บทที่ 73 ขอบเขตก่อกำเนิดจินตาน

ใบหน้าเหี่ยวย่นยิ้มแย้มจนบานเป็นดอกเบญจมาศ เย่ฉางชิงเดินเข้ามาหาหงจุน เมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้ของอีกฝ่าย เย่ฉางชิงก็ไม่รู้ว่าทำไม จู่ๆ ถึงรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา

"ท่านเจ้ายอดเขามีธุระอะไรหรือขอรับ?"

หงจุนย่อมต้องดีใจอยู่แล้ว เมื่อครู่นี้พอลองคิดดู เขาก็เพิ่งจะตระหนักถึงความจริงข้อหนึ่ง

นั่นก็คือ หากศิษย์ทั้งหมดเดินทางไปที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล แล้วอาหารที่เจ้าหนูฉางชิงทำ ต่อไปก็จะมีเพียงแค่...

ฮี่ๆๆ แบบนี้จะไม่ให้ดีใจได้อย่างไร

ดังนั้น ในดีมีเสีย ในเสียก็มีดี ทุกเรื่องจะมองแค่ผิวเผินไม่ได้หรอกนะ

"เรื่องค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล เจ้าคงรู้แล้วใช่ไหม?"

"ขอรับ ได้ยินบรรดาศิษย์พี่พูดกันแล้วขอรับ"

"ในเมื่อรู้แล้วข้าก็ไม่อ้อมค้อมล่ะนะ ครั้งนี้ข้าไม่คิดจะให้เจ้าไปด้วย แม้ภายนอกค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลจะดูเหมือนไม่มีอันตรายอะไร ทว่าอย่างไรเสียก็ตั้งอยู่ติดกับทะเลบูรพา ใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น..."

ใจความสำคัญก็คือ ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลมันอันตราย ตาเฒ่าอย่างข้าหวังดีต่อเจ้า ดังนั้นเจ้าอย่าไปเลย อยู่ในสำนักอย่างสบายใจเถอะ ส่วนเรื่องอื่นๆ ตาเฒ่าอย่างข้าจะจัดการหาทางเอง

ทว่าเมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่ฉางชิงกลับขมวดคิ้วมุ่น ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้น

"แต่ว่าท่านเจ้ายอดเขา ศิษย์ยังอยากจะไปนะขอรับ อย่างไรเสียเราก็ไม่ควรทำตัวเป็นกรณีพิเศษไม่ใช่หรือขอรับ"

ล้อเล่นรึไง ถึงตอนนั้นศิษย์ทุกคนก็ไปกันหมด เหลือแค่ตาแก่ไม่กี่คน แล้วแต้มของข้าจะหามาจากไหนล่ะ?

ดังนั้น เย่ฉางชิงจึงหวังอย่างยิ่งที่จะได้ไปค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล และเพื่อการนี้ เขาถึงกับไปสืบเรื่องของค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลมาเป็นพิเศษด้วย

จึงรู้ว่าที่หงจุนพูดนั้นเกินจริงไปมาก

ตามประสบการณ์ที่ผ่านมา การไปประจำการที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล แทบจะไม่มีการบาดเจ็บล้มตายเลย ต่อให้มีการกระทบกระทั่งกันบ้าง ก็เป็นเพียงการปะทะเล็กๆ น้อยๆ ถึงขั้นอาจจะไม่มีโอกาสให้เขาได้ออกโรงด้วยซ้ำ

ทว่าเมื่อได้ยินคำตอบนี้ หงจุนก็เริ่มร้อนรน แบบนี้ไม่ได้การ หากเจ้าเด็กนี่ไปด้วย แล้วตาเฒ่าอย่างข้าจะทำยังไงล่ะ?

