บทที่ 70 ส่งพวกเจ้าออกไป

ข่าวการปิดทำการของหอภารกิจ ก่อให้เกิดความฮือฮาครั้งใหญ่ภายในสำนักเต้าอีอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่ศิษย์ยอดเขาอื่นๆ ผ่านพ้นความตกตะลึงไปชั่วครู่ ปฏิกิริยาแรกของพวกเขาก็คือความตื่นเต้น และความดีใจ

ประการแรก เป็นเพราะต่อไปพวกเขาไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยสายตัวแทบขาดกับการทำภารกิจอีกแล้ว ประการที่สอง เป็นเพราะยอดเขากระบี่เทพก็ไม่มีภารกิจให้รับเช่นกัน

"ดี ปิดได้ดีมาก ทุกคนไม่ต้องรับภารกิจกันแล้ว"

"ข้ากลับรู้สึกว่าได้ลืมตาอ้าปากเสียที"

"ฮ่าๆๆ ผู้อาวุโสสามเกรียงไกรนัก คราวนี้คนของยอดเขากระบี่เทพได้ยืนเซ่อกันแน่"

ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพต่างก็ยืนอึ้งไปตามๆ กันจริงๆ มีหลายคนที่ทำภารกิจเสร็จแล้ว กลับมาด้วยความตื่นเต้นเพื่อจะส่งมอบภารกิจที่หอภารกิจ แต่พอไปถึงกลับพบว่า มันปิดทำการเสียแล้ว

เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น หลังจากที่บรรดาศิษย์ทานอาหารเสร็จ พวกเขาก็มานั่งล้อมวงกันอยู่ในโรงครัว แต่ละคนอดไม่ได้ที่จะบ่นอุบ

"หอภารกิจนี่มันยังไงกันแน่ ทำไมถึงปิดทำการไปได้ล่ะ"

"ข้ายังมีภารกิจอีกสามอันในมือที่ยังไม่ได้ส่งเลยนะ"

"ใครบ้างล่ะที่ไม่มีภารกิจค้างอยู่สามอัน ปัญหาคือหลังจากนี้จะทำยังไงต่างหาก? หอภารกิจไม่เปิด แล้วพวกเราจะรับภารกิจได้ยังไง?"

บรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพต่างก็รู้สึกอึดอัดใจจนถึงขีดสุด ส่วนเย่ฉางชิง หงจุน และคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านข้าง ต่างก็มุมปากกระตุก

ปิดจริงๆ ด้วย หอภารกิจถูกพวกเจ้าเล่นเอาซะจนต้องปิดทำการ ช่างเป็นการเปิดหูเปิดตาเสียจริงๆ

หงจุนเบ้ปาก เขารู้สึกเหมือนกำลังจะมีคนมาเยือนถึงที่อีกแล้ว แต่พอคิดดูอีกที มันเกี่ยวอะไรกับข้าล่ะ ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพของข้าล้วนทำตามกฎระเบียบอย่างเคร่งครัด ไม่เคยทำอะไรเกินเลย ต่อให้ศิษย์พี่ใหญ่มาเอง ก็คงหาข้อตำหนิไม่ได้หรอก

หงจุนเข้าใจต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวทั้งหมดดีแล้ว ก็แค่ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพของข้าขยันขันแข็งขึ้นมาสักหน่อย มันผิดตรงไหนกัน?

หงจุนมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม ในขณะที่อีกด้านหนึ่ง บนยอดเขาหลัก ภายในถ้ำบำเพ็ญเพียรของผู้อาวุโสรองสือซง ผู้อาวุโสสามและสือซงกำลังนั่งปรับทุกข์ด้วยใบหน้ากลัดกลุ้ม

"ศิษย์พี่รอง จะทำยังไงดีขอรับ หอภารกิจของข้ายามนี้ปิดทำการไปแล้ว"

เขาเอ่ยถามสือซงด้วยใบหน้าขมขื่น เมื่อได้ยินเช่นนั้น สือซงก็จนปัญญาเช่นกัน แล้วจะให้เขาทำอย่างไรได้ล่ะ

"หรือเจ้าจะให้หอคุมกฎของข้าไปตักเตือนศิษย์ยอดเขากระบี่เทพหน่อยดี?"

