บทที่ 69 สถานการณ์เริ่มจะผิดแปลกไปทุกที

เรื่องราวที่แนวเขาพยัคฆ์ ไม่มีใครในสำนักเต้าอีล่วงรู้ และไม่มีใครคาดคิดด้วยว่า จะมีศิษย์กล้าไปกระตุกหนวดราชันอสูรจริงๆ

ที่โรงครัว เย่ฉางชิงเพิ่งจะเสร็จสิ้นการฝึกวิชา เขาประคองกระบอกชาขึ้นดื่มน้ำอึกหนึ่ง

"เปิดหน้าต่างสถานะ"

[โฮสต์: เย่ฉางชิง]

[สถานะ: ศิษย์รับใช้สำนักเต้าอี]

[ตบะ: ขอบเขตทะลวงชีพจร ขั้นสมบูรณ์ (86351/100000)]

[เคล็ดวิชา: เคล็ดเม่งซิม ขั้นสมบูรณ์ (10000/10000)]

[เคล็ดเก้าชีพจร ขั้นสมบูรณ์ (30000/30000)]

[วิชาอาคม: มีดเงา ขั้นสมบูรณ์ (10000/10000)]

[เจ็ดดาราเคลื่อนคล้อย ขั้นสมบูรณ์ (10000/10000)]

[ปราการวิญญาณ ขั้นสัมฤทธิ์ผลใหญ่ (25687/30000)]

[ชื่อเสียง: เริ่มมีชื่อเสียง]

[พรสวรรค์: ระดับกลางขั้นสูง (26587/50000)]

[กระดูกรากฐาน: ระดับกลางขั้นสูง (62546/70000)]

[ความเข้าใจ: ระดับสูงขั้นสูง (7762/200000)]

หลังจากฝึกฝนอย่างหนักหน่วงมาช่วงระยะเวลาหนึ่ง การยกระดับก็ไม่ใช่น้อยๆ เลย ตบะบารมีบรรลุถึงขอบเขตทะลวงชีพจรขั้นสมบูรณ์แล้ว อีกนิดเดียวก็จะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตก่อกำเนิดจินตาน

ยังมีเคล็ดเก้าชีพจรที่บรรลุขั้นสมบูรณ์ และความเข้าใจก็เลื่อนขึ้นมาเป็นระดับสูงขั้นสูงแล้วเช่นกัน

ความพยายามในที่สุดก็สัมฤทธิ์ผล เขาปิดหน้าต่างสถานะด้วยความพึงพอใจ ประคองถ้วยชาเดินไปเอนกายพักผ่อนบนเก้าอี้โยกครู่หนึ่ง ใกล้จะได้เวลาเตรียมมื้อเย็นแล้ว

"จะว่าไป ช่วงนี้หอภารกิจดูเหมือนจะคึกคักน่าดูเลยแฮะ"

เขาเคยไปที่หอภารกิจมาหลายครั้ง ทุกครั้งที่ไปล้วนมืดฟ้ามัวดินไปด้วยผู้คน ยิ่งไปกว่านั้น ภารกิจของหอภารกิจในยามนี้ พอประกาศออกมาปุ๊บก็แทบจะถูกแย่งชิงไปจนเกลี้ยงในพริบตา

โดยเฉพาะภารกิจระดับดาวต่ำ ยิ่งเป็นของหายากที่ใครก็อยากได้

ความกระตือรือร้นในการทำภารกิจของบรรดาศิษย์นั้นพุ่งสูงปรี๊ด อีกทั้งการแข่งขันยังดุเดือดเลือดพล่านสุดๆ

ต่อเรื่องนี้ เย่ฉางชิงทำเพียงแสดงออกว่าไม่อยากเข้าไปร่วมวงด้วย ชาติที่แล้วเขาแข่งขันทุ่มเทมามากพอแล้ว ชาตินี้เขาแค่อยากจะใช้ชีวิตให้สบายๆ หน่อยก็เท่านั้น

"ทำภารกิจเยอะๆ ก็ดีเหมือนกัน อย่างไรเสีย สำนักยิ่งแข็งแกร่ง ข้าก็ยิ่งซุ่มซ่อนตัวใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้อย่างมั่นคง"

เขายิ้มบางๆ พลางพึมพำเสียงเบา

ทว่าเขาหารู้ไม่ ยามนี้ที่หอภารกิจบนยอดเขาหลัก ได้วุ่นวายจนเละเทะเป็นโจ๊กไปแล้ว บรรดาศิษย์ต่างพากันด่าทอด้วยความโกรธแค้นอยู่ที่นี่

"ถูกรับไปจนเกลี้ยงอีกแล้วรึ?"