หงจุนจึงรีบเอ่ยเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดีทันที

"เจ้าหนู เจ้าต้องรู้นะว่าตาเฒ่าอย่างข้าไม่มีทางทำร้ายเจ้า โบราณว่าไว้ ไม่เชื่อฟังคนเฒ่าคนแก่ จะเสียใจภายหลัง คนวัยข้าพูดอะไรออกมา ล้วนศักดิ์สิทธิ์ยิ่งกว่ายาลูกกลอนเสียอีกนะ..."

ทว่าเย่ฉางชิงกลับยังคงยืนกรานตามเดิม ท้ายที่สุด ก็ทำเอาหงจุนถึงกับอารมณ์เสีย

"ข้าคือเจ้ายอดเขากระบี่เทพ ข้าบอกไม่ให้เจ้าไป เจ้าก็ห้ามไป แค่นี้แหละ"

พูดจบ ก็ไม่รอให้เย่ฉางชิงตอบ ลุกขึ้นแล้วเดินจากไปทันที

ความคิดของหงจุนนั้นเรียบง่ายมาก ไม่ว่าจะอย่างไร ก็ต้องรั้งตัวคนเอาไว้ก่อน

"แบบนี้จะทำยังไงดีเนี่ย"

เมื่อต้องเผชิญกับท่าทีอันเด็ดขาดของหงจุน เย่ฉางชิงก็หมดหนทาง ทว่าในขณะนั้นเอง สวีเจี๋ย หลิ่วซวง ลู่โยวโยว และหวังเหยา ทั้งสี่คนก็ค่อยๆ ย่องเข้ามา

"ศิษย์พี่สวี ศิษย์พี่หญิงหลิ่ว... พวกท่านยังไม่ไปอีกหรือขอรับ?"

เมื่อเห็นทั้งสี่คนที่กลับมาอีกครั้ง เย่ฉางชิงก็ชะงักไป จากนั้นสวีเจี๋ยก็ก้าวเข้ามาหาพลางเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

"แฮะๆ นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ศิษย์น้องฉางชิง เมื่อครู่นี้ท่านอาจารย์สั่งไม่ให้เจ้าไปค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลใช่หรือไม่?"

"ใช่ขอรับ"

"แล้วเจ้าล่ะ?"

"ข้ารึ? ข้าย่อมอยากไปอยู่แล้ว อย่างไรเสียก็เป็นกฎของสำนักนี่นา..."

เย่ฉางชิงตอบตามความจริง เมื่อได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของสวีเจี๋ยก็ยิ่งเบ่งบาน

"ศิษย์น้องฉางชิงสมกับเป็นศิษย์สำนักเต้าอีของพวกเราจริงๆ ความจริงแล้วที่ศิษย์พี่มาที่นี่ ก็เพื่อจะมาบอกว่าจะหาทางพาเจ้าไปค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลด้วยกันนี่แหละ"

"แต่ว่าเมื่อครู่ท่านเจ้ายอดเขาเพิ่งจะ..."

"ไม่เป็นไร ศิษย์น้องฉางชิงไม่ต้องกังวลเรื่องอื่น ท่านอาจารย์สั่งให้เจ้าทำอย่างไร เจ้าก็ทำตามนั้นไปก่อน ส่วนที่เหลือปล่อยให้ศิษย์พี่จัดการเอง ถึงเวลาศิษย์พี่จะต้องพาเจ้าไปค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลด้วยอย่างแน่นอน"

ประโยคนี้มันคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน อ้อใช่ หงจุนก็เพิ่งจะพูดแบบนี้เหมือนกันนี่นา

ต่างก็บอกให้เขาไม่ต้องกังวลอะไร ส่วนที่เหลือพวกเขาจะจัดการเอง ศิษย์อาจารย์คู่นี้กำลังเล่นอะไรกันอยู่เนี่ย?

