บทที่ 76 ข้า เจ้าเจิ้งผิง ผู้ซื่อตรงไม่ยอมหัก

แม้จะไม่รู้แน่ชัดว่าหลิ่วซวงทำอะไรลงไป ทว่าดูจากสถานการณ์ตรงหน้า ศิษย์พี่ใหญ่ถูกหลอกจนอยู่หมัดเสียแล้ว สวีเจี๋ยลอบยกนิ้วโป้งให้เงียบๆ

"ศิษย์พี่รองยอดเยี่ยมไปเลย"

ในขณะเดียวกัน เย่ฉางชิงที่อยู่ด้านข้าง มองดูเจ้าเจิ้งผิงที่กำลังโต้เถียงกับหงจุนอย่างไม่ลดละ ก็ถึงกับชาหนึบไปทั้งตัว นี่มันจะทำอะไรกันเนี่ย? จะลุกขึ้นมาโค่นล้มเบื้องบนหรือไง?

สำหรับเจ้าเจิ้งผิง เย่ฉางชิงไม่เคยคลุกคลีด้วยมาก่อน ดังนั้นย่อมไม่รู้ว่าเขาเป็นคนเช่นไร

ทว่าหากประเมินจากสถานการณ์ตรงหน้า คนผู้นี้คือคนจริงอย่างแน่นอน ลองดูตอนที่สวีเจี๋ยเผชิญหน้ากับหงจุนเมื่อครู่สิ แล้วกลับมาดูเจ้าเจิ้งผิง

ดังนั้นการที่เขาได้เป็นถึงศิษย์พี่ใหญ่ ย่อมมีเหตุผลของมัน

หงจุนถูกเจ้าเจิ้งผิงยั่วโมโหจนหนวดกระดิกตาขวาง เมื่อรู้ว่านิสัยดื้อรั้นดั่งวัวถึกของเจ้าเด็กนี่กำเริบอีกแล้ว หงจุนจึงแผดเสียงคำรามด้วยความโกรธจัด

"ไสหัวไป ไสหัวไปค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลเดี๋ยวนี้เลย"

"ขอรับ"

เมื่อเผชิญกับคำด่าทอของหงจุน คราวนี้เจ้าเจิ้งผิงกลับรับคำอย่างว่าง่าย หมุนตัวเตรียมจะจากไป ทว่าเป็นการพาพวกสวีเจี๋ย ลู่โยวโยว ไปด้วย และแน่นอนว่ารวมถึงเย่ฉางชิงด้วย

"เดี๋ยวก่อน"

เมื่อเห็นเย่ฉางชิงกำลังจะถูกพาตัวไปด้วย หงจุนก็ถึงกับพูดไม่ออก ข้าสั่งให้เจ้าไสหัวไปคนเดียวต่างหากเล่า

"ท่านอาจารย์ยังมีธุระอันใดอีกหรือขอรับ?"

"พวกเจ้าไปได้ ทว่าเจ้าเด็กนี่ต้องอยู่"

คำพูดนั้นชัดเจนแจ่มแจ้งแล้ว ทว่าคำตอบของเจ้าเจิ้งผิงกลับเป็น

"กฎสำนักระบุไว้ว่า การไปประจำการที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล ศิษย์ทั้งยอดเขาล้วนต้องเดินทางไป ในเมื่อบอกว่าทั้งหมด ก็คือทั้งหมดขอรับ"

"ข้าเตรียมจะรับเจ้าเด็กนี่เป็นศิษย์แล้ว กำลังจะทดสอบเขาสักหน่อย นับเป็นกรณีพิเศษ"

"ในมุมมองของศิษย์ นี่ไม่นับว่าเป็นกรณีพิเศษขอรับ"

"ข้าคือเจ้ายอดเขากระบี่เทพ คำพูดของข้าเป็นสิทธิ์ขาด หรือว่าคำพูดของเจ้าเป็นสิทธิ์ขาดกันแน่?"

