บทที่ 72 ท่านอาจารย์โปรดอย่าโทษศิษย์เลย

เมื่อมองดูสวีเจี๋ยที่แสดงท่าทางองอาจผึ่งผาย เปี่ยมไปด้วยความซื่อสัตย์สุจริต ราวกับว่าเขายอมเสียสละเรื่องส่วนตัวเพื่อส่วนรวมจริงๆ ถึงได้มาฟ้องร้องอาจารย์ของตนเองเช่นนี้

สือซงจ้องมองด้วยสายตาลึกล้ำ พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"เช่นนั้นรึ? แล้วเจ้าอยากให้ข้าจัดการอย่างไรล่ะ?"

ไม่ว่าสวีเจี๋ยจะพูดจริงหรือเท็จ ทว่าหากคำตอบของเขาในยามนี้คือการให้ลงโทษหงจุนอย่างหนัก หรือแม้กระทั่งกระทำการที่สร้างความเสียหายแก่หงจุน สือซงจะไม่ลังเลเลยที่จะลงมือจัดการคนผู้นี้ทันที

สำนักเต้าอีไม่ต้องการศิษย์ที่เนรคุณเช่นนี้

ทว่าเมื่อเผชิญกับคำถามของสือซง สวีเจี๋ยกลับเปลี่ยนท่าทีและกล่าวว่า

"ศิษย์มาที่นี่เพียงหวังให้ท่านอาจารย์กลับตัวกลับใจได้ทัน ในฐานะเจ้ายอดเขา ไม่ควรละเมิดกฎสำนักที่ตนเองรู้อยู่แก่ใจ ส่วนเรื่องการลงโทษ..."

เมื่อพูดถึงตรงนี้ สวีเจี๋ยก็โค้งคำนับอย่างสุดซึ้ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหนักแน่น

"ศิษย์ขอรับโทษแทนท่านอาจารย์ขอรับ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของสือซงก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย หากเป็นเช่นนี้จริงๆ สวีเจี๋ยผู้นี้ก็นับว่าใช้ได้

เขาเข้าใจถึงความสำคัญของกฎระเบียบสำนัก และยังมีความกตัญญูต่ออาจารย์ของตนเองอีกด้วย

ทว่าสือซงกลับไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่า ยามนี้สวีเจี๋ยที่กำลังก้มหน้าอยู่ มุมปากของเขาลอบยกยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

เขาคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว และแต่ไหนแต่ไรมา เขาก็ไม่เคยคิดจะทำร้ายท่านอาจารย์หงจุนเลย ที่ทำไปก็แค่ถูกสถานการณ์บีบบังคับ จุดประสงค์ของเขาก็เพียงแค่อยากจะพาเย่ฉางชิงไปด้วยเท่านั้น แบบนี้มันผิดตรงไหน?

"ท่านอาจารย์ โปรดอย่าโทษศิษย์เลย"

เขาพึมพำในใจ ในขณะเดียวกัน เสียงของสือซงก็ดังขึ้น

"ลุกขึ้นเถอะ"

เมื่อเงยหน้าขึ้นตามคำสั่ง สือซงก็กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"เรื่องนี้ข้ารับรู้แล้ว ข้าจะจัดการเอง เจ้ากลับไปเถอะ"

"ขอรับ"

แม้จะไม่ได้รับคำตอบที่แน่ชัด ทว่าสวีเจี๋ยก็มั่นใจเต็มเปี่ยมว่าสือซงจะต้องไม่นิ่งดูดายแน่นอน เพราะนี่คือนิสัยของสือซง

ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น เมื่อกลับมาถึงยอดเขากระบี่เทพ สวีเจี๋ยก็ตรงไปที่ห้องพักของศิษย์พี่รองหลิ่วซวงทันที

เมื่อเห็นเขากลับมา หญิงสาวทั้งสามก็เอ่ยถามขึ้นพร้อมกัน

"เป็นอย่างไรบ้าง?"

"ระดับข้าออกโรงแล้ว มีเรื่องไหนบ้างที่จัดการไม่ได้?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สวีเจี๋ยก็ยิ้มอย่างได้ใจ จากนี้ไปก็ขึ้นอยู่กับฝีมือของท่านผู้อาวุโสสือซงแล้ว

อีกด้านหนึ่ง หลังจากที่หงจุนและชิงสือปรึกษาหารือกันแล้ว ก็ตัดสินใจว่าจะแอบซ่อนตัวเย่ฉางชิงเอาไว้

การจะซ่อนศิษย์รับใช้สักคนนั้นเป็นเรื่องง่ายดายมาก ถึงเวลาแค่พาไปซ่อนไว้ในถ้ำบำเพ็ญเพียรของหงจุนก็สิ้นเรื่อง

"เรื่องนี้คงต้องบอกให้เจ้าหนูฉางชิงรู้ล่วงหน้าสักหน่อย"

"อืม"