จนกระทั่งพวกสวีเจี๋ยทั้งสี่คนเดินจากไป เย่ฉางชิงก็ยังคงมึนตงอยู่ รู้สึกราวกับว่าศิษย์อาจารย์คู่นี้กำลังประลองกำลังกันอยู่ก็ไม่ปาน

คนหนึ่งไม่ยอมให้เขาไป อีกคนดึงดันจะพาเขาไปให้ได้

รู้สึกแปลกๆ ทว่าเย่ฉางชิงก็ส่ายหน้าสลัดความคิดทิ้งไป

"คงไม่หรอกมั้ง นอกเสียจากว่าสมองของศิษย์พี่สวีจะโดนประตูหนีบ ไม่อย่างนั้นจะไปประลองกำลังกับท่านเจ้ายอดเขาทำไมล่ะ แบบนี้มันเอาไข่ไปกระทบหินชัดๆ"

เย่ฉางชิงรู้สึกว่าสวีเจี๋ยคงไม่รนหาที่ตายเช่นนั้น ทว่าเขาไม่เคยคิดเลยว่า เพื่อที่จะพาเขาไปด้วย 'ศิษย์พี่สวี' ผู้นี้จะสามารถทำเรื่องสกปรกได้ถึงเพียงไหน

หลายวันหลังจากนั้น สถานการณ์ก็เป็นไปอย่างสงบสุข ทางด้านเย่ฉางชิง นอกเหนือจากการที่ตบะบารมีทะลวงเข้าสู่ขอบเขตก่อกำเนิดจินตาน และหงจุนได้ถ่ายทอดเคล็ดวิชาของขอบเขตก่อกำเนิดจินตานให้แล้ว ทุกอย่างก็ดำเนินไปตามปกติ

กล่าวอย่างเคร่งครัด เมื่อบรรลุถึงขอบเขตก่อกำเนิดจินตานแล้ว จึงจะถือว่าได้ก้าวเข้าสู่วิถีแห่งการบำเพ็ญเพียรอย่างแท้จริง และเป็นเซียนที่แท้จริงในสายตาของปุถุชน

เพราะเมื่อถึงขอบเขตก่อกำเนิดจินตาน ภายในร่างกายจะก่อเกิดแก่นทองคำ ซึ่งเป็นแหล่งกักเก็บพลังวิญญาณที่แท้จริง ทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรสามารถเหาะเหินเดินอากาศได้

ประการต่อมา เมื่อถึงขอบเขตก่อกำเนิดจินตาน อายุขัยจะได้รับการยกระดับอย่างก้าวกระโดด พุ่งสูงขึ้นถึงห้าร้อยปีโดยตรง

"คงต้องหาเวลาไปเรียนรู้วิชาอาคมระดับสูงสักหน่อยแล้ว"

วิชามีดเงาและเจ็ดดาราเคลื่อนคล้อยที่ใช้ก่อนหน้านี้ ล้วนเป็นวิชาอาคมระดับเหลืองขั้นต่ำ ตอนอยู่ขอบเขตสัมผัสปราณและขอบเขตทะลวงชีพจรยังพอใช้งานได้ ทว่าพอถึงขอบเขตก่อกำเนิดจินตานก็ดูจะด้อยประสิทธิภาพลงไปบ้าง

ดังนั้น เย่ฉางชิงจึงหาเวลาว่างไปที่หออาคม เพื่อเลือกวิชาอาคมระดับลึกลับขั้นต่ำมาฝึกฝนสักสองสามวิชา

วันเวลายังคงดำเนินไปอย่างสงบสุขและเต็มไปด้วยความหมาย ทว่าในอีกด้านหนึ่ง ที่ถ้ำบำเพ็ญเพียรของหงจุน วันนี้สือซงกลับมาเยือนด้วยตนเอง

เมื่อเห็นสือซง ตอนแรกหงจุนก็ยังรู้สึกแปลกใจ

"ศิษย์พี่รองมาหาข้ามีธุระอะไรหรือ?"

สือซงตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"มาถามเรื่องค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลน่ะสิ นี่ก็ผ่านมาสามวันแล้ว ทำไมทางฝั่งศิษย์น้องถึงยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เลยล่ะ?"

นับตั้งแต่ที่สวีเจี๋ยมาพบในครั้งก่อน สือซงก็คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของยอดเขากระบี่เทพอยู่ตลอด

ผลปรากฏว่า ผ่านไปสามวันแล้ว ยอดเขากระบี่เทพกลับเงียบกริบไร้ความเคลื่อนไหวใดๆ แม้ว่าบรรดาศิษย์ทุกคนจะรู้เรื่องการไปประจำการที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลกันหมดแล้ว ทว่าหงจุนกลับไม่ยอมออกคำสั่งสักที

เรื่องนี้ทำให้สือซงนั่งไม่ติด ตกลงเจ้าจะไปหรือไม่ไปกันแน่?

เมื่อนำไปปะติดปะต่อกับคำพูดของสวีเจี๋ย สือซงจึงต้องมาสอบถามด้วยตนเอง จุดประสงค์ก็เพื่อให้หงจุนรีบส่งศิษย์ยอดเขากระบี่เทพออกไปเสียที

ต่อเรื่องนี้ หงจุนไม่ได้คิดอะไรมาก จึงตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

"ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง เวลายังเหลืออีกไม่ใช่หรือ จะออกเดินทางช้าไปสักสองสามวันก็คงไม่เป็นไรหรอก"

"ศิษย์น้อง พูดเช่นนี้ก็ไม่ถูก ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลอยู่ห่างจากยอดเขากระบี่เทพหลายแสนลี้ ระหว่างทางย่อมต้องใช้เวลา ยิ่งไปกว่านั้น ยิ่งไปถึงเร็วก็น่าจะดีกว่านะ"

"ศิษย์พี่พูดมีเหตุผล"

"ถ้าอย่างนั้นอีกสามวันออกเดินทาง ศิษย์น้องเห็นว่าอย่างไร?"

"แต่ยามนี้ยังมีศิษย์บางส่วนออกไปฝึกฝนอยู่ภายนอกเลยนะ"

"ไม่เป็นไร ศิษย์ที่ออกไปฝึกฝนก็รอให้พวกเขากลับมาถึงสำนักก่อน แล้วค่อยตามไปสมทบที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลทีหลังก็ยังได้ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้"

เขาไม่สนใจข้ออ้างของหงจุนเลยแม้แต่น้อย สรุปสั้นๆ คำเดียว ครั้งนี้เจ้าจะไปก็ต้องไป ไม่ไปก็ต้องไป

เมื่อเจอแบบนี้ หงจุนก็มองสือซงด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น นี่รีบร้อนอยากจะไล่ยอดเขากระบี่เทพของข้าไปค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลขนาดนั้นเลยรึ?

ทว่าในเมื่อมีกฎของสำนักกำหนดไว้ หงจุนก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ เมื่อลองคิดดูแล้วจึงตอบตกลง

"ได้ เอาตามที่ศิษย์พี่ว่าก็แล้วกัน"

สามวันก็สามวัน อย่างไรเสียจะไปเมื่อไหร่สำหรับเขาก็ไม่ต่างกัน ขอแค่รั้งตัวเจ้าหนูฉางชิงเอาไว้ได้ก็พอ

เมื่อตกลงเวลากันเรียบร้อย สือซงก็ไม่อยู่นาน ลุกขึ้นขอตัวลากลับทันที

ทว่าในใจยังคงระแวดระวังไม่คลาย สวีเจี๋ยบอกว่าตาเฒ่าคนนี้คิดจะซ่อนคน ถึงเวลาคงต้องนำคนมาตรวจสอบด้วยตัวเองเสียแล้ว

หากไม่ได้เห็นศิษย์ยอดเขากระบี่เทพทุกคนเดินทางออกไปกับตา เขาคงไม่วางใจ