"กฎสำนักเป็นสิทธิ์ขาดขอรับ"

เมื่อเห็นว่าทั้งสองเริ่มปะทะคารมกันอีกครั้ง หงจุนก็โกรธจนหน้าดำหน้าแดง หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นคงยอมถอยไปนานแล้ว ทว่าเจ้าเจิ้งผิงกลับไม่มีทีท่าหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

ซ้ำยังก้าวขึ้นไปอีกหนึ่งก้าว มาหยุดอยู่ตรงหน้าหงจุนอีกครั้งพลางเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

"ท่านอาจารย์ วันนี้ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพทุกคน จำเป็นต้องเดินทางไปที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลขอรับ"

"เป็นไปไม่ได้ วันนี้มีข้าอยู่ที่นี่ เจ้าเด็กนี่ก็ไม่มีทางได้ไปไหนทั้งนั้น"

หากเป็นเรื่องอื่นก็คงช่างมันไปแล้ว ทว่าเรื่องนี้ ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับหินหัวรั้นอย่างเจ้าเจิ้งผิง หงจุนก็ไม่มีทางยอมเด็ดขาด

เมื่อเห็นหงจุนยืนกรานที่จะรั้งตัวเย่ฉางชิงไว้อย่างแน่วแน่ สวีเจี๋ยที่อยู่ด้านข้างก็เอ่ยด้วยความหวาดหวั่น

"คิดไม่ถึงเลยว่าท่านอาจารย์จะเด็ดขาดขนาดนี้"

"ไร้สาระ หากเป็นเรื่องอื่นยังพอคุยกันได้ ทว่าเรื่องนี้ ท่านอาจารย์ย่อมไม่มีทางยอมถอยอย่างแน่นอน"

หลิ่วซวงตอบกลับ และก็เพราะเหตุนี้เอง นางถึงได้เตรียมแผนสำรองไว้เล็กน้อย โดยการพาศิษย์พี่ใหญ่มาด้วย

มองดูทั่วยอดเขากระบี่เทพ นอกเหนือจากศิษย์พี่ใหญ่แล้ว ยังมีใครกล้าปะทะกับท่านอาจารย์ตรงๆ อีกบ้าง? ตอนนี้อาจจะเพิ่มท่านผู้อาวุโสใหญ่ชิงสือเข้าไปได้อีกคน

เมื่อเห็นว่าหงจุนตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่ยอมปล่อยเย่ฉางชิงไป เจ้าเจิ้งผิงจึงเอ่ยเสียงต่ำ

"ท่านอาจารย์ ท่านทำเช่นนี้ถือเป็นการละเมิดกฎสำนักนะขอรับ"

"กฎสำนักบ้าบออะไร ข้าบอกไปแล้วว่านี่คือกรณีพิเศษ"

"ท่านอาจารย์ ท่านแน่ใจหรือว่าจะดึงดันเช่นนี้?"

"ข้าบอกแล้วไงว่านี่คือกรณีพิเศษ"

"เช่นนั้นศิษย์คงต้องขอล่วงเกินแล้วขอรับ"

??? ศิษย์เนรคุณผู้นี้คิดจะทำอะไร?

ยังไม่ทันที่หงจุนจะคิดตก ก็เห็นเพียงเจ้าเจิ้งผิงหยิบจานค่ายกลชิ้นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ วินาทีที่เห็นจานค่ายกลชิ้นนั้น หงจุนก็หนังตากระตุกยิกๆ โกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด

"ศิษย์ทรยศ เจ้าคิดจะทำอะไร..."

จานค่ายกลชิ้นนี้ หงจุนคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดี มันคือสิ่งที่ศิษย์พี่ใหญ่ฉีสยงผู้เป็นเจ้าสำนักมอบให้กับเจ้าเจิ้งผิงด้วยตนเองเมื่อครั้งก่อน

มันคือจานค่ายกลระดับปราชญ์ ภายในสลักค่ายกลระดับปราชญ์เอาไว้

ยามนี้ศิษย์ทรยศผู้นี้หยิบจานค่ายกลชิ้นนี้ออกมา หรือว่าต้องการจะ...