เมื่อได้หนทางแก้ไข อารมณ์ของทั้งสองก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย ทว่าหารู้ไม่ว่า ศิษย์ที่ตนเองไว้วางใจที่สุด ได้ลอบแทงข้างหลังพวกเขาไปเรียบร้อยแล้ว

มื้อเย็นวันนั้น เย่ฉางชิงทำเมนูใหม่ นั่นคือแพะย่างทั้งตัว ใช้แพะภูเขาเขายาวถึงสองร้อยตัว ซึ่งนี่ถือเป็นสัตว์อสูรขนานแท้เลยทีเดียว

ต้องบอกเลยว่า สวัสดิการของโรงครัวยอดเขากระบี่เทพในยามนี้นับวันยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ หอผู้ดูแลยอดเขากระบี่เทพ ไม่ว่าโรงครัวจะร้องขออะไร ไม่เคยปฏิเสธเลย ขออะไรให้หมด ขอเพียงหามาให้ได้ก็จะหามาให้

ทั้งในและนอกลานอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเนื้อแพะย่าง

บรรดาศิษย์แค่ได้กลิ่นก็แทบจะสะกดกลั้นพลังแห่งความหิวโหยในกายไว้ไม่อยู่แล้ว ประกอบกับที่หอภารกิจปิดทำการ ทุกคนจึงต้องรั้งอยู่ในสำนัก ไม่มีใครออกไปข้างนอก

ดังนั้น การแข่งขันในวันนี้จึงดุเดือดกว่าทุกวัน

"ข้า หลี่ต้าจุ่ย ขอประกาศไว้ตรงนี้เลย วันนี้ใครกล้าขวางข้ากินข้าว ข้าจะ..."

"ไสหัวไปเถอะน่า ผ่านมาตั้งครึ่งเดือนแล้วยังอยู่แค่ขอบเขตก่อกำเนิดจินตานขั้นเริ่มต้น ยังจะอยากกินข้าวอีกรึ?"

ยังไม่ทันพูดจบ ก็ถูกศิษย์คนข้างๆ ถีบกระเด็นออกไปเสียก่อน

"ศิษย์พี่ทุกท่าน ที่บ้านข้ามีน้องสาวเจ็ดคน แต่ละคนงดงามล่มเมือง หากใครยอมหลีกทางให้ข้าหนึ่งที่ วันหน้าข้าจะนับถือเป็นน้องเขย"

"ไสหัวไป ไม่เพียงแต่จะแย่งตำแหน่ง ยังคิดจะเอาเปรียบข้าอีกรึ?"

"ท่านแม่ของข้าครองตัวเป็นม่ายมาจนบัดนี้ หากศิษย์พี่ท่านใดยินดี..."

"บิดาไม่มีลูกอกตัญญูแบบเจ้า ไสหัวไปให้พ้น"

การต่อสู้เป็นไปอย่างมืดฟ้ามัวดิน ศิษย์ที่ได้รับบาดเจ็บมีให้เห็นอยู่ทุกหนทุกแห่ง แม้จะไม่มีแผลฉกรรจ์ถึงชีวิต ทว่าเมื่อถูกย้อมด้วยเลือดสีแดงฉาน ก็ยังคงทำให้ผู้คนรู้สึกหนังศีรษะชาหนึบ

ศิษย์บางคนถึงขั้นยอมกินโอสถรักษาบาดแผลไปพลาง ต่อสู้ไปพลางโดยไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว

"ให้ตายเถอะ เจ้าจะบ้าไปแล้วหรือ กินโอสถรักษาบาดแผลไปสิบเม็ดแล้วนะ"

"เจ้าเกี่ยวอะไรด้วย ข้ามีโอสถเยอะไม่ได้รึไง วันนี้ต่อให้ต้องยื้อจนหมดแรง ข้าก็จะยื้อเจ้าให้ตายไปข้างหนึ่ง"

"ใครกลัวใคร เจ้าคิดว่าเจ้ามีโอสถอยู่คนเดียวรึไง?"

วันนี้มีเมนูใหม่ ใครบ้างจะไม่อยากกินของร้อนๆ เป็นคำแรก

ท้ายที่สุด เมื่อถึงเวลาอาหาร ศิษย์ที่แย่งตำแหน่งมาได้ต่างก็เดินยืดอกอย่างภาคภูมิใจเข้ามาในลาน ทันทีที่ก้าวพ้นประตู พวกเขาก็ถึงกับยืนตะลึงไปเลย

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือกองไฟหลายกองที่จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ ทว่านั่นไม่ใช่จุดสำคัญ จุดสำคัญคือแพะย่างที่ถูกย่างจนหนังกรอบเนื้อนุ่ม ส่งกลิ่นหอมหวนยั่วน้ำลาย และมีสีเหลืองทองอร่ามวางอยู่บนเตาไฟต่างหาก