"ท่านบ้าไปแล้วรึ ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพเขาทำผิดอะไร? ข้าจะไปว่าอะไรได้? แค่ขยันขันแข็งก็เป็นความผิดด้วยงั้นรึ?"

"แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ"

มันไร้เหตุผลสิ้นดี ทว่าเรื่องราวก็กลายเป็นเช่นนี้ไปแล้ว ยามนี้จะทำอย่างไรดี?

ผู้อาวุโสสามไม่สงสัยเลยว่า ต่อให้ผ่านไปอีกสองสามวันแล้วหอภารกิจเปิดทำการ ผลลัพธ์ก็ยังคงเป็นเช่นเดิม

ช่างเป็นเรื่องที่บัดซบจริงๆ หนำซ้ำพวกเขายังไม่มีเหตุผลที่จะไปเอาเรื่องกับใครได้อีก

"ข้าล่ะยอมใจตาแก่ขี้เมาหงจุนจริงๆ"

ด้วยความหงุดหงิดว้าวุ่นใจ ผู้อาวุโสสามสบถด่าอย่างอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา และในเวลานั้นเอง ดวงตาของสือซงก็พลันเบิกกว้างขึ้นราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาหันไปกล่าวกับผู้อาวุโสสามด้วยความตื่นเต้น

"ศิษย์น้อง ข้านึกออกแล้ว"

"นึกอะไรออกขอรับ?"

"ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลใกล้จะถึงเวลาสับเปลี่ยนกำลังคนแล้วไม่ใช่รึ ยอดเขาต่อไปก็คือยอดเขากระบี่เทพพอดี"

สิ้นคำกล่าวนี้ ผู้อาวุโสสามก็ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะตื่นเต้นขึ้นมาเช่นกัน นั่นสิ ทำไมเขาถึงลืมเรื่องนี้ไปได้

ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล ตั้งอยู่บริเวณเขตแดนรอยต่อระหว่างทวีปบูรพากับทะเลบูรพา ภายในทะเลบูรพามีสัตว์อสูรเผ่าวารีอาศัยอยู่นับไม่ถ้วน ในยุคบรรพกาล พวกมันมักจะขึ้นมารุกรานพื้นที่ตามแนวชายฝั่งอยู่เสมอ

ด้วยเหตุนี้ สำนักเต้าอีและเผ่าวารีแห่งทะเลบูรพาจึงเปิดฉากทำสงครามกันมานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งสองฝ่ายต่างก็ล้มตายกันอย่างหนัก ท้ายที่สุด ปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักเต้าอีจึงลงมือสร้างค่ายกลขนาดใหญ่ขึ้นตามแนวชายฝั่งทะเลบูรพา จึงสามารถสกัดกั้นเผ่าวารีแห่งทะเลบูรพาไว้ภายนอกได้

เพียงแต่บริเวณที่เป็นแกนกลางของค่ายกลนี้ มีรอยแยกอยู่แห่งหนึ่ง รอยแยกนี้สามารถให้ผู้บำเพ็ญเพียรและสัตว์อสูรที่มีอายุกระดูกไม่เกินสองร้อยปี และตบะบารมีไม่เกินขอบเขตฝ่าเซียงผ่านเข้ามาได้

ดังนั้น สำนักเต้าอีจึงได้สร้างเมืองขึ้นมาแห่งหนึ่ง ณ บริเวณนี้ และให้ชื่อว่า ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล

นอกเหนือจากยอดเขาเงา ยอดเขาร้อยโอสถ และยอดเขาพิเศษอีกบางแห่งแล้ว ยอดเขาอื่นๆ ล้วนต้องผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปประจำการที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลเป็นประจำทุกปี ยิ่งไปกว่านั้น ศิษย์ทุกคนยังต้องเดินทางไปด้วยทั้งหมด

