บทที่ 71 ศิษย์ตัวแสบ

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากเพิ่งทานมื้อเช้าเสร็จ หงจุนและชิงสือก็ถูกฉีสยงเรียกตัวไปยังตำหนักเจ้าสำนัก

"สหายชิงสือ อยู่ที่สำนักเต้าอีคุ้นชินดีหรือไม่?"

เอ่ยถามไถ่ด้วยความห่วงใยเป็นอันดับแรก เมื่อได้ยินดังนั้น ชิงสือก็ยิ้มพลางพยักหน้ารับ

"ทุกอย่างดีมากทีเดียว บรรยากาศของยอดเขากระบี่เทพข้าก็ชอบมากเช่นกัน"

"เช่นนั้นก็ดีแล้ว"

สนทนาทักทายกันพอเป็นพิธี ฉีสยงจึงวกเข้าเรื่องหลัก เขามองไปทางหงจุนแล้วกล่าวว่า

"ศิษย์น้อง ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลใกล้จะถึงเวลาสับเปลี่ยนกำลังคนแล้ว ครั้งนี้ถึงคราวของยอดเขากระบี่เทพของพวกเจ้าแล้วนะ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ตอนแรกหงจุนก็ชะงักไป ทว่าวินาทีต่อมาสีหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก บัดซบ ทำไมเขาถึงลืมเรื่องนี้ไปได้

การไปประจำการที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล ศิษย์ทั้งยอดเขาล้วนต้องไปกันทั้งหมด เว้นเสียแต่จะมีกรณีพิเศษ ซึ่งเรื่องนี้ก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร แต่เจ้าหนูฉางชิงล่ะจะทำยังไง?

เขาจะไปไม่ได้เด็ดขาด อีกทั้งค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล หงจุนก็ไม่สามารถเข้าไปได้ นั่นหมายความว่า เขาต้องรออย่างน้อยหนึ่งปี ถึงจะได้เจอเย่ฉางชิงอีกครั้ง

เมื่อเห็นปฏิกิริยารุนแรงของหงจุน ฉีสยงจึงเอ่ยถาม

"ศิษย์น้อง เป็นอะไรไปรึ?"

"ปะ... เปล่าขอรับ ไม่มีอะไร ข้าแค่ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย"

หงจุนฝืนยิ้มตอบ เมื่อเห็นดังนั้น ฉีสยงก็รู้สึกว่าเขามีท่าทีแปลกๆ ทว่าก็ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียง เพียงพยักหน้ารับแล้วกล่าวว่า

"ถ้าอย่างนั้น ศิษย์น้องก็เตรียมตัวให้พร้อมเถอะ รีบเดินทางไปที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลเพื่อรับช่วงต่อจากศิษย์ยอดเขาหยกนารีให้เร็วที่สุด"

"ขอรับ"

การไปประจำการที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลนั้นเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อย่างแน่นอน ตอนนี้หงจุนกำลังคิดหาหนทาง ว่าจะรั้งตัวเจ้าหนูฉางชิงเอาไว้ ไม่ให้เขาไปที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลได้อย่างไร

หลังจากตกลงกันเรียบร้อย หงจุนและชิงสือก็ขอตัวลากลับ ระหว่างทางจนกระทั่งถึงยอดเขากระบี่เทพ หงจุนก็มีสีหน้าเคร่งเครียดคิ้วขมวดมุ่นอยู่ตลอดเวลา

เมื่อเห็นดังนั้น ชิงสือจึงเอ่ยถามด้วยความฉงน

"เจ้าเป็นอะไรไปเนี่ย วิญญาณหลุดลอยไปแล้วรึ?"

