บทที่ 75 ยังมีแผนสำรอง

เมื่อเห็นสวีเจี๋ยคิดจะชิ่งหนี หงจุนย่อมไม่มีทางยอมให้ทำเช่นนั้น เขาเปลี่ยนสีหน้าเป็นรอยยิ้ม "อ่อนโยน" ในพริบตา พุ่งตัวไปขวางทางของทั้งสองไว้พลางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

"ศิษย์รัก เจ้าวิ่งเข้าไปในถ้ำบำเพ็ญเพียรของข้าเพื่อทำอะไรหรือ?"

แม้อีกฝ่ายจะกำลังยิ้มอยู่ ทว่าในเวลานี้สวีเจี๋ยกลับรู้สึกได้ถึงความหนาวเหน็บอันไร้ที่สิ้นสุดที่แผ่คลุมร่าง แม้แต่เย่ฉางชิงที่อยู่ด้านหลังก็ยังหดคอ ไม่ใช่สิ รอยยิ้มของท่านเจ้ายอดเขาช่างน่ากลัวเกินไปแล้ว

"ท่านอาจารย์ ข้า... คือว่า... เรื่องนี้... อ้อ เดิมทีข้าจะไปหาท่านที่ถ้ำบำเพ็ญเพียรน่ะขอรับ แต่บังเอิญไปเจอศิษย์น้องฉางชิงเข้า ก็เลยออกมาด้วยกัน"

แม้จะเตรียมตัวมาดีแล้ว ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความน่าเกรงขามของท่านอาจารย์ หากบอกว่าสวีเจี๋ยไม่ตื่นเต้นเลยก็คงจะเป็นการโกหก

และต่อคำตอบนี้ หงจุนก็แค่นเสียงหัวเราะเย็นชา

"โอ้ อย่างนั้นรึ?"

สำหรับคำพูดเหล่านี้ของสวีเจี๋ย เขาไม่เชื่อเลยแม้แต่ครึ่งคำ ไปหาข้าที่ถ้ำบำเพ็ญเพียรงั้นรึ? บัดซบ ข้ายืนหัวโด่อยู่หน้าถ้ำ เจ้ามองไม่เห็นหรือไง?

แล้วก็เรื่องบังเอิญเจอเจ้าหนูฉางชิงอะไรนั่น ยิ่งเป็นเรื่องเหลวไหล หมอนี่จงใจอย่างแน่นอน

ทว่าเขาไปรู้มาได้อย่างไรว่าเจ้าหนูฉางชิงอยู่ในถ้ำบำเพ็ญเพียรของเขา? เรื่องนี้แต่ไหนแต่ไรมาก็มีเพียงเขากับชิงสือเท่านั้นที่รู้ เพื่อความปลอดภัย แม้แต่ผู้อาวุโสท่านอื่นก็ยังไม่ปริปากบอก

เรื่องราวทุกหนแห่งล้วนแฝงไปด้วยความน่าสงสัย ทว่ายามนี้ก็ไม่ใช่เวลาจะมาสืบสาวราวเรื่อง สิ่งที่ควรพิจารณาในตอนนี้ คือจะรั้งตัวเจ้าหนูฉางชิงเอาไว้ได้อย่างไร อย่างไรเสียคนที่อยู่ข้างๆ...

กลัวอะไรก็มักจะได้สิ่งนั้น สือซงที่เพิ่งได้สติกลับมา ยามนี้ก็เอ่ยปากขึ้นเช่นกัน

"ศิษย์น้อง นี่มันหมายความว่าอย่างไร?"

ดวงตาเต็มไปด้วยความแคลงใจ ภายในใจยังแฝงไปด้วยความกรุ่นโกรธ เมื่อคิดว่าเมื่อครู่ตนเองยังรู้สึกว่าเข้าใจตาแก่ขี้เมาคนนี้ผิดไป ดูตอนนี้สิ นี่มันหลอกตบหน้าตัวเองชัดๆ

เมื่อเผชิญกับคำถามของสือซง หงจุนก็แสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือ ยิ้มพลางกล่าวว่า