"พอได้แล้ว ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพพวกนี้ไม่รู้จักหลับจักนอนกันหรือไง?"

"ข้าล่ะยอมใจจริงๆ วันหนึ่งพวกเจ้าจะรับภารกิจกันกี่รอบ ทำไปแล้วก็พอเถอะ แบ่งโอกาสให้คนอื่นบ้างสิ"

"ท่านผู้ดูแล ภารกิจใหม่ยังไม่ออกมาอีกหรือขอรับ?"

"รีบปล่อยภารกิจใหม่มาเถอะ พวกข้ารอมาครึ่งชั่วยามแล้วนะ"

หากพูดถึงเรื่องการแย่งชิงในด้านต่างๆ ยอดเขากระบี่เทพนั้นเรียกได้ว่าโดดเด่นไร้เทียมทาน ต่อให้ศิษย์ยอดเขาอื่นจะจับมือร่วมกัน ก็ไม่เคยเอาเปรียบอะไรจากศิษย์ยอดเขากระบี่เทพได้เลย

เมื่อเห็นว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ ศิษย์ยอดเขาอื่นก็เริ่มเรียนรู้ที่จะปรับตัว งั้นก็ลงสนามแข่งขันไปเลยสิ

ทว่าแข่งไปแข่งมา ทุกคนกลับพบว่า แม้แต่การขยันแข่งขันทำผลงาน พวกเขาก็ยังสู้ไม่ได้เลย

ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพพวกนี้มันดุดันเกินไปแล้ว วันหนึ่งมารับภารกิจกันตั้งหลายรอบ แต่ละคนคึกคักราวกับฉีดเลือดไก่มาก็ไม่ปาน

ยามนี้หากอยากจะรับภารกิจสักอัน แทบจะเหมือนกับการฝ่าด่านเคราะห์ก็มิปาน หากไม่ผ่านความยากลำบากนานัปการ อย่าว่าแต่รับภารกิจเลย แม้แต่จะเข้าใกล้ม่านแสงค่ายกลยังเป็นไปไม่ได้

เว้นเสียแต่ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพ เจ้าพวกนี้วิชาท่าร่างแต่ละคนนี่สุดยอดกันทั้งนั้น ลัดเลาะไปตามฝูงชน ลื่นไหลราวกะปลาไหลก็ไม่ปาน พริบตาเดียวก็ลื่นปรื๊ดผ่านไปแล้ว

รอมาครึ่งชั่วยามก็ยังไม่มีภารกิจใหม่ประกาศออกมา บรรดาศิษย์ต่างเริ่มร้อนรน ทว่าในเวลานี้ ผู้ที่ร้อนรนยิ่งกว่า กลับเป็นบรรดาผู้ดูแลของหอภารกิจ รวมถึงผู้อาวุโสหลักลำดับสามผู้ดูแลหอภารกิจ

"ท่านเจ้าหอ ไม่มีแล้วจริงๆ ขอรับ ภารกิจระดับหนึ่งดาวกับสองดาวไม่มีเหลือเลยสักอัน ภารกิจระดับสามดาวก็เหลืออยู่แค่สิบกว่าอันเท่านั้น"

ที่ลานหลังหอภารกิจ กลุ่มผู้ดูแลยืนล้อมหน้าผู้อาวุโสสาม แต่ละคนล้วนมีสีหน้าทุกข์ระทมขณะกล่าวรายงาน