"เจ้าแก่จนเลอะเลือนไปแล้วรึ เมื่อกี้ไม่ได้ยินเรื่องสับเปลี่ยนกำลังคนที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลหรือไง"

"แล้วมันจะเป็นอะไรไปเล่า นี่เป็นกฎของสำนัก อีกอย่างก็แค่ไปประจำการที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล ไม่ได้มีอันตรายอะไรมากมาย เจ้าจะกังวลไปทำไม"

ชิงสือยังคิดว่าหงจุนกำลังเป็นห่วงความปลอดภัยของบรรดาศิษย์ ทว่าต่อคำพูดนั้น หงจุนกลับด่าสวนอย่างไม่สบอารมณ์

"ข้าไม่ได้กังวลเรื่องนั้น แต่เป็นเจ้าหนูฉางชิงต่างหากล่ะ การไปประจำการที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล ศิษย์ทั้งยอดเขาต้องไปกันหมดยกเว้นกรณีพิเศษ เจ้าหนูฉางชิงก็ไม่มีข้อยกเว้น"

สิ้นคำกล่าวนี้ ชิงสือถึงเพิ่งจะคิดขึ้นมาได้ บัดซบเอ๊ย เรื่องใหญ่แล้วไงล่ะ

ถ้าไม่มีเจ้าหนูฉางชิงแล้วจะทำยังไงล่ะ

"ข้าดันลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย"

"เพราะงี้ไง ข้าถึงบอกว่าเจ้ามันทำอะไรไม่ได้เรื่องสักอย่าง ทำอะไรก็ไม่เอาไหน เก่งแต่เรื่องกินเป็นที่หนึ่ง"

เขาด่าอย่างหัวเสีย จากนั้นก็หมุนตัวเดินเข้าไปในถ้ำบำเพ็ญเพียร เมื่อเห็นดังนั้น ชิงสือก็รีบสาวเท้าวิ่งตามไปติดๆ พร้อมกับเอ่ยว่า

"รีบคิดหาวิธีรั้งตัวเจ้าหนูฉางชิงไว้เร็วเข้า เขาจะไปที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลไม่ได้เด็ดขาด"

"ข้าก็กำลังคิดอยู่นี่ไงเล่า"

ทั้งสองเดินตามกันเข้าไปในถ้ำบำเพ็ญเพียรของหงจุน ทว่ากลับไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่า สวีเจี๋ยที่บังเอิญเดินผ่านมาไม่ไกลนัก ได้ยินบทสนทนาทั้งหมดอย่างชัดเจน

เรื่องของค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล สวีเจี๋ยไม่ได้สนใจเท่าไหร่นัก อย่างไรเสียก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยไป สำหรับเขา มันก็แค่การเปลี่ยนสถานที่ฝึกวิชาก็เท่านั้น

แต่สิ่งที่ทำให้สวีเจี๋ยใส่ใจจริงๆ ก็คือ ท่านอาจารย์ดูเหมือนจะไม่ยอมให้ศิษย์น้องฉางชิงเดินทางไปด้วย แบบนี้มันจะไปได้ยังไงล่ะ

ทันใดนั้น สวีเจี๋ยก็หมุนตัวกลับ เลี้ยวตรงไปที่ถ้ำบำเพ็ญเพียรของหลิ่วซวง ประจวบเหมาะกับที่ลู่โยวโยวและหวังเหยาก็อยู่ที่นั่นพอดี

เมื่อเห็นหญิงสาวทั้งสาม สวีเจี๋ยก็เอ่ยด้วยใบหน้าร้อนรน

"เกิดเรื่องใหญ่แล้ว"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทั้งสามสาวต่างก็มองสวีเจี๋ยด้วยความงุนงง เรื่องใหญ่อะไรกันถึงทำให้เจ้ามีสภาพแบบนี้ได้

"เรื่องสับเปลี่ยนกำลังคนไปที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล พวกเจ้าลืมไปแล้วรึ?"

"ไม่ได้ลืม เตรียมตัวเสร็จตั้งนานแล้ว รอแค่อาจารย์ออกคำสั่งเท่านั้น"

ลู่โยวโยวตอบกลับด้วยความฉงน ก็แค่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลไม่ใช่หรือ ทำไมต้องตื่นตระหนกขนาดนี้ด้วย

"ไม่ใช่ ข้าหมายความว่าท่านอาจารย์คิดจะรั้งตัวศิษย์น้องฉางชิงเอาไว้ พวกเจ้าลองคิดดูสิ ถ้าศิษย์น้องฉางชิงไม่ไปค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล งั้นพวกเราก็ไม่ได้กินข้าวตั้งหนึ่งปีเต็มน่ะสิ"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของทั้งสามสาวก็พลันเปลี่ยนไป ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที

"แล้วจะทำยังไงดี?"

