บทที่ 68 พยัคฆ์คำรามลั่นป่า

บรรยากาศกลายเป็นเศร้าหมองและอึดอัดขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

เหตุใดปุถุชนล้วนใฝ่ฝันอยากจะเป็นผู้บำเพ็ญเพียร นอกจากการแสวงหาความเป็นอมตะและหลุดพ้นจากวัฏสงสารแล้ว ไม่มีเหตุผลที่อยากจะหลุดพ้นจากทะเลแห่งความทุกข์บ้างเลยหรือ?

ในใจของปุถุชนมากมาย โลกของผู้บำเพ็ญเพียรก็คือดินแดนสุขาวดี แม้ว่าคนจำนวนมากอาจจะไม่มีโอกาสได้สัมผัสกับผู้บำเพ็ญเพียรเลยตลอดชีวิต แต่พวกเขาก็ดื้อดึงที่จะเชื่อเช่นนั้น

คนเราน่ะนะ มักจะชอบสร้างสิ่งสวยงามไว้ในใจเสมอ แม้ว่ามันจะเป็นเพียงจินตนาการก็ตาม

ทว่า พวกเขากลับนึกถึงแต่ข้อดีของผู้บำเพ็ญเพียร โดยไม่ทันได้นึกถึงด้านอื่นๆ ของผู้บำเพ็ญเพียรเลย เหมือนกับศิษย์พี่สายในผู้นี้ในตอนนี้

เมื่อได้ฟังเรื่องราวอันแสนรันทดของบรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพ ในใจของศิษย์สายในผู้นี้ก็เต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ เขาหยิบถุงหินวิญญาณออกมาส่งให้ถุงแล้วถุงเล่า พร้อมกับเอ่ยปลอบโยน

"ศิษย์น้อง เรื่องพวกนี้มันผ่านไปแล้ว ตอนนี้เจ้าคือศิษย์สำนักเต้าอี มีความสามารถที่จะดูแลและปกป้องครอบครัวได้แล้ว หินวิญญาณเล็กน้อยนี้เจ้ารับไว้เถอะ ไม่ต้องเกรงใจศิษย์พี่หรอก"

"ขอบพระคุณศิษย์พี่ขอรับ"

"ลำบากศิษย์น้องจริงๆ อายุยังน้อยก็ต้องเป็นทั้งพ่อและแม่ เลี้ยงดูน้องๆ อีกยี่สิบกว่าคน ศิษย์พี่นับถือจริงๆ หินวิญญาณพวกนี้เจ้ารับไว้ ไม่ต้องเกรงใจข้า"

"ขอบพระคุณศิษย์พี่ขอรับ"

ไม่ผิดจากที่คาด ในเวลาไม่นาน ศิษย์รับใช้ยอดเขากระบี่เทพทั้งสิบกว่าคนก็ถูกปล่อยตัวไปจนหมด

จนถึงตอนนี้ ผู้คนก็ยังไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ ยังคงพากันทอดถอนใจ

"ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยคิดเลยว่า ชีวิตของศิษย์รับใช้ในสำนักเต้าอีของพวกเรา จะยากลำบากแสนเข็ญถึงเพียงนี้"

"ใช่แล้วล่ะ แต่ลองคิดดูมันก็ถูกนะ พรสวรรค์ของศิษย์รับใช้โดยทั่วไปนั้นไม่สูงนัก หากไม่มีเบื้องหลังอะไรคอยหนุนหลัง ชีวิตความเป็นอยู่ก็ต้องยากลำบากเป็นธรรมดา"

"พอมาคิดดูตอนนี้ เมื่อก่อนข้าดูเหมือนจะเข้มงวดกับพวกศิษย์รับใช้มากเกินไปหน่อย"

พวกเขารู้สึกซาบซึ้งใจจริงๆ ทว่าความซาบซึ้งนี้ก็คงอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อศิษย์สายนอกแห่งยอดเขาหอกทมิฬคนหนึ่งเดินทางมาถึง และบังเอิญเห็นภาพศิษย์พี่ของตนกำลังมอบหินวิญญาณให้คนอื่นพอดี จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ศิษย์พี่จู ทำไมท่านถึงให้หินวิญญาณกับหลี่ถงล่ะขอรับ? เขาไม่น่าจะขัดสนหินวิญญาณนี่นา"