บนหนังที่กรอบเกรียมสีเหลืองทอง มองเห็นน้ำมันหยดลงมาเป็นสาย ส่งเสียงฉ่าๆ ดังขึ้นเป็นระยะ พร้อมกับเสียงกลืนน้ำลายของบรรดาศิษย์

กลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ชั่วขณะนั้น ในสายตาของบรรดาศิษย์ แพะย่างเหล่านี้ราวกับเปล่งประกายสีทองออกมา

ในเวลานี้ เย่ฉางชิงก็ประคองกระบอกชาเดินออกมาจากในครัว มองดูทุกคนพลางกล่าวว่า

"ศิษย์พี่ทุกท่าน วันนี้กินแพะย่างทั้งตัว ไม่ต้องแบ่งส่วนแล้ว ที่นี่มีแพะทั้งหมดสองร้อยตัว สิบคนต่อหนึ่งตัว แล้วก็ยังมีแผ่นแป้งใหญ่ด้วย ศิษย์พี่ทุกท่านเชิญหยิบกินได้ตามสบายเลย"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนจะยังอดใจไหวได้อย่างไร พากันพุ่งเข้าใส่แพะย่างราวกับพยัคฆ์ตะครุบเหยื่อ

สิบคนล้อมวงกัน มีคนหนึ่งกระชากขาแพะออกมาทันที ทำเอาคนอื่นๆ ไม่พอใจ

"เจ้านี่มันเอาเปรียบกันเกินไปแล้วนะ แบ่งให้ข้าครึ่งหนึ่ง"

"ฝันไปเถอะ"

เมื่อเห็นทุกคนเริ่มแย่งชิงกันอีกครั้ง เย่ฉางชิงที่อยู่ด้านข้างก็เริ่มรู้สึกว่าตนเองอาจจะตัดสินใจผิดไป น่าจะแบ่งไว้ล่วงหน้าให้เรียบร้อย

เฮ้อ ประมาทไปหน่อย ไม่ใช่เพราะขี้เกียจหรอกนะ จริงๆ นะ

รสชาติของแพะย่างทำเอาบรรดาศิษย์หยุดกินไม่ได้ อีกทั้งยังมีคนค้นพบความประหลาดใจอีกด้วย

"นี่มัน... นี่มัน... ถึงกับช่วยกระตุ้นพลังวิญญาณได้ด้วยรึ?"

สรรพคุณนี้มันล้ำเลิศเกินไปแล้ว

"เลิกพล่ามได้แล้วน่า ขืนมัวแต่พูด กระดูกก็ไม่เหลือหรอก"

"อย่าทิ้งกระดูกนะ ถ้าเจ้าแทะไม่ไหวก็ส่งมาให้ข้า ฟันข้ายังดีอยู่"

"ข้าเนี่ยนะแทะไม่ไหว? วันนี้ต่อให้เป็นไขกระดูก ข้าก็จะดูดออกมากินให้เกลี้ยง"

ท้ายที่สุด บรรดาศิษย์ก็แทะจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก

เมื่อมื้ออาหารสิ้นสุดลง บรรดาศิษย์ต่างก็อิ่มเอมใจ มีเพียงศิษย์ที่ไม่ได้ตำแหน่งที่นั่งเท่านั้นที่ต้องทนทุกข์ทรมาน เมื่อครู่พวกเขามองดูด้วยความอยากอาหารจนน้ำลายสอ

เดิมทียังคิดว่าสุดท้ายอาจจะเหลือเศษซากให้เก็บตกบ้าง ไม่ได้กินเนื้อ ได้แทะกระดูกก็ยังดี

ทว่าพอดูตอนจบ อย่าว่าแต่กระดูกเลย แม้แต่ขนสักเส้นก็ยังไม่มีเหลือ

หลังจากพักผ่อนได้ราวๆ ครึ่งชั่วยาม บรรดาศิษย์ก็เริ่มทยอยกันกลับ

จนกระทั่งทุกคนจากไปหมด เหลือเพียงหงจุน ชิงสือ หลิ่วซวง สวีเจี๋ย และคนอื่นๆ หงจุนมองไปที่สวีเจี๋ยและคนอื่นๆ พลางกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า

"พวกเจ้ายังอยู่ทำอะไรที่นี่อีก?"

"พวกข้า..."

"ไปๆๆ ไม่มีอะไรก็ไสหัวไปให้พ้น"

หงจุนมีเรื่องจะคุยกับเย่ฉางชิง เมื่อเห็นเด็กพวกนี้ไม่มีไหวพริบเอาเสียเลย มัวแต่อ้อยอิ่งไม่ยอมไปสักที จึงอดไม่ได้ที่จะไล่ตะเพิดออกไป

เมื่อถูกอาจารย์ด่าทอ สวีเจี๋ยและคนอื่นๆ ก็แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวแล้วเดินจากไป

เมื่อคนพวกนั้นจากไปแล้ว หงจุนก็หันมายิ้มแฉ่งให้กับเย่ฉางชิง

"เจ้าหนู มานี่สิ"