"ใช่สิ ถ้าไม่มีศิษย์น้องฉางชิง ข้าคงทนไม่ได้แน่"

"ข้าก็เหมือนกัน"

"เพราะงี้ไง ข้าถึงมาหาพวกเจ้าเพื่อปรึกษาหารือกัน ว่าควรจะทำยังไงดี"

"แต่การตัดสินใจของอาจารย์..."

หงจุนต้องการรั้งตัวเย่ฉางชิงไว้ แม้พวกสวีเจี๋ยจะเป็นศิษย์สายตรง เป็นศิษย์ของอาจารย์ ทว่าลูกไก่ในกำมือก็มิอาจสู้แรงบีบได้ พวกเขาไม่มีหนทางที่ดีเลย

หลังจากปรึกษาหารือกันอยู่นาน ท้ายที่สุดทั้งสี่ก็ขมวดคิ้วมุ่น มีเพียงสวีเจี๋ยที่นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ เขาจึงเอ่ยกับสามสาวอย่างมีลับลมคมนัยว่า

"หากคิดจะขัดขวางอาจารย์ ลำพังแค่พวกเราย่อมเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นต้องขอยืมพลังจากภายนอกแล้ว"

"พลังภายนอก?"

"อืม ให้คนที่พอจะฟาดฟันกับอาจารย์ได้เป็นคนออกหน้าแทน"

ทั้งสี่กระซิบกระซาบปรึกษากันอยู่พักหนึ่ง บนใบหน้าของทุกคนก็ฉายแววพึงพอใจออกมา เห็นได้ชัดว่าพวกเขาคิดหาวิธีได้แล้ว

หลังจากนั้น สวีเจี๋ยก็ออกจากยอดเขากระบี่เทพเพียงลำพัง และเดินทางมายังยอดเขาหลัก ทว่าสิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือ เขาไม่ได้ไปที่หออาคม และไม่ได้ไปที่หอโอสถ แต่พุ่งตรงดิ่งไปยังหอคุมกฎ

ภายในหอคุมกฎ สือซงที่กำลังฝึกวิชาอยู่ เมื่อได้ยินว่าสวีเจี๋ย ศิษย์ลำดับสามแห่งยอดเขากระบี่เทพขอเข้าพบ ในตอนแรกเขาก็ชะงักไป ทว่าวินาทีต่อมาก็เอ่ยอย่างไม่ลังเลว่า

"ไม่พบ"

"แต่ท่านเจ้าหอ สวีเจี๋ยบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะมารายงานท่าน เป็นเรื่องเกี่ยวกับยอดเขากระบี่เทพขอรับ"

หืม? นี่มันมีแผนการอะไรซ่อนอยู่ ศิษย์ลำดับสามแห่งยอดเขากระบี่เทพ กลับมารายงานเรื่องเกี่ยวกับยอดเขากระบี่เทพที่หอคุมกฎบนยอดเขาหลักงั้นรึ?

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สือซงก็เปลี่ยนใจกล่าวว่า

"พาเขาเข้ามา"

"ขอรับ"

ไม่นานนัก ภายใต้การนำทางของผู้ดูแลหอคุมกฎ สวีเจี๋ยก็ได้พบกับสือซง

สำหรับผู้อาวุโสหลักลำดับสองท่านนี้ สวีเจี๋ยไม่ได้คุ้นเคยอะไรนัก อย่างไรเสียคนที่เอาแต่ทำหน้าเคร่งขรึมทั้งวัน เจ้าระเบียบ จริงจัง แถมยังกุมอำนาจหอคุมกฎของสำนักไว้ในมือ ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็คงไม่เป็นที่ชื่นชอบของบรรดาศิษย์อยู่แล้ว ซึ่งสวีเจี๋ยก็รู้สึกเช่นเดียวกัน