ใช้ชีวิตมาหลายปีป่านนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ต้องเผชิญกับเรื่องราวเช่นนี้ บรรดาศิษย์ในสำนักกลับรับภารกิจสำนักไปจนหมดเกลี้ยง ลองว่ามาสิว่าเรื่องพรรค์นี้มันเรียกว่าอะไร

ก่อนหน้านี้สำนักจงใจตั้งกฎภารกิจบังคับขึ้นมา ก็เพื่อต้องการให้บรรดาศิษย์ทำภารกิจให้สำเร็จไม่ใช่หรือ

เมื่อก่อนพวกเจ้าทำเป็นไม่สนใจภารกิจ จนสำนักต้องออกกฎบังคับ แต่ตอนนี้กลับตาลปัตรกันไปหมด ศิษย์อยากจะทำภารกิจ แต่สำนักดันไม่มีให้ทำเสียแล้ว

เมื่อได้รับฟังคำคร่ำครวญของผู้ดูแลใต้บังคับบัญชา ผู้อาวุโสสามก็ขมวดคิ้วมุ่นพลางกล่าวว่า

"เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้? ก่อนหน้านี้ยังเหลืออยู่อีกตั้งเยอะไม่ใช่รึ?"

สิ้นคำกล่าวนี้ บรรดาผู้ดูแลแทบจะตอบเป็นเสียงเดียวกันทันที

"ก็เพราะยอดเขากระบี่เทพยังไงล่ะขอรับ"

ยอดเขากระบี่เทพ... เมื่อได้ยินสามคำนี้ ผู้อาวุโสสามก็รู้สึกใจหล่นวูบ กลัวอะไรก็มักจะได้สิ่งนั้นจริงๆ ทว่าก็ยังคงฝืนใจเอ่ยถามต่อไป

"พวกมันเริ่มไม่รักษากฎเกณฑ์กันอีกแล้วรึ?"

"ไม่ใช่ขอรับ ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพยังคงรับภารกิจแค่คนละสามอันต่อครั้งเหมือนเดิมขอรับ"

"แล้วทำไม..."

ในเมื่อศิษย์ยอดเขากระบี่เทพทำตัวอยู่ในกฎระเบียบ แล้วทำไมถึงยังเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นได้ ผู้อาวุโสสามฉงนใจ ทว่าไม่นานก็มีผู้ดูแลให้คำตอบ

"ประสิทธิภาพการทำงานของพวกเขามันรวดเร็วเกินไปน่ะสิขอรับ"

"แม้จะรับไปครั้งละน้อยๆ แต่ก็มากันทุกวัน ที่เว่อร์ที่สุดคนหนึ่ง วันเดียวทำภารกิจสำเร็จไปถึงแปดภารกิจ พวกข้ายังไม่รู้เลยว่าเขาทำแบบนั้นได้ยังไง"

รับน้อยๆ แต่รับบ่อยๆ พวกเขาถูกศิษย์ยอดเขากระบี่เทพปั่นหัวจนชาชินไปตั้งนานแล้ว

แม้แต่ผู้อาวุโสสามเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็ยังถึงกับเบิกตากว้าง

"วันเดียวแปดภารกิจรึ?"

นี่มันเทพเซียนองค์ไหนกันเนี่ย เจ้าคิดว่ากำลังกินซาลาเปาอยู่หรือไง กินลูกซ้ายทีลูกขวาที

"อันที่จริง หากมีเพียงยอดเขากระบี่เทพที่ทำเช่นนี้ ก็คงยังไม่ถึงขั้นนี้หรอกขอรับ ทว่าหลังจากที่ศิษย์ยอดเขาอื่นถูกกระตุ้นให้ฮึกเหิม ก็เริ่มที่จะ..."

หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง บรรดาผู้ดูแลจึงกล่าวเสริม

"ต้นเหตุก็มาจากยอดเขากระบี่เทพอยู่ดีขอรับ"

เอ่ยเสียงต่ำด้วยความหนักใจ ในเวลานี้ ผู้อาวุโสสามราวกับจะเข้าใจความหนักอกหนักใจของสือซงผู้เป็นศิษย์พี่รองก่อนหน้านี้ได้แล้ว

"หรือข้าควรจะไปเยือนยอดเขากระบี่เทพดูสักรอบดี?"

