บทที่ 77 ล้วนเป็นศิษย์ทรยศเหมือนกัน

หงจุนเร่งเร้าให้ชิงสือรีบตามไป หากปล่อยให้ไอ้ลูกเต่าพวกนี้เข้าไปในค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลได้ล่ะก็ จบเห่แน่

ทว่าในขณะที่ชิงสือกำลังจะลงมือ สือซงกลับเข้ามาขวางทางไว้

เรื่องราวบานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว หากปล่อยให้ชิงสือตามไป ด้วยนิสัยของเจ้าเจิ้งผิง คงได้ปะทะกันอย่างดุเดือดแน่

ขนาดอาจารย์ของตัวเองยังกล้าใช้ค่ายกลกักขัง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชิงสือเลย

เพื่อป้องกันไม่ให้สถานการณ์ลุกลามใหญ่โต สือซงย่อมไม่ยอมให้ชิงสือลงมือเด็ดขาด ปล่อยให้ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพไปเถอะ

สิ่งที่เขาสือซงต้องการก็แค่ความสงบสุข คำขอเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ ทำไมมันถึงได้ยากเย็นนัก

"สหายชิงสือ พอแค่นี้เถอะ"

"หา? สือซง เจ้าหลีกไปนะ ไม่อย่างนั้นเรื่องนี้ข้าไม่จบกับเจ้าแน่"

ทว่ายังไม่ทันที่ชิงสือจะได้ตอบกลับ หงจุนที่อยู่ในค่ายกลก็ชิงแผดเสียงคำรามขึ้นมาก่อน ดวงตาแดงก่ำ ใบหน้าบิดเบี้ยว ดูราวกับสิงโตที่กำลังคลุ้มคลั่ง

พูดจบก็หันไปตะคอกใส่ชิงสือ

"เจ้ายังมัวยืนเซ่ออยู่อีกทำไม จัดการมันสิ"

เมื่อเห็นบรรดาศิษย์พากันขึ้นเรือเหาะสำเร็จ และเรือเหาะค่อยๆ ลอยตัวขึ้น หงจุนก็ยิ่งร้อนรน

ส่วนชิงสือในยามนี้ก็ได้สติกลับมา จึงลงมือทันที ทั้งสองเข้าพัวพันต่อสู้กันในชั่วพริบตา

"ศิษย์พี่ใหญ่..."

บนเรือเหาะ มีศิษย์คนหนึ่งถามขึ้นเมื่อเห็นชิงสือและสือซงกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด เจ้าเจิ้งผิงตอบกลับโดยไม่แม้แต่จะคิด

"ไม่ต้องไปสนใจ ออกเดินทาง"

จากนั้น เรือเหาะทั้งสามลำก็เร่งเครื่องเต็มกำลัง โดยไม่สนว่าจะสิ้นเปลืองหินวิญญาณไปมากเท่าใด พุ่งทะยานหายลับไปในอากาศชั่วพริบตา

ความเร็วของเรือเหาะนั้นสูงมาก เมื่อมองดูเรือเหาะทั้งสามลำหายลับไปจนไร้ร่องรอย หงจุนก็แทบจะเป็นบ้า

"ศิษย์ทรยศ ไอ้พวกศิษย์ทรยศเอ๊ย..."

เหลือเพียงเสียงคำรามอย่างโศกเศร้า ดังกึกก้องไปทั่วยอดเขากระบี่เทพ

อีกด้านหนึ่ง เมื่อเรือเหาะจากไปแล้ว สือซงก็เป็นฝ่ายหยุดมือก่อน ไม่นานหงจุนก็พังค่ายกลออกมาได้ เขาเดินออกมาด้วยความโกรธจัด

สายตาจ้องเขม็งไปที่สือซงอย่างมาดร้าย

เจ้าโง่เอ๊ย เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าสูญเสียอะไรไป? หากไม่มีเจ้าหนูฉางชิง เจ้าจะให้ข้าใช้ชีวิตในปีนี้อย่างไร? จะอยู่อย่างไร!

สือซงย่อมไม่รู้เรื่องเหล่านี้ เมื่อเผชิญกับสายตาโกรธแค้นของหงจุน แม้แต่เขาก็ยังเผลอหดคออย่างไม่รู้ตัว ทว่าในใจก็ฉงนเช่นกัน

ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง ก็แค่ศิษย์คนเดียว ไปแล้วก็ไปสิ อีกหนึ่งปีค่อยรับใหม่ก็เหมือนกันนั่นแหละ

ทว่าคำพูดเหล่านี้ สือซงย่อมไม่กล้าเอ่ยออกมา เวลานี้อย่าไปยั่วโมโหเขาอีกเลยจะดีกว่า

"หึ หะๆๆ... เอ่อ ศิษย์น้อง ในเมื่อเรื่องราวก็จบลงแล้ว ศิษย์พี่ขอตัวกลับก่อน หอคุมกฎยังมีธุระอีกมาก เจ้าไม่ต้องมาส่งหรอกนะ ไม่ต้องส่งๆ"

พูดจบ สือซงก็เตรียมจะชิ่งหนี ทว่าหงจุนกลับตวาดลั่น

"ตาแก่สมควรตาย อย่าหนีนะ!"