และก็เป็นไปตามคาด ไม่รอให้หงจุนพูดจบ เจ้าเจิ้งผิงก็กระตุ้นค่ายกลทันที พริบตาเดียวก็ครอบคลุมร่างของหงจุนไว้ภายใน

ศิษย์ทรยศผู้นี้ถึงกับจะใช้ค่ายกลระดับปราชญ์มากักขังเขาไว้

แม้ว่าค่ายกลระดับปราชญ์เพียงค่ายเดียว จะไม่อาจกักขังหงจุนไว้ได้นานนัก ทว่าก็เพียงพอที่จะถ่วงเวลาให้พวกเจ้าเจิ้งผิงจากไปได้แล้ว

เมื่อถูกค่ายกลครอบคลุมไว้ หงจุนก็ตาถลนแทบปริแตก ปากก็แผดเสียงคำรามไม่หยุดหย่อน

"กบฏแล้ว กบฏแล้ว ข้าเป็นอาจารย์ของเจ้านะ เจ้าศิษย์ทรยศ เจ้าคิดจะทรยศอาจารย์ล้างผลาญบรรพชนหรือไง?"

เมื่อเผชิญกับเสียงตวาดลั่นของหงจุน เจ้าเจิ้งผิงกลับไม่หวั่นไหว โขกศีรษะให้หงจุนที่อยู่ภายในค่ายกลสามครั้งติดๆ ทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคเดียว

"ศิษย์เพียงแค่ต้องการปกป้องกฎระเบียบของสำนัก รอให้ศิษย์พาศิษย์น้องทุกคนไปถึงค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลเสียก่อน ท่านอาจารย์จะฆ่าจะแกงอย่างไร ก็สุดแล้วแต่ท่านเลยขอรับ"

พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินจากไปทันที โดยมีเย่ฉางชิง สวีเจี๋ย หลิ่วซวง และคนอื่นๆ ร่วมเดินทางไปด้วย

เพียงแต่ยามนี้เย่ฉางชิงรู้สึกมึนตึ้บไปหมดแล้ว

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย? เป็นศิษย์ ทว่ากลับใช้ค่ายกลระดับปราชญ์มากักขังอาจารย์ของตนเองเนี่ยนะ?

"ศิษย์น้องฉางชิงไม่ต้องแปลกใจไปหรอก วันหน้าเจ้าก็จะรู้เอง ศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเรา ก็เป็นคนซื่อตรงไม่ยอมหักเช่นนี้แหละ"

สวีเจี๋ยที่อยู่ด้านข้างเอ่ยปลอบใจ ทว่าต่อคำพูดนี้ เย่ฉางชิงถึงกับมุมปากกระตุก นี่เรียกว่าซื่อตรงไม่ยอมหักรึ?

หลายคนกับนกกระเรียนอีกหนึ่งตัวรีบจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงเสียงคำรามที่ดังไล่หลังมาไม่ขาดสาย

"ศิษย์ทรยศ พวกเจ้ามันเป็นศิษย์ทรยศกันหมด ความโชคร้ายของสำนัก ความโชคร้ายของสำนักจริงๆ"

หงจุนแผดเสียงคำรามไปพลาง โจมตีค่ายกลอย่างบ้าคลั่งไปพลาง ด้วยหวังจะหลุดพ้นออกมาให้เร็วที่สุด พลังทำลายล้างอันมหาศาลนั้น สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งสำนักเต้าอีในพริบตา

บนยอดเขาหลัก ฉีสยงที่กำลังฝึกวิชาอยู่ จู่ๆ ก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น เมื่อแผ่จิตสัมผัสออกไปสำรวจ ก็พบภาพเหตุการณ์บนยอดเขากระบี่เทพอย่างรวดเร็ว ชั่วขณะนั้นเขาถึงกับยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตก

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"

เห็นเพียงหงจุนกำลังโจมตีค่ายกลอย่างบ้าคลั่ง ปากก็พ่นคำด่าทอไม่หยุดหย่อน อะไรทำนองว่าศิษย์ทรยศ ความโชคร้ายของสำนัก

"ยอดเขากระบี่เทพเกิดเรื่องอะไรขึ้น? ใครก็ได้"