ทว่าในครั้งนี้ เมื่อได้พบสือซง สวีเจี๋ยกลับมีใบหน้าเปื้อนยิ้ม เขาประสานมือคำนับอย่างนอบน้อมพลางกล่าวว่า

"ศิษย์สวีเจี๋ย คารวะผู้อาวุโสสองขอรับ"

เจ้าเด็กนี่มีบางอย่างไม่ชอบพากลแฮะ ทำไมถึงยิ้มแป้นประจบประแจงแบบนั้น

ในใจลอบเกิดความระแวดระวัง ทว่าภายนอกยังคงสงบนิ่งพลางเอ่ยถาม

"เจ้าบอกว่ามีเรื่องของยอดเขากระบี่เทพจะมารายงานข้าอย่างนั้นรึ?"

"ใช่ขอรับ ซ้ำยังเป็นเรื่องสำคัญมากด้วย"

"ว่ามา"

สือซงไม่อยากพูดพร่ำทำเพลง จึงเข้าประเด็นโดยตรง ส่วนสวีเจี๋ยเองก็เตรียมคำพูดมาเป็นอย่างดีแล้ว ทันใดนั้นก็ปรับสีหน้าให้จริงจังพลางกล่าวว่า

"คืออย่างนี้ขอรับ ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลใกล้จะถึงเวลาสับเปลี่ยนกำลังคนแล้วใช่ไหมขอรับ และครั้งนี้ก็ถึงคิวของยอดเขากระบี่เทพของศิษย์"

"เมื่อครู่นี้ศิษย์บังเอิญได้ยินท่านอาจารย์พูดว่า เขาต้องการรั้งตัวศิษย์ยอดเขากระบี่เทพส่วนหนึ่งเอาไว้ขอรับ"

"แบบนี้มันละเมิดกฎสำนักไม่ใช่หรือขอรับ การไปประจำการที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลนั้น ศิษย์ทุกคนล้วนต้องเดินทางไป นี่คือกฎของสำนัก ท่านอาจารย์รู้อยู่แก่ใจแต่ยังจงใจทำผิด..."

"เดี๋ยวก่อน"

สวีเจี๋ยกำลังพูดฉอดๆ ไม่หยุด ทว่ายังไม่ทันจะพูดจบก็ถูกสือซงพูดขัดขึ้นเสียก่อน จากนั้นสือซงก็มองเขาด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น

"เจ้า... มาฟ้องร้องหงจุนผู้เป็นอาจารย์ของเจ้างั้นรึ?"

ชั่วขณะนั้น ยามที่สือซงมองดูสวีเจี๋ย เขากลับรู้สึกว่าเจ้าเด็กนี่มีแต่ความกระด้างกระเดื่องเต็มตัว ท่าทางไม่น่าไว้วางใจ ไม่ใช่คนดีอะไรเลย

ทว่าต่อเรื่องนี้ สวีเจี๋ยกลับปั้นหน้าขึงขังเปี่ยมด้วยความเที่ยงธรรมพลางกล่าวว่า

"ถูกต้องขอรับ ศิษย์มาเพื่อฟ้องร้องท่านอาจารย์ ท่านผู้อาวุโสอาจจะคิดว่าศิษย์กระด้างกระเดื่องเนรคุณ ทว่าในเรื่องนี้ศิษย์ไม่มีความเห็นแก่ตัวเลยแม้แต่น้อย"

"สิ่งที่มีอยู่คือความจงรักภักดีต่อสำนักอย่างหมดหัวใจเท่านั้นขอรับ ในฐานะเจ้ายอดเขา รู้อยู่แก่ใจแต่ยังจงใจละเมิดกฎสำนัก ในฐานะศิษย์สำนักเต้าอี ต่อให้เป็นอาจารย์ของตนเอง ก็สมควรที่จะต้องเห็นแก่ความถูกต้องมากกว่าสายสัมพันธ์ขอรับ"

"นี่คือความคิดในใจของศิษย์ ศิษย์ตั้งตนอยู่บนความถูกต้อง ศิษย์ไม่เกรงกลัวว่าผู้อื่นจะมองข้าเช่นไรขอรับ"