"ศิษย์พี่เข้าใจผิดแล้ว เด็กคนนี้คือคนที่ข้าเตรียมจะรับเป็นศิษย์คนใหม่เร็วๆ นี้ ก่อนหน้านี้ยังไม่ค่อยรู้จักกันดี ข้าจึงพาเขามาที่ถ้ำบำเพ็ญเพียรเพื่ออบรมสั่งสอนสักหน่อย แบบนี้สมเหตุสมผลดีใช่หรือไม่?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สือซงก็กวาดสายตาสำรวจเย่ฉางชิงตั้งแต่หัวจรดเท้า พบว่ามีตบะบารมีเพียงขอบเขตก่อกำเนิดจินตาน นอกเหนือจากหน้าตาที่หล่อเหลาแล้ว ดูเหมือนจะไม่มีอะไรโดดเด่นเลย ปฏิกิริยาแรกก็คือตาแก่ขี้เมานี่กำลังหลอกลวงเขาอีกแล้ว

ขณะที่กำลังจะเอ่ยปาก หงจุนก็ชิงพูดขึ้นก่อน

"ศิษย์พี่ ในฐานะเจ้ายอดเขา การที่ศิษย์น้องจะรับศิษย์คงไม่ผิดกฎระเบียบของสำนักหรอกนะ?"

แม้จะไม่รู้ว่าหงจุนหมายความว่าอย่างไร ทว่าสือซงก็พยักหน้ารับ

ตามปกติแล้วเรื่องราวภายในแต่ละยอดเขาของสำนักเต้าอี เจ้ายอดเขามักจะมีสิทธิ์ขาด หอคุมกฎก็ไม่สามารถสอดมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้ตามอำเภอใจ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องการรับศิษย์หรือไม่รับศิษย์ นั่นนับว่าเป็นเรื่องส่วนตัว หอคุมกฎยิ่งไม่มีเหตุผลจะเข้าไปยุ่ง

ไม่เพียงแต่สือซงเท่านั้น แม้แต่สวีเจี๋ยที่อยู่ด้านข้างก็ยังเต็มไปด้วยความฉงนใจ ท่านอาจารย์กำลังจะทำอะไรกันแน่? ดูไม่ออกเลยจริงๆ ทว่าในใจกลับรู้สึกว่ากำลังจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น

ภายใต้สายตาที่จับจ้องของทุกคน ใบหน้าของหงจุนก็ค่อยๆ เผยรอยยิ้มออกมา เขาเอ่ยขึ้นว่า

"เช่นนั้นก็ดีแล้ว และช่วงนี้ข้าก็ตั้งใจจะทดสอบเจ้าเด็กนี่สักหน่อย ดังนั้นจึงยังไปค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลในตอนนี้ไม่ได้ นี่น่าจะนับเป็นกรณีพิเศษกระมัง รอจนการทดสอบเสร็จสิ้น ข้าจะไปส่งเจ้าเด็กนี่ที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลด้วยตนเอง"

บัดซบ สิ้นคำกล่าวนี้ สวีเจี๋ยถึงกับชาหนึบไปทั้งตัว อุตส่าห์วางแผนมาตั้งมากมาย คิดไม่ถึงเลยว่าสุดท้ายจะโดนท่านอาจารย์ตลบหลังด้วยวิธีถอนฟืนใต้กระทะเช่นนี้

ยิ่งไปกว่านั้น พอเป็นแบบนี้ เขาก็หมดหนทางจริงๆ ส่วนไอ้ที่บอกว่าจะไปส่งที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลในภายหลังนั่น มันก็แค่คำพูดไร้สาระทั้งเพ

หากวันนี้พาตัวศิษย์น้องฉางชิงไปไม่ได้ วันหน้าก็อย่าได้หวังเลย

หนำซ้ำเรื่องนี้สวีเจี๋ยยังไม่อาจพูดคุยกับสือซงตรงๆ ได้อีก

เมื่อได้ยินคำพูดของหงจุน สือซงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ศิษย์ขอบเขตก่อกำเนิดจินตานเพียงคนเดียว จะไปหรือไม่ไปก็ดูเหมือนจะไม่มีผลกระทบอะไรมากมาย

อีกอย่างหงจุนก็เอ่ยปากมาถึงขนาดนี้แล้ว เขาจะหักหน้าอีกฝ่ายจนหมดสิ้นก็คงไม่ได้

ช่างเถอะ เรื่องของศิษย์แค่คนเดียว คงไม่เสียหายอะไรนักหรอก

ขณะที่สือซงกำลังเตรียมจะตอบตกลงนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

"ท่านอาจารย์ ศิษย์ขอคัดค้านขอรับ"

หืม???

