าไปใกล้เลยแม้แต่น้อย

หงจุนที่ล่วงหน้าไปก่อน มุ่งหน้าตรงดิ่งไปยังทิศทางของค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล ความเร็วนั้นเรียกได้ว่าหลุดโลก

พุ่งทะยานไปตลอดทาง ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพักเลยแม้แต่น้อย

ทว่าหลังจากบินออกไปได้หลายหมื่นลี้ ราชันอสูรตนหนึ่งก็บังเอิญมาพบกับหงจุนที่กำลังพุ่งทะยานมาด้วยความเร็วสูงพอดี ดวงตาของมันเป็นประกายสว่างวาบทันที

"ดีล่ะ สึกรองเท้าเหล็กจนพังทลายก็หาไม่เจอ ทว่ากลับมาเจอกันง่ายๆ แบบนี้เลยรึ"

ราชันอสูรตนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬแห่งแนวเขาพยัคฆ์นั่นเอง

เรื่องราวก่อนหน้านี้ ทำให้ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬโกรธจัดจนถึงตอนนี้ก็ยังเจ็บปวดรวดร้าวไปถึงตับ

ทว่าเพราะเกรงกลัวในความแข็งแกร่งของสำนักเต้าอี จึงไม่ได้บุ่มบ่ามไปเอาความถึงสำนักเต้าอี

แต่ตอนนี้ ที่นี่คือโลกภายนอก ไม่ใช่สำนักเต้าอีของเจ้า อีกทั้งยังบังเอิญเจอหงจุนอยู่เพียงลำพัง ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬตั้งใจจะถามให้รู้เรื่องว่า ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพของพวกเจ้า ไม่เห็นแนวเขาพยัคฆ์ของข้าอยู่ในสายตาเลยใช่หรือไม่?

สำนักเต้าอีและแนวเขาพยัคฆ์ หลายปีที่ผ่านมา แม้จะมีการกระทบกระทั่งกันอยู่บ้าง ทว่าส่วนใหญ่ก็เป็นการปะทะกันเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

การต่อสู้ระดับราชันอสูรนั้น ไม่ได้เกิดขึ้นมานานหลายปีแล้ว

ทว่าตอนนี้ ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพแห่งสำนักเต้าอีของเจ้า ไม่เพียงแต่จะขโมยคลังสมบัติของข้าไป ทว่ายังกล้าสามหาว ประกาศกร้าวว่าจะปราบข้าไปเป็นสัตว์พาหนะอีก เรื่องแบบนี้ใครจะไปทนได้

โดยไม่ทันคิดอะไรให้มากความ ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬก็พุ่งตัวเข้าไปขวางทางหงจุนทันที หมายจะถามให้กระจ่าง

"หงจุน ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพของเจ้าลอบขโมยคลังสมบัติของข้า หนำซ้ำยัง..."

มันตะคอกถามด้วยความโกรธจัด เดิมทีคิดว่าหงจุนจะหยุดชะงัก แม้จะไม่ให้คำตอบ แต่อย่างน้อยก็น่าจะอธิบายสักหน่อยกระมัง

ทว่าเมื่อระยะห่างร่นเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬกลับพบว่า ตาแก่คนนี้ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยแม้แต่น้อย ความเร็วก็ไม่ลดลงเลยสักนิด สีหน้าของมันพลันเคร่งเครียดขึ้นมาอีกครั้งพลางกล่าวว่า

"หงจุน ข้ากำลังคุยกับเจ้าอยู่นะ... หยุดเดี๋ยวนี้ รอก่อน เจ้า..."

เมื่อเห็นหงจุนพุ่งตรงดิ่งเข้ามาใส่หน้าของมัน ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬก็ถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ ตาแก่คนนี้คิดจะทำอะไรเนี่ย?

รอยพื้นรองเท้าลอยเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬยังไม่ทันได้ตอบสนองใดๆ ก็ถูกหงจุนเตะกระเด็นลอยละลิ่วออกไปในทันที

"ไสหัวไป"

ร่างลอยละลิ่วถอยหลัง ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬแผดเสียงคำรามลั่น

"หงจุน สำนักเต้าอีของพวกเจ้ารังแกกันเกินไปแล้ว ข้าจะ ￥%#%￥%"

ทว่าหงจุนไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย พริบตาเดียวร่างก็หายลับไปอย่างไร้ร่องรอย

สำหรับราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬแล้ว ลูกเตะเมื่อครู่นี้ ไม่ได้สร้างความเสียหายทางกายภาพอะไรมากมายนัก ทว่ากลับสร้างความอัปยศอดสูอย่างรุนแรง

ยอดเขาทั้งลูกถูกร่างของราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬกระแทกจนแหลกละเอียด ทว่าไม่นานมันก็พุ่งทะยานขึ้นมาจากกองซากปรักหักพัง ลอยตัวอยู่กลางอากาศ จ้องมองไปยังทิศทางที่หงจุนจากไป

ดวงตาพยัคฆ์ทั้งสองข้างแดงก่ำจนถึงขีดสุด ราวกับกำลังจะกินเลือดกินเนื้อคนก็มิปาน

ดี ดีมาก ตอนนี้มันรู้แล้วว่าทำไมศิษย์ยอดเขากระบี่เทพถึงได้กล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ ที่แท้ก็เป็นเพราะไม้คานบนไม่ตรง ไม้คานล่างจึงบิดเบี้ยวนี่เอง

ตนเองเป็นถึงราชันอสูรแห่งแนวเขาพยัคฆ์ ไม่ว่าจะระดับตบะบารมี ฐานะและสถานะ ล้วนทัดเทียมกับหงจุน ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ไว้หน้ามันเลยแม้แต่น้อย

มิน่าล่ะ มิน่าล่ะศิษย์ยอดเขากระบี่เทพถึงได้กล้าทำเรื่องเช่นนั้น

"หงจุน เรื่องนี้ข้าไม่มีทางยอมจบง่ายๆ แน่..."

