บทที่ 74 การจู่โจมถึงตาย

เมื่อกำหนดเวลาแน่นอนแล้ว หงจุนก็ไม่ได้เล่นแง่อะไรอีก และได้ออกคำสั่งในวันนั้นเลย

อีกสามวันให้หลัง ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพทั้งหมดจะเดินทางไปค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล เพื่อเตรียมการส่งมอบหน้าที่กับยอดเขาหยกนารี

ต่อเรื่องนี้ บรรดาศิษย์ต่างตอบรับอย่างสงบ ไม่มีผู้ใดประหลาดใจ การเตรียมการที่ควรทำก็ล้วนทำเสร็จสิ้นแล้ว

ภายในถ้ำบำเพ็ญเพียร หงจุนและชิงสือนั่งเผชิญหน้ากัน

"เจ้าว่าตอนนี้เจ้าหนูฉางชิงไม่ยอมอยู่ต่อ เราจะต้องมัดเขาไว้จริงๆ หรือนี่?"

ช่วงหลายวันที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นหงจุนหรือชิงสือ ต่างก็ทุ่มเทสุดกำลังเพื่อพยายามโน้มน้าวเย่ฉางชิง ทว่าเจ้าเด็กนี่กลับหัวรั้นเหลือเกิน

เรื่องนี้ทำเอาทั้งสองคนปวดหัวไปตามๆ กัน

ยามนี้เวลาเหลือไม่มากแล้ว หงจุนที่จนตรอกจึงกัดฟันเอ่ยขึ้นเมื่อได้ยินคำถามของชิงสือ

"ควบคุมตัวเขาก่อนแล้วค่อยว่ากัน"

แม้จะไม่รู้ว่าทำไมเจ้าเด็กนี่ถึงได้ดื้อแพ่งอยากจะไปค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลขนาดนั้น ทว่าตาแก่ขี้เมาอย่างเขาจะทำร้ายเจ้าได้อย่างไร การอยู่ในสำนักต่อไป ไม่ดีกว่าไปค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลหรอกหรือ?

เมื่อได้ยินดังนั้น ชิงสือก็พยักหน้าเห็นด้วย อย่างไรเสีย ก็จะให้เจ้าหนูฉางชิงจากไปไม่ได้เด็ดขาด

เมื่อตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรตกหล่น ชิงสือจึงลากลับและกลับไปยังที่พำนักของตน

เมื่อเห็นหวังเหยาที่กำลังฝึกวิชาอยู่ในลาน ชิงสือก็เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

"เป็นอย่างไรบ้าง เตรียมตัวพร้อมหรือยัง?"

หมายถึงการเดินทางไปค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล เมื่อได้ยินดังนั้น หวังเหยาก็ยิ้มและพยักหน้ารับ

"เตรียมตัวเสร็จตั้งนานแล้วเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์วางใจได้เลย"

"อืม เช่นนั้นก็ดี จำไว้ล่ะ ไปถึงค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลแล้วต้องเชื่อฟังคำสั่งของศิษย์พี่ศิษย์น้อง อย่าได้ทำอะไรวู่วาม"

ชิงสือยังคงห่วงใยหวังเหยาน้อย ทว่าหารู้ไม่ว่า เด็กสาวที่เคยว่าง่ายเชื่อฟังผู้นี้ ได้ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไปแล้ว

นางที่เมื่อก่อนไม่เคยมีความลับกับอาจารย์เลย ยามนี้ได้ก้าวเข้าสู่วิถีแห่งศิษย์ทรยศอย่างช้าๆ

ตัวอย่างเช่นเรื่องของเย่ฉางชิง หวังเหยาไม่เคยปริปากเล่าให้อาจารย์ฟังเลยแม้แต่ครึ่งคำ ทำให้ชิงสือจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่า พวกนางล่วงรู้แผนการของตนและหงจุนเข้าเสียแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ข่าวสารหลายอย่าง ก็ล้วนเป็นหวังเหยาที่แอบสืบมาจากชิงสือนั่นเอง

ท้ายที่สุดแล้วก็ยังคงขาดความระแวดระวัง ดั่งเช่นที่ความรักของพ่อเปรียบดั่งภูเขาถล่มทลาย ลูกสาวตัวน้อยผู้น่ารักก็อาจกลายเป็นสายลับสองหน้าได้เช่นกัน

ดังนั้นในยามนี้ ต่อให้หวังเหยาและคนอื่นๆ จะไม่รู้แผนการของชิงสือและหงจุนอย่างทะลุปรุโปร่ง แต่ก็รู้แจ้งเห็นจริงอย่างแน่นอน

หลังจากแสดงความห่วงใยไปชุดหนึ่ง ชิงสือก็กลับเข้าห้องไป หวังเหยามองแผ่นหลังอันสูงใหญ่ของอาจารย์พลางพึมพำในใจ

"ท่านอาจารย์ ศิษย์ก็ถูกบีบบังคับให้ทำเช่นนี้ หากขาดศิษย์น้องฉางชิง ศิษย์คงทนไม่ไหวแน่ๆ"

ต่างฝ่ายต่างมีแผนการของตนเอง และแล้วเวลาสามวันก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

คืนก่อนวันเดินทาง หลังจากมื้อเย็น เมื่อบรรดาศิษย์แยกย้ายกันไปหมดแล้ว หงจุนและชิงสือที่เดินจากไปแล้วก็ย้อนกลับมาอีกครั้ง

"เจ้าหนูฉางชิง"

"ท่านเจ้ายอดเขา? ท่านผู้อาวุโสใหญ่?"