ในขณะที่สือซงกำลังจะพยักหน้าอยู่แล้วเชียว เวลาแบบนี้ใครบังอาจมาขัดขวางเรื่องดีๆ ของตาเฒ่าผู้นี้กัน?

เขาหันขวับไปมองด้วยดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธ ทว่าพอเห็นก็ถึงกับยืนเซ่อไปเลย เป็นเจ้าเจิ้งผิงที่เพิ่งจะออกจากด่านบำเพ็ญเพียร กำลังเดินจ้ำอ้าวเข้ามาโดยมีหลิ่วซวง ลู่โยวโยว และหวังเหยาทั้งสามคนเดินขนาบข้าง

เมื่อมองดูทั้งสี่คน แล้วนำไปปะติดปะต่อกับพฤติกรรมต่างๆ นานาของสวีเจี๋ยศิษย์ทรยศผู้นี้เมื่อครู่ หงจุนก็เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาทันที หรือว่าพวกเขาเองก็...

ในขณะเดียวกัน สวีเจี๋ยก็ส่งสายตาไปทางหลิ่วซวงด้วยใบหน้าฉงน เพื่อสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงพาตัวศิษย์พี่ใหญ่มาที่นี่ได้

ต่อเรื่องนี้ หลิ่วซวงทำเพียงส่งสายตาตอบกลับไปว่าวางใจได้

คนกลุ่มนี้เอาแต่ส่งสายตาส่งซิกให้กันไปมา ทั่วทั้งร่างแผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายแห่งการวางแผนสมคบคิด

"ท่านอาจารย์"

เจ้าเจิ้งผิงเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าหงจุนด้วยสีหน้าจริงจัง ประสานมือคารวะ ก่อนจะเอ่ยด้วยใบหน้าเปี่ยมด้วยความเที่ยงธรรม ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความแคลงใจของหงจุน

"ท่านอาจารย์ ข้าไม่เห็นด้วยขอรับ"

"เจ้าไม่เห็นด้วยเรื่องอะไร?"

เด็กคนนี้มีปัญหาทางจิตหรือเปล่า มันกงการอะไรของเจ้าด้วย เจ้าก็ยังไม่เคยกินอาหารฝีมือเจ้าหนูฉางชิงเลยสักครั้ง จะมาผสมโรงอะไรที่นี่

เป็นความจริงที่เจ้าเจิ้งผิงยังไม่เคยลิ้มรสอาหารที่เย่ฉางชิงทำ ทว่าเมื่อครู่นี้หลิ่วซวงได้ไปหาเขา แล้วบอกว่าท่านอาจารย์เป็นห่วงความปลอดภัยของบรรดาศิษย์ เกรงว่าไปที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลแล้วจะเกิดอันตราย

ดังนั้นครั้งนี้จึงตั้งใจจะแอบซ่อนศิษย์บางส่วนเอาไว้ในสำนัก

นี่มันเป็นเรื่องผิดกฎสำนักชัดๆ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ด้วยนิสัยอันเที่ยงธรรมและซื่อตรงของเจ้าเจิ้งผิง เขาย่อมไม่ยอมอยู่เฉย จึงรีบรุดมาที่นี่ทันที

หากมองดูทั่วทั้งสำนักเต้าอี ถ้าบอกว่าสือซงคือตาเฒ่าหัวรั้น เจ้าเจิ้งผิงก็คือเจ้าหนูหัวรั้นนั่นเอง

ซ้ำยังมีแนวโน้มว่าคลื่นลูกใหม่จะไล่ตามคลื่นลูกเก่าทัน ในบางเรื่อง เขาถึงกับดื้อดึงยิ่งกว่าสือซงเสียอีก อย่างเช่นเรื่องกฎระเบียบของสำนัก