ความอันตรายนั้นไม่ได้มากมายนัก อย่างไรเสียบรรดายอดฝีมือของเผ่าวารีแห่งทะเลบูรพาก็ไม่สามารถเข้ามาที่นี่ได้ แม้จะมีการต่อสู้กันบ้าง แต่ก็ไม่ได้เป็นสงครามเต็มรูปแบบ พูดง่ายๆ ก็คือ ไปประจำการที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลสักหนึ่งปีเท่านั้นเอง

และนี่ก็เข้าทางของสือซงทั้งสองคนพอดี ใช่แล้ว ในเมื่อไม่มีวิธีจัดการกับปัญหา เช่นนั้นก็จัดการกับคนสร้างปัญหาซะเลยสิ ส่งศิษย์ยอดเขากระบี่เทพทั้งหมดออกไปโดยตรง นี่ไม่ใช่การแก้ปัญหาที่ต้นเหตุหรอกหรือ

"ศิษย์พี่รองปราดเปรื่องนัก"

"ข้าก็แค่บังเอิญนึกขึ้นมาได้เท่านั้น นี่อาจจะเป็นสิ่งที่เรียกว่าสวรรค์ลิขิตก็ได้กระมัง"

"ถ้าอย่างนั้น พวกเราไปหาศิษย์พี่ใหญ่กันตอนนี้เลยไหมขอรับ?"

"ก็ดีเหมือนกัน เรื่องสับเปลี่ยนกำลังคนของค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล ก็ถึงเวลาต้องหารือกันแล้ว"

ด้วยความตื่นเต้น ทั้งสองจึงรีบรุดไปยังถ้ำบำเพ็ญเพียรของฉีสยงผู้เป็นศิษย์พี่ใหญ่

เมื่อเห็นสือซงทั้งสองคนมาหา ในตอนแรกฉีสยงยังรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง

"เกิดอะไรขึ้น ทำไมพวกเจ้าสองคนถึงมาหาข้าพร้อมกันได้"

"ศิษย์พี่ใหญ่ พวกเรามาปรึกษาหารือเรื่องการสับเปลี่ยนกำลังคนของค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลขอรับ อีกแค่ครึ่งเดือนก็จะถึงเวลาสับเปลี่ยนกำลังคนแล้ว ศิษย์ยอดเขาหยกนารีก็ประจำการครบหนึ่งปีแล้ว ยอดเขาต่อไปที่จะต้องไปรับช่วงต่อก็คือยอดเขากระบี่เทพ"

สือซงกล่าว ทว่าเมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉีสยงก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย

"นั่นก็ใช่ แต่ทำไมพวกเจ้าจู่ๆ ถึงมาจัดการเรื่องพวกนี้กันล่ะ?"

เรื่องการสับเปลี่ยนกำลังคนของค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล เดิมทีก็ไม่ใช่หน้าที่รับผิดชอบของสือซงทั้งสองคนอยู่แล้ว ก่อนหน้านี้พวกเขาก็ไม่เคยก้าวก่ายเรื่องเหล่านี้ แล้วทำไมครั้งนี้ถึงได้เป็นฝ่ายมาเสนอตัวเสียเองล่ะ

เมื่อได้ยินคำถามของฉีสยง สือซงทั้งสองก็นิ่งเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเริ่มพรั่งพรูความอัดอั้นตันใจออกมาพร้อมกัน

"ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านไม่รู้หรอกว่าข้าต้องทนทุกข์ทรมานแค่ไหน หอคุมกฎของข้าช่วงก่อนหน้านี้แทบจะกลายเป็นตลาดสดอยู่แล้ว ศิษย์ที่มาฟ้องร้องในแต่ละวันเดินกันขวักไขว่ไม่ขาดสาย และทั้งหมดล้วนมาฟ้องร้องยอดเขากระบี่เทพ..."