พูดจบ ก็พุ่งเข้าใส่ทันที เมื่อเห็นดังนั้น สือซงก็รู้สึกหนังศีรษะชาหนึบ ถอยกรูดหลบหลีกเป็นพัลวัน ทว่าหงจุนกลับกัดไม่ปล่อย ไม่รู้ไปโกรธแค้นอะไรมานักหนา

คาดว่าคงถูกเจ้าเจิ้งผิงและศิษย์คนอื่นๆ ยั่วโมโหมาล่ะมั้ง

ก็ใช่น่ะสิ ถูกลูกศิษย์ของตัวเองแทงข้างหลัง เป็นใครก็คงรับไม่ได้ทั้งนั้น ดังนั้น... ขอโทษด้วยนะ เจ้าหนูสวีเจี๋ย

ไม่อยากพัวพันกับหงจุนอีกต่อไป หลังจากถอยร่นรักษาระยะห่างได้ สือซงก็รีบตะโกนขึ้น

"ศิษย์น้องช้าก่อน"

"ตาแก่สมควรตาย ยังมีอะไรจะสั่งเสียอีก? เห็นแก่ความเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้อง ข้าจะให้เจ้าพูดจนจบ"

"ศิษย์น้อง เจ้าอย่าเพิ่งวู่วาม เอาอย่างนี้ ข้ามีความลับเรื่องหนึ่งจะบอกเจ้า แลกกับการปล่อยข้าไป"

"เหอะ ตาแก่เจ้าเล่ห์ คอยขัดขวางเรื่องดีๆ ของข้าอยู่ตลอดเวลา ตอนนี้ยังคิดจะมาหลอกข้าอีก เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อรึ?"

"จริงๆ นะ เรื่องนี้ข้าไม่โกหกศิษย์น้องเด็ดขาด เป็นเรื่องเกี่ยวกับสวีเจี๋ย ศิษย์ของเจ้า"

"ว่ามา"

เมื่อได้ยินว่าเป็นเรื่องของไอ้พวกลูกศิษย์ทรยศ หงจุนก็เริ่มสนใจและใจเย็นลงบ้าง

เมื่อเห็นดังนั้น สือซงก็กลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนจะรีบเอ่ยด้วยความเร็วแสง

"สวีเจี๋ยศิษย์เจ้าแอบมาหาข้าเมื่อหลายวันก่อน"

ความเร็วในการพูดนั้น ช่างน่าทึ่งจริงๆ สิ้นคำ สือซงก็หายวับไปจากตรงนั้นโดยไม่รั้งรอเลยแม้แต่น้อย

เขาตัดสินใจแล้วว่า ภายในหนึ่งปีนี้ หอคุมกฎของเขาจะไม่ย่างกรายเข้ามาที่ยอดเขากระบี่เทพอีกเป็นอันขาด

หงจุนไม่ได้ใส่ใจการหลบหนีของสือซงเลยแม้แต่น้อย เมื่อได้ยินประโยคนี้ เขาก็ยืนอึ้งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่นฟ้า

"ฮ่าๆ ฮ่าๆๆ..."

เข้าใจแล้ว เข้าใจอย่างถ่องแท้เลย ทีนี้ก็กระจ่างสักที ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง!

เยี่ยม ไอ้พวกลูกศิษย์ทรยศ ไอ้ลูกเต่าจอมวางแผน

"ดี ดีมาก ถึงกับใช้วิธีสกปรกเช่นนี้มาแทงข้างหลังอาจารย์ ดี พวกเจ้าช่างเป็นศิษย์ที่แสนดีของข้าจริงๆ"

หงจุนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง หัวเราะอย่างรันทด หัวเราะอย่างโกรธแค้น หัวเราะอย่างไม่ยินยอม

เมื่อเห็นสภาพของเขา ชิงสือก็เดินเข้าไปปลอบโยนด้วยความกังวล

"เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม? เฮ้อ ไอ้พวกลูกเต่าพวกนี้นี่มันไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ ไม่รู้จักเคารพครูบาอาจารย์เอาเสียเลย เจ้าก็อย่าเก็บไปใส่ใจเลย อย่างไรเสียก็เป็นลูกศิษย์ของตัวเองทั้งนั้น วันข้างหน้าก็ค่อยสั่งสอนกันไป ดูอย่างข้าสิ..."