นี่มีความเกี่ยวข้องกับภูมิหลังการเติบโตของเจ้าเจิ้งผิงด้วย เขาถูกหงจุนเก็บมาเลี้ยงตั้งแต่ยังเล็ก เติบโตขึ้นมาในสำนักเต้าอี สำหรับเจ้าเจิ้งผิง สำนักเต้าอีก็คือบ้านเพียงหลังเดียวของเขา ดังนั้นเขาจึงทะนุถนอมและหวงแหนสำนักมากกว่าใคร

แม้จะต้องเผชิญหน้ากับอาจารย์ของตนเอง เจ้าเจิ้งผิงก็ยังคงเอ่ยอย่างไม่ลดละ

"ศิษย์รู้ว่าท่านอาจารย์ห่วงใยพวกศิษย์พี่ศิษย์น้อง ทว่าการไปประจำการที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลคือกฎของสำนัก อีกทั้ง หากทุกคนล้วนไม่เต็มใจไปประจำการที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล เช่นนั้นก็เท่ากับปล่อยปละละเลยให้เผ่าวารีพวกนั้นเข้ามาก่อความวุ่นวายในทวีปบูรพาของเราไม่ใช่หรือขอรับ?"

"ในเมื่อสำนักเต้าอีของพวกเราเป็นถึงผู้นำฝ่ายธรรมะแห่งทวีปบูรพา ย่อมต้องยึดถือการปกป้องราษฎรแห่งทวีปบูรพาเป็นหน้าที่หลัก"

"ไม่ใช่ ข้า..."

"ในเมื่อกฎสำนักกำหนดไว้ว่า ในการสับเปลี่ยนกำลังคนเป็นประจำทุกปี ศิษย์แต่ละยอดเขาจำเป็นต้องเดินทางไปกันทุกคน ก็หมายความว่าต้องเดินทางไปทุกคนขอรับ"

"เจ้าไปฟังใครพูดเรื่องพวกนี้มา ข้า..."

"ท่านอาจารย์เป็นห่วงความปลอดภัยของบรรดาศิษย์..."

"เจ้าหุบปากเดี๋ยวนี้"

"แต่ในฐานะศิษย์สำนักเต้าอี เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสัตว์อสูร ก็ควรจะปราศจากความเกรงกลัวใดๆ เพื่อปกป้องทวีปบูรพาขอรับ"

หงจุนอ้าปาก เจ้าเจิ้งผิงก็อ้าปาก ต่างฝ่ายต่างพูดในสิ่งที่ตนคิด ท้ายที่สุด กลายเป็นว่าเสียงของเจ้าเจิ้งผิงดังกลบเสียงของหงจุนไปเสียสนิท ทำเอาตาเฒ่าถึงกับหมดความอดทน

"ศิษย์พี่ใหญ่ยังยอดเยี่ยมเหมือนเดิมเลยแฮะ"

เมื่อต้องเผชิญกับเหตุการณ์นี้ หลิ่วซวง สวีเจี๋ย และคนอื่นๆ กลับไม่ค่อยประหลาดใจนัก อย่างไรเสียศิษย์พี่ใหญ่กับอาจารย์ก็ทะเลาะกันมาไม่น้อยแล้ว โดยเฉพาะเวลาที่ศิษย์พี่ใหญ่ยึดติดกับอะไรสักอย่าง ต่อให้เป็นอาจารย์ก็ยังจนปัญญา

จะด่าก็ไม่ได้ จะตีก็ไม่ลง จะว่าอย่างไรดีล่ะ ก็เหมือนก้อนหินในส้วมนั่นแหละ ทั้งเหม็นทั้งแข็ง

พูดแบบนี้อาจจะเกินไปสักหน่อย ทว่าความจริงก็เป็นเช่นนั้น ศิษย์พี่ใหญ่เป็นคนที่แข็งกร้าวปานนี้แหละ

"ตอนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?"

ในเวลานี้ สวีเจี๋ยก็ส่งเสียงผ่านปราณไปถามหลิ่วซวง

"เตรียมแผนสำรองไว้นิดหน่อย กลัวว่าเจ้าจะจัดการไม่ได้น่ะ"