"พรุ่งนี้ก็จะออกเดินทางแล้ว ตอนนี้ไม่มีเวลาจะอธิบายให้เจ้าฟัง คืนนี้เจ้าไปพักที่ห้องข้าก่อนก็แล้วกัน"

พูดจบ ไม่รอให้เย่ฉางชิงได้ตอบตกลง ก็คว้าตัวเขาเหาะขึ้นไปยังยอดเขาทันที พร้อมกันนั้นยังมีเสี่ยวไป๋ที่ตามไปด้วย

เจ้านี่ช่างไม่ได้ความเสียจริงๆ เพียงแค่หงจุนส่งสายตาให้ ก็รีบวิ่งตามไปอย่างว่าง่าย

เย่ฉางชิงไม่ได้ดิ้นรนขัดขืนใดๆ สาเหตุก็เพราะสวีเจี๋ยเคยมาบอกเขาไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ว่าให้เขาตามหงจุนไป

น่าแปลกจริงๆ เจ้าไปรู้มาจากไหนว่าท่านเจ้ายอดเขาจะพาข้ากลับไปที่ถ้ำบำเพ็ญเพียร?

ช่วงนี้ศิษย์อาจารย์คู่นี้ผลัดกันดึงผลัดกันรั้ง เดินหมากหลอกล่อกันไปมา ขุดเล่ห์เหลี่ยมมาใช้กันสารพัด เจ้าไปข้ามา ข้าไปเจ้ามา นี่มันเอาไปสร้างเป็นหนังสายลับเฉือนคมได้เลยนะเนี่ย

แรกๆ เย่ฉางชิงก็ยังพอจะเอ่ยถามอยู่บ้าง ทว่าหลังๆ ก็ถอดใจ ข้าขอนอนอยู่เฉยๆ ให้พวกท่านศิษย์อาจารย์เล่นกันไปก็แล้วกัน

เย่ฉางชิงแสดงออกว่าเหนื่อยล้าเต็มทีกับเล่ห์เหลี่ยมพวกนี้

ไม่นานก็มาถึงถ้ำบำเพ็ญเพียรของหงจุน ดูเหมือนว่าเขาจะจัดเตรียมห้องไว้ให้เรียบร้อยแล้ว

"เจ้าหนูฉางชิง เจ้าพักอยู่ที่นี่สักสองสามวันก็แล้วกัน"

"ขอรับ ท่านเจ้ายอดเขา"

"อืม"

เมื่อเห็นเย่ฉางชิงว่านอนสอนง่ายเช่นนี้ หงจุนก็พยักหน้าด้วยความพอใจ ไม่กลัวว่าเขาจะแอบหนีออกไป เพราะถ้ำบำเพ็ญเพียรแห่งนี้มีค่ายกลคุ้มครอง เขาไม่มีทางหนีออกไปได้อยู่แล้ว

ทั่วยอดเขากระบี่เทพ นอกเหนือจากตัวเขาเอง ก็มีเพียงเจ้าเจิ้งผิง หลิ่วซวง สวีเจี๋ย และศิษย์อีกไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้วิธีเปิดและปิดค่ายกล

เช้าวันรุ่งขึ้น เรือเหาะสามลำก็ร่อนลงจอดยังยอดเขากระบี่เทพ

เรือเหาะก็เป็นของวิเศษสำหรับบินเช่นเดียวกับเรือวิญญาณ ทว่ามีขนาดใหญ่กว่าและราคาสูงกว่ามาก

เรือเหาะทั้งสามลำนี้ แต่ละลำมีความยาวหลายร้อยเมตร เพียงพอที่จะบรรจุศิษย์นับหมื่นแห่งยอดเขากระบี่เทพได้อย่างสบายๆ

เมื่อเรือเหาะปรากฏขึ้น บรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพก็ทยอยขึ้นเรือ

บรรดาผู้อาวุโสและผู้ดูแลต่างก็ช่วยกันสั่งการอยู่ด้านข้าง

ทุกอย่างดำเนินไปตามแผนการของหงจุน ยามนี้เย่ฉางชิงยังคงพักผ่อนอยู่ในถ้ำบำเพ็ญเพียร

ทว่าในเวลานั้นเอง สือซงกลับพากลุ่มผู้ดูแลหอคุมกฎรุดหน้ามาหา เมื่อเห็นดังนั้น หงจุนก็ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วเดินเข้าไปทักทาย

"ศิษย์พี่รอง นี่คือ..."