คนที่บอกว่าบิดามารดาจากไปตั้งแต่ยังเล็ก ต้องเลี้ยงดูน้องๆ กว่ายี่สิบคนเพียงลำพังคนนั้นก็คือหลี่ถง และศิษย์สายนอกแห่งยอดเขาหอกทมิฬผู้นี้ก็รู้จักเขาพอดี เพราะมาจากที่เดียวกัน

เมื่อได้ยินดังนั้น ศิษย์พี่จูก็ถอนหายใจด้วยใบหน้าเศร้าหมอง

"ที่แท้เขาก็ชื่อหลี่ถงนี่เอง เฮ้อ ก็เป็นคนอาภัพคนหนึ่ง ศิษย์พี่ช่วยอะไรไม่ได้มาก ก็ทำได้แค่ให้หินวิญญาณไปบ้างเท่านั้น"

คนอาภัพรึ? เมื่อได้ยินเช่นนั้น ศิษย์สายนอกที่เพิ่งมาใหม่ก็ถึงกับงุนงง

"เรื่องนี้มันยังไงกันขอรับ? หลี่ถงไม่น่าจะมีความเกี่ยวข้องอะไรกับคำว่าคนอาภัพเลยนะ"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ศิษย์พี่จูก็ชะงักไป เรื่องราวดูเหมือนจะมีความผิดปกติบางอย่าง เขาหันขวับไปมองศิษย์น้องของตนด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อย

"ที่พูดมาหมายความว่ายังไง?"

"ศิษย์น้องกับหลี่ถงล้วนมาจากเมืองหลวงของแคว้นเหยียนเฟิง เขาเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ของแคว้นเหยียนเฟิง บิดาคืออ๋องอันเล่อ แถมยังเป็นบุตรชายคนเดียวของตระกูล เติบโตมากับกองเงินกองทอง ใช้ชีวิตสุขสบายมาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นจึงไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับคนอาภัพเลยแม้แต่น้อยขอรับ"

สิ้นคำกล่าวนี้ ศิษย์พี่จูถึงกับชาหนึบไปทั้งตัว บรรดาศิษย์รอบข้างก็ยืนเซ่อไปตามๆ กัน

เขาเบิกตากว้าง ผ่านไปครู่ใหญ่ ศิษย์พี่จูถึงเพิ่งจะได้สติกลับมา ดวงตาแดงก่ำราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจะกินเลือดกินเนื้อ แผดเสียงคำรามลั่น

"ยอดเขากระบี่เทพ ข้าขอสาบานว่าจะไม่ขออยู่ร่วมโลกกับพวกเจ้า!"

ในขณะที่โกรธแค้น ในใจของศิษย์พี่จูก็ราวกับมีบางสิ่งแตกสลายลงอย่างสมบูรณ์

บางทีอาจจะเป็นความเข้าใจในความดีงามของโลกใบนี้กระมัง

ไม่ใช่ว่ามนุษย์เกิดมาพร้อมกับพื้นฐานจิตใจที่ดีงามหรอกหรือ ทำไม ทำไมจิตใจของคนเราถึงได้สกปรกโสมมได้ถึงเพียงนี้

บัดซบ กระจกส่องใจของสำนักพังไปแล้วหรือยังไง จิตใจของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพพวกนี้มันดำมืดชัดๆ ทำไมกระจกส่องใจถึงส่องไม่เห็นล่ะ

"ทำไมกัน..."

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด ศิษย์ที่เดินผ่านไปมาเมื่อมองดูศิษย์พี่จูและบรรดาศิษย์รอบกายเขา ต่างก็มีสีหน้าพิลึกพิลั่น

"พวกนั้นเป็นอะไรกันน่ะ?"

"ไม่รู้สิ คงไม่ได้บ้าไปแล้วหรอกนะ?"

"อย่าเลย ยอดเขากระบี่เทพก็ไม่ปกติไปแล้วยอดเขาหนึ่ง ถ้ายอดเขาอื่นเป็นไปด้วยล่ะก็ คงได้วุ่นวายกันพอดี"

หลังจากคำรามลั่น ศิษย์พี่จูก็พ่นคำออกมาคำหนึ่งด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

"ตาม!"