เขาเรียกผู้ดูแลคนหนึ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว หลังจากสอบถามจึงได้รู้ว่า ที่แท้ก็เป็นเจ้าเจิ้งผิงที่ใช้ค่ายกลระดับปราชญ์ที่เขามอบให้ ไปกักขังหงจุนผู้เป็นอาจารย์ของตนนี่เอง

เมื่อได้ล่วงรู้ต้นสายปลายเหตุของเรื่องราว ฉีสยงก็ชักจะไม่แน่ใจเสียแล้วว่า การที่ตนมอบค่ายกลระดับปราชญ์ให้เจ้าเจิ้งผิงไปนั้น มันถูกหรือผิดกันแน่

ส่วนบรรดาศิษย์ยอดเขาอื่น ยามนี้ต่างก็พากันอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

เรื่องแบบนี้มันไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์เลยนะ

"เห็นไหมล่ะ ข้าบอกแล้วว่าอาการป่วยของยอดเขากระบี่เทพมันหนักขึ้นเรื่อยๆ โชคดีนะที่พวกเขาจะต้องไปค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลแล้ว ไม่อย่างนั้นพวกเราจะมีชีวิตที่สงบสุขได้ยังไง"

"นั่นสิ เป็นศิษย์แท้ๆ แต่กลับใช้ค่ายกลกักขังอาจารย์ นี่มันจะไม่มีกฎเกณฑ์อะไรเลยหรือไง"

"ความจริงก็โทษศิษย์พี่เจิ้งผิงไม่ได้หรอก เขาอาจจะแค่อาการกำเริบก็ได้นะ"

"เฮ้อ ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ไปซะได้ก็ดีแล้ว"

บรรดาศิษย์ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ไปต่างๆ นานา ทว่าบนยอดเขากระบี่เทพ หงจุนที่ยังคงโจมตีค่ายกลอย่างต่อเนื่อง เมื่อมองเห็นชิงสือยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ด้านนอกค่ายกล ก็ยิ่งโกรธจัดจนแทบระเบิดในพริบตา

"เจ้ายังจะยืนเซ่ออยู่อีกทำไม รีบตามไปสิ"

อันที่จริงก็โทษชิงสือไม่ได้หรอก ยามนี้เขาเองก็มึนตึ้บไปหมดแล้ว สมองอื้ออึงไปหมด

จนถึงตอนนี้ก็ยังดึงสติกลับมาไม่ได้เลย

ที่ผ่านมา ชิงสือและหวังเหยา ล้วนเป็นต้นแบบของอาจารย์ที่เมตตาและศิษย์ที่กตัญญูมาโดยตลอด

ชิงสือรักและเอ็นดูหวังเหยา ส่วนหวังเหยาก็กตัญญูต่อชิงสือ ไม่เคยต้องพบเจอกับเรื่องราวเช่นนี้มาก่อนเลย

ศิษย์ใช้ค่ายกลกักขังอาจารย์ นี่มันพล็อตเรื่องประหลาดพิลึกอะไรกัน

รู้สึกราวกับว่าโลกทัศน์ถูกพลิกกลับตาลปัตร ดังนั้นเขาถึงได้ยืนอึ้งอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อนอยู่นาน

จนกระทั่งได้ยินเสียงตวาดของหงจุนในยามนี้ ชิงสือถึงได้สติกลับมาอย่างกะทันหัน ทว่าก็ยังคงพยักหน้ารับอย่างเหม่อลอยอยู่บ้าง

"อ้อ ได้ ข้าจะตามไปเดี๋ยวนี้แหละ"

"เร็วเข้าสิ เรือเหาะจะออกแล้วนะ"

เมื่อเห็นเช่นนั้น หงจุนก็ร้อนใจดั่งมดบนกระทะร้อน ชาติที่แล้วเขาทำเวรกรรมอะไรไว้กันแน่ ศิษย์แต่ละคนก็ล้วนเป็นศิษย์ทรยศ ส่วนผู้สมรู้ร่วมคิด... ไม่สิ สหายอย่างชิงสือก็ทึ่มทื่อราวกับท่อนไม้ ข้านี่มันซวยซ้ำซวยซ้อนจริงๆ