ชิงสือเป็นห่วงจริงๆ ว่าหงจุนจะคิดสั้น

เมื่อมองดูสหายเก่าผู้นี้ ชิงสือก็รู้สึกโชคดีเหลือเกิน โชคดีที่หวังเหยาน้อยของเขาว่านอนสอนง่าย ไม่เหมือนกับไอ้พวกลูกศิษย์ทรยศของหงจุน

ทว่ายังไม่ทันที่ชิงสือจะพูดจบ หงจุนก็พูดแทรกขึ้นมาทันที บนใบหน้ายังมีรอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้น

"ดูอย่างเจ้ารึ? ดูอย่างเจ้าทำไม? โง่เหมือนกันรึ?"

"พูดอะไรของเจ้าน่ะ ข้าก็แค่เป็นห่วงเจ้าเองนะ"

"เป็นห่วงข้า? เจ้าเอาเวลาไปห่วงตัวเองก่อนเถอะ ลูกศิษย์ของเจ้าน่ะ เป็นคนดีนักหรือไง?"

หืม???

"เจ้าหมายความว่ายังไง?"

"หมายความว่ายังไง? เจ้าลองคิดดูให้ดีสิ เรื่องทั้งหมดมีแค่เจ้ากับข้าที่รู้ แล้วไอ้พวกศิษย์ทรยศนั่นรู้ได้ยังไงว่าเจ้าหนูฉางชิงอยู่ในถ้ำบำเพ็ญเพียรของข้า?"

"ข้าไม่เคยบอกใคร ลูกศิษย์ของข้าก็ไม่มีทางรู้ คนเดียวที่อาจจะเผลอแพร่งพรายความลับออกไป ก็มีแค่เจ้าเท่านั้น"

"แต่ถึงเจ้าจะโง่ไปสักหน่อย ทว่าก็ยังไม่ถึงขั้นหมดหวัง อย่างน้อยเจ้าก็ไม่เที่ยวไปป่าวประกาศบอกใครไปทั่ว คนเดียวที่เจ้าอาจจะบอกก็คงมีแค่คนเดียว"

เมื่อหงจุนพูดจบ ชิงสือก็ถึงกับยืนเซ่อไปเลย

ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็หมายความว่าหวังเหยาน้อยของข้าหักหลังข้างั้นรึ?

ชิงสือรู้ตัวดีว่า เขาเผลอแพร่งพรายข้อมูลไปให้หวังเหยาน้อยไม่น้อยเลยจริงๆ

ก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้เอะใจอะไร ทว่าพอมาคิดทบทวนดูตอนนี้ ดูเหมือนว่าหวังเหยาน้อยจะจงใจสืบข่าวพวกนี้อยู่นะ เพียงแต่เขาไม่ได้ระแวดระวังเลยแม้แต่น้อย จึงไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติอะไรเลย

แต่ตอนนี้ แผนการทั้งหมดของพวกเขาถูกพวกลูกศิษย์ทรยศนั่นล่วงรู้จนหมดเปลือก นี่มันต้องมีปัญหาอย่างแน่นอน

"เป็นไปไม่ได้ หวังเหยาน้อยจะหักหลังข้าได้อย่างไร ข้าเป็นอาจารย์ของนางนะ"

ชั่วขณะนั้น เสื้อคลุมกันหนาวก็ขาดวิ่น ลมหนาวพัดโชยทะลุรอยขาด ทำเอาหัวใจของชิงสือเหน็บหนาวจนแทบแข็ง

เมื่อมองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อของชิงสือ หงจุนก็แค่นเสียงหัวเราะเย็นชา

"ยังจะมาศิษย์กตัญญูอาจารย์เมตตา รักใคร่ผูกพันปานพ่อลูกอีก สุดท้ายก็กลายเป็นลูกศิษย์ทรยศเหมือนกัน ถูกแม่หนูนั่นหลอกถามข้อมูลจนหมดไส้หมดพุง ใช้ชีวิตมาตั้งหลายปีป่านนี้ เสียชาติเกิดจริงๆ"

หงจุนโกรธจริงๆ คำพูดจึงรุนแรงไปสักหน่อย ทว่าก็สุดจะกลั้นแล้วจริงๆ เมื่อปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมด จุดบอดที่ใหญ่ที่สุดก็คือชิงสือนี่แหละ

หากไม่ใช่เพราะเขาไปแพร่งพรายแผนการของพวกเขาสองคนให้หวังเหยารู้ ไอ้พวกลูกศิษย์ทรยศนั่นจะทำสำเร็จง่ายดายปานนี้ได้อย่างไร

ดังนั้น ไม่กลัวคู่ต่อสู้ที่เก่งกาจปานเสือหรอก ทว่ากลัว...

เขาแค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะก้าวฉับๆ จากไปทันที

"เจ้าจะไปไหน?"

"ข้าจะตามไปสิ หรือจะให้ไปผูกคอตายล่ะ?"