คิดในใจ ทว่าไม่นานก็ส่ายหน้าปฏิเสธ ไปยอดเขากระบี่เทพแล้วจะทำอะไรได้? คนเขาก็ทำตามกฎระเบียบอย่างดีแล้วนี่ รับภารกิจครั้งละแค่สามอัน

ส่วนเรื่องที่ขยันขันแข็งเกินไปนั้น แบบนี้ไม่ใช่ว่าควรจะได้รับคำชมหรอกหรือ? จะไปตำหนิได้อย่างไรกัน

ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลดีๆ ให้ไปยอดเขากระบี่เทพเลย

ทว่าสถานการณ์ภายนอกยามนี้ชุลมุนวุ่นวายไปหมด หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ผู้อาวุโสสามก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่เคยมีผู้ใดทำมาก่อนในประวัติศาสตร์

"ปิดทำการชั่วคราวก่อนเถอะ"

"หา?"

เมื่อได้ยินดังนั้น บรรดาผู้ดูแลก็ยืนเซ่อไปเลย ส่วนผู้อาวุโสสามก็เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์

"แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ? ขนาดภารกิจยังไม่มีเลย หอภารกิจนี่จะเปิดไว้ทำซากอะไร ปิดทำการชั่วคราวไปก่อนเถอะ"

การปิดทำการหอภารกิจ นี่นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่ก่อตั้งสำนักเต้าอีมาอย่างแน่นอน

ไม่นานนัก บรรดาผู้ดูแลก็เดินออกมายังโถงใหญ่ มองดูบรรดาศิษย์ที่ส่งเสียงเอะอะโวยวายกันไม่หยุด

"เงียบ"

สิ้นเสียงของผู้ดูแล ทุกคนก็ค่อยๆ เงียบเสียงลง จากนั้นก็ได้ยินผู้ดูแลบอกให้บรรดาศิษย์ออกไปรอข้างนอกชั่วคราว

"ศิษย์ทุกท่าน โปรดอย่ารวมตัวกันอยู่ในโถงใหญ่ ขอให้ออกไปรอที่ด้านนอกชั่วคราวด้วย"

แม้จะไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ทว่าบรรดาศิษย์ก็ยังคงเชื่อฟังและเดินออกจากหอภารกิจไป เดิมทียังคิดว่าแค่ให้ออกมารอสักพัก ทว่าใครจะคาดคิด วินาทีที่ทุกคนก้าวเท้าออกจากหอภารกิจ เสียงดังปังก็ดังขึ้น ประตูใหญ่ของหอภารกิจกลับถูกปิดลงเสียอย่างนั้น

"นี่มันหมายความว่ายังไง?"

"บ้าเอ๊ย แค่นี้ยังดูไม่ออกอีกรึ? หอภารกิจปิดทำการแล้วไง"

การกระทำนี้ทำเอาบรรดาศิษย์ถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว และจากด้านในประตู เสียงของผู้ดูแลก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

"นับตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป หอภารกิจขอปิดทำการชั่วคราว กำหนดเปิดจะแจ้งให้ทราบในภายหลัง"

"ให้ตายเถอะ"

สิ้นคำประกาศนี้ บรรดาศิษย์ต่างก็ยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตกอยู่ที่เดิม นี่พวกเขาแข่งขันกันจนหอภารกิจต้องปิดทำการเลยรึ?

ตัดภาพกลับมาที่บรรดาผู้ดูแลภายในโถงใหญ่ ยามนี้ทุกคนต่างก็มีสีหน้าผ่อนคลายราวกับยกภูเขาออกจากอก แม้ว่าเรื่องที่หอภารกิจต้องปิดทำการนั้น ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ดูไม่ค่อยจะสง่างามเอาเสียเลย ทว่าในตอนนี้ อย่างน้อยๆ พวกเขาก็จะได้อยู่อย่างสงบไปสักสองสามวันล่ะนะ