"อ้อ ไม่มีอะไรหรอก ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพของศิษย์น้องกำลังจะเดินทางไปที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล ข้าก็เลยพาคนในสังกัดมาส่งน่ะ"

มาส่งรึ? คำพูดแบบนี้หลอกผียังไม่เชื่อเลย มีใครเขาพาทุกคนในหอคุมกฎมาส่งกันบ้างล่ะ?

ยิ่งไปกว่านั้น จะมาส่งก็มาส่งสิ ทำไมต้องค้นทีละห้องๆ ด้วยล่ะ? นี่มันตั้งใจจะมาค้นหาคนที่ข้าซ่อนไว้ชัดๆ

เพียงแต่ก็น่าแปลก ตาเฒ่าผู้นี้ไปรู้มาได้อย่างไรว่าข้าซ่อนคนเอาไว้?

แม้จะฉงนใจทว่าก็ไม่หวั่นเกรง เจ้าหนูฉางชิงอยู่ในถ้ำบำเพ็ญเพียรของข้า หอคุมกฎอย่างพวกเจ้าจะกล้าค้นถ้ำบำเพ็ญเพียรของข้ารึ?

มีความมั่นใจเต็มเปี่ยม วันนี้ต่อให้สือซงจะพลิกยอดเขากระบี่เทพหาจนทั่ว ก็ไม่มีทางหาเจ้าหนูฉางชิงเจอหรอก

ทั้งสองต่างซ่อนความนัยแอบแฝงในการสนทนา ส่วนผู้ใต้บังคับบัญชาต่างก็ปฏิบัติหน้าที่ตามคำสั่งของตนเองอย่างเป็นระบบ

ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพขึ้นเรือเหาะเตรียมตัวออกเดินทาง ส่วนคนจากหอคุมกฎก็ทำการตรวจค้น ป้องกันไม่ให้ยอดเขากระบี่เทพซ่อนคน

เมื่อเห็นท่าทางสงบนิ่งของหงจุน ความระแวดระวังในใจของสือซงก็ค่อยๆ ลดลง ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ซ่อนคนเอาไว้ คงเป็นเขาเองที่คิดมากไป

เมื่อคิดเช่นนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าก็กว้างขึ้น ดูเหมือนเขาจะเข้าใจศิษย์น้องผิดไปจริงๆ

เมื่อสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของสือซง หงจุนก็เช่นเดียวกัน ยังคิดจะมาค้นคนของข้างั้นรึ? เหอะ น่าขันนัก คนที่ข้าหงจุนคิดจะซ่อน ต่อให้เป็นเง็กเซียนฮ่องเต้เสด็จลงมาก็หาไม่เจอหรอก

และในขณะที่ทั้งสองต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง

"ท่านอาจารย์ ศิษย์น้องฉางชิงอยู่ที่ท่านนี่เอง ข้าก็ว่าทำไมถึงหาไม่เจอ"

สิ้นคำกล่าวนี้ รอยยิ้มของสือซงก็แข็งค้าง ยืนอึ้งอยู่กับที่ รอยยิ้มของหงจุนก็แข็งค้าง ยืนอึ้งอยู่กับที่ รอยยิ้มของชิงสือก็แข็งค้าง ยืนอึ้งอยู่กับที่เช่นกัน

ทั้งสามต่างหันขวับไปมองด้วยความมึนงง ก็เห็นสวีเจี๋ยกำลังพาเย่ฉางชิงและเสี่ยวไป๋เดินออกมาจากถ้ำบำเพ็ญเพียรของหงจุนพอดี

บรรยากาศพลันเงียบกริบจนน่าอึดอัด

ชั่วขณะนั้น หงจุนถึงกับชาหนึบไปทั้งตัว คำนวณมาเป็นพันเป็นหมื่นครั้ง ไฉนเลยจะคิดว่าศิษย์ที่เลี้ยงดูมากับมือ คนใกล้ชิดที่สุด จะกระโดดออกมาแทงข้างหลังตัวเองเช่นนี้

ตามมาด้วยความโกรธแค้นจนถึงขีดสุด สายตาอาฆาตมาดร้ายที่ปิดอย่างไรก็ปิดไม่มิดนั้นแผ่ซ่านออกมา

เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาแห่งความตายของหงจุน สวีเจี๋ยก็เหงื่อตก สายตาของท่านอาจารย์มันน่ากลัวเกินไปแล้ว

ทว่าเพื่อจะได้กินข้าว สวีเจี๋ยจึงกัดฟันสู้ แสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือ ฝืนยิ้มแล้วกล่าวว่า

"ที่แท้ท่านผู้อาวุโสรองก็อยู่ที่นี่ด้วย ศิษย์ไม่รบกวนเวลาของพวกท่านแล้ว ข้าขอพาศิษย์น้องฉางชิงไปขึ้นเรือเหาะก่อนนะขอรับ"