"ข้าก็เหมือนกันขอรับศิษย์พี่ใหญ่ หอภารกิจของข้ายามนี้ถึงกับต้องปิดทำการไปแล้ว ภารกิจระดับดาวต่ำในสำนักถูกกวาดไปจนเกลี้ยง หากไม่ส่งพวกเขาออกไป ตำแหน่งเจ้าหอภารกิจนี้ ข้าคงทำต่อไปไม่ไหวแล้ว"

ช่วงก่อนหน้านี้ฉีสยงกำลังปิดด่านบำเพ็ญเพียร จึงไม่ทราบเรื่องราวเหล่านี้ เมื่อได้ฟังคำบอกเล่าของสือซงทั้งสอง สีหน้าของฉีสยงก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นพิลึกพิลั่น

พูดไปพูดมา อาจเป็นเพราะนึกถึงเรื่องราวอันเลวร้ายเหล่านั้น ขอบตาของสือซงทั้งสองก็เริ่มแดงก่ำ

ด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน สิ้นคำกล่าว ทั้งสองก็ลุกขึ้นยืนและเอ่ยขอร้องพร้อมกัน

"ศิษย์พี่ใหญ่ โปรดสงสารศิษย์น้องด้วยเถิด ปล่อยให้ยอดเขากระบี่เทพไปเถอะขอรับ"

"ขอร้องล่ะศิษย์พี่ใหญ่ ส่งยอดเขากระบี่เทพไปค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลเถิดขอรับ"

ทั้งสองคนหวาดกลัวจนขึ้นสมองแล้วจริงๆ เมื่อเห็นดังนั้น ฉีสยงก็อ้าปากพลางเอ่ย

"เฮ้อ ศิษย์น้องทั้งสองลำบากพวกเจ้าแล้ว"

"ศิษย์พี่ใหญ่ นี่ไม่ใช่เรื่องความลำบากหรือไม่ลำบากขอรับ แต่ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพจำเป็นต้องไป"

"ใช่แล้วขอรับ ยิ่งเร็วยิ่งดี"

ทั้งสองคนตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะต้องส่งศิษย์ยอดเขากระบี่เทพไปให้จงได้ พวกเจ้าไปพักร้อนอยู่ที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลสักหน่อยเถอะ แม้จะแค่ปีเดียว แต่นั่นก็เพียงพอแล้ว

สือซงทั้งสองไม่กล้าคาดหวังอะไรมากมาย ขอแค่ปล่อยให้ข้าได้อยู่อย่างสงบสุขไปสักหนึ่งปีก่อนเถอะ

ทั้งสองมีท่าทีหนักแน่น เมื่อเห็นเช่นนั้น ฉีสยงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตอบตกลง

"ตกลง พรุ่งนี้ข้าจะไปคุยกับศิษย์น้องหงจุนด้วยตัวเอง ให้เขารีบจัดการเรื่องสับเปลี่ยนกำลังคนโดยเร็ว"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สือซงทั้งสองก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกราวกับได้รับการอภัยโทษ

"ศิษย์พี่ใหญ่ปราดเปรื่องนักขอรับ"

นี่คือการตัดสินใจที่ชาญฉลาดที่สุดของฉีสยงอย่างแน่นอน หลังจากเดินออกมาจากที่พักของฉีสยง สือซงทั้งสองมองดูดวงดาวที่ส่องแสงระยิบระยับเต็มท้องฟ้า รู้สึกราวกับว่าดวงดาวในค่ำคืนนี้ดูจะสว่างไสวขึ้นกว่าเดิม ช่างสมกับคำกล่าวที่ว่า เมื่อคนเราพบเจอเรื่องน่ายินดี จิตใจก็จะเบิกบาน

"ยินดีกับศิษย์น้องด้วยนะ ที่หอภารกิจกำลังจะกลับมาเปิดทำการอีกครั้งในเร็วๆ นี้"

"ยินดีเช่นกันขอรับศิษย์พี่"

ความรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกนี้ ทำให้ทั้งสองถึงกับทอดถอนใจออกมาอย่างไม่ขาดปาก