มันโกรธจนแทบจะทนไม่ไหว ไออสูรอันบ้าคลั่งพวยพุ่งออกมาจากร่างของราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬ ท้องฟ้าและมวลเมฆรอบด้านแปรปรวนอย่างรุนแรง

ทว่ายังไม่ทันพูดจบ ก็มีลูกเตะอีกหนึ่งลูกพุ่งมาจากด้านหลัง พลังอันมหาศาล ทำให้ร่างของราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬปลิวกระเด็นออกไปในชั่วพริบตาอีกครั้ง

"บิดาเจ้าสิ"

เพลิงโทสะในใจยิ่งลุกโชน หันขวับกลับไปมอง ก็เห็นเพียงเงาร่างสายหนึ่งหายลับไปในผืนฟ้าอย่างรวดเร็ว

แม้ความเร็วจะสูงมาก ทว่าราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬก็ยังคงจำตัวตนของคนผู้นั้นได้

"ชิงสือ อ๊าก... ข้าจะบดขยี้ยอดเขากระบี่เทพของพวกเจ้าให้ราบเป็นหน้ากลองให้จงได้"

จากนั้นเสียงดังโครมครามก็ดังขึ้น ภูเขาขนาดใหญ่อีกลูกหนึ่งถูกราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬกระแทกจนแหลกละเอียด

"หงจุน เอาหวังเหยาน้อยของข้าคืนมา หวังเหยาน้อยที่เคยเชื่อฟังและรู้ความคนนั้น..."

ไม่ได้สนใจราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬเลยแม้แต่น้อย เมื่อครู่นี้ชิงสือเห็นมีสัตว์อสูรตนหนึ่งขวางทางตนอยู่ ในเมื่อเป็นสัตว์อสูร ก็ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง ซัดไปหนึ่งเท้าตรงๆ เลย

ในวินาทีนี้ ในหัวของชิงสือมีเพียงลูกศิษย์สุดที่รัก เสื้อกันหนาวตัวน้อยสุดดวงใจของเขาเท่านั้น

คนทั้งสองต่างไล่กวดตามกันไปอย่างกระชั้นชิด ในขณะเดียวกัน เรือเหาะที่บรรดาศิษย์โดยสารอยู่ ก็กำลังพุ่งทะยานด้วยความเร็วสูงสุด

"ศิษย์น้องสาม ไม่เห็นจำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยนะ?"

มองดูสวีเจี๋ยที่ไม่สนใจการสิ้นเปลืองหินวิญญาณเลยแม้แต่น้อย เร่งความเร็วเรือเหาะไปจนถึงขีดสุด แสงจากค่ายกลสว่างวาบ ราวกับกำลังจะก้าวข้ามขีดจำกัดอยู่รอมร่อ

เจ้าเจิ้งผิงกล่าวอย่างพูดไม่ออก

นี่รีบไปตายหรือไง?

เย่ฉางชิงที่อยู่ด้านข้างเห็นดังนั้น จึงใช้สองมือเกาะราวระเบียงไว้ พยายามทรงตัวอย่างสุดความสามารถ

หากเปรียบเรือเหาะเป็นรถยนต์ในชาติก่อน เกรงว่าคันเร่งของสวีเจี๋ยคงเหยียบทะลุถังน้ำมันไปแล้ว

เมื่อเผชิญกับคำพูดของเจ้าเจิ้งผิง สวีเจี๋ยก็ยังคงทำหน้าที่เติมหินวิญญาณอย่างต่อเนื่อง พลางเอ่ยปากอธิบายอย่างพร่ำเพ้อ

"ข้าทำแบบนี้ก็เพื่อทุกคนนะ หากไม่เร่งความเร็วหน่อย เกรงว่าคงไปไม่ถึงค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลแน่"

???

ทำไมถึงจะไปไม่ถึงค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลได้ล่ะ?

เห็นได้ชัดว่าเจ้าเจิ้งผิงไม่รู้เลยว่า ความตั้งใจของอาจารย์ที่จะรั้งศิษย์น้องฉางชิงเอาไว้นั้นมีมากเพียงใด แม้พวกเขาจะออกจากยอดเขากระบี่เทพมาได้สำเร็จแล้ว ทว่าตราบใดที่ยังไม่ถึงค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล ก็จะหละหลวมไม่ได้แม้แต่ชั่วขณะเดียว

ดังคำกล่าวที่ว่า ไม่มีใครรู้ใจอาจารย์เท่าลูกศิษย์ หากเขาเดาไม่ผิด ยามนี้ท่านอาจารย์น่าจะกำลังไล่ตามมาตามทางแล้วแน่ๆ

ท่านอาจารย์ขอรับ เป็นลูกศิษย์ท่านมาตั้งร้อยกว่าปี เล่ห์เหลี่ยมเล็กๆ น้อยๆ ในใจท่าน ศิษย์มองทะลุปรุโปร่งมาตั้งนานแล้ว