จากนั้น กลุ่มคนก็มุ่งหน้าไล่ตามไปยังลานม้าที่ตีนเขาทันที

ทว่าเพิ่งจะมาไล่ตามเอาตอนนี้ ผลลัพธ์ย่อมเดาได้ไม่ยาก เมื่อทุกคนมาถึงลานม้า คนของยอดเขากระบี่เทพก็หายเข้ากลีบเมฆไปตั้งนานแล้ว

มีเพียงผู้ดูแลที่มองดูศิษย์แต่ละคนที่มีดวงตาแดงก่ำและเส้นเลือดดำที่หน้าผากปูดโปน จึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

"พวกเจ้า... พวกเจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

"ไม่เป็นอะไรขอรับ"

ศิษย์พี่จูตอบกลับ ทว่าท่านแน่ใจหรือว่านี่เรียกว่าไม่เป็นอะไร? ตาแทบจะถลนออกมาอยู่แล้ว ไหนจะเส้นเลือดฝอยในตา แล้วก็เส้นเลือดที่ปูดโปนเต้นตุบๆ บนหน้าผากอีก นี่เรียกว่าไม่เป็นอะไรเรอะ?

สัตว์อสูรกินคนก็คงมีสภาพไม่ต่างจากนี้เท่าไหร่นัก

"เอาเป็นว่าไปตรวจดูอาการที่ยอดเขาร้อยโอสถสักหน่อยดีหรือไม่ ระวัง..."

"ขอบพระคุณท่านผู้ดูแลที่เป็นห่วง ข้าไม่เป็นอะไรจริงๆ ขอรับ"

เรื่องของเขาไปที่ยอดเขาร้อยโอสถก็ไม่มีประโยชน์หรอก

เขาเดินออกจากลานม้าด้วยความไม่ยินยอมพร้อมใจ ได้ยินมาว่าหลังจากนั้นศิษย์พี่จูก็ออกจากสำนักไปเพียงลำพัง ทลายรังวิญญาณร้ายไปกว่าสิบแห่ง ทำเอาวิญญาณร้ายมากมายหวาดผวาไปตามๆ กัน

ส่วนสาเหตุที่ทำเช่นนั้น นอกเหนือจากคนที่อยู่ในเหตุการณ์ตอนนั้นแล้ว คนอื่นต่างก็ไม่ล่วงรู้ ด้วยเหตุนี้ ศิษย์พี่จูยังได้รับคำชมเชยจากท่านเจ้ายอดเขาหอกทมิฬอีกด้วย

กล่าวว่าเขามีใจผดุงคุณธรรม สมกับเป็นศิษย์สำนักเต้าอี หวังว่าศิษย์ยอดเขาหอกทมิฬทุกคนจะเอาเป็นแบบอย่าง

เพียงแต่ตามคำบอกเล่าของคนที่อยู่ในเหตุการณ์ ศิษย์พี่จูมีใบหน้าดำทะมึนตลอดเวลา ไม่เอ่ยคำใดเลยแม้แต่ครึ่งคำ มีเพียงแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นไร้ที่สิ้นสุดจ้องมองไปยังทิศทางของยอดเขากระบี่เทพ

และแทบจะในเวลาเดียวกันนั้นเอง ที่แนวเขาพยัคฆ์แห่งทวีปบูรพาก็มีเสียงพยัคฆ์คำรามดังกึกก้องกังวาน

ทำเอาผู้บำเพ็ญเพียรในละแวกนั้นจำนวนไม่น้อยต้องรีบร้อนหลบหนี เพราะนี่คือเสียงคำรามของราชันอสูร

ภายในป่าลึกของแนวเขาพยัคฆ์ พยัคฆ์ทมิฬร่างยักษ์ตัวหนึ่งแหงนหน้าคำรามก้องฟ้าด้วยดวงตาแดงก่ำ แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ

เมื่อครู่นี้ เมื่อครู่นี้เอง มีหัวขโมยมนุษย์ขอบเขตจื่อฝู่คนหนึ่งบุกรุกเข้ามาในอาณาเขตของมัน ไม่รู้ว่าใช้วิธีการใดลอบเข้าไปในหนึ่งในคลังสมบัติของมัน แล้วกวาดสมบัติไปจนเกลี้ยง

ไม่เพียงเท่านั้น หัวขโมยผู้นี้ยังไม่เจียมตาย สลักอักษรทิ้งข้อความไว้อีกด้วย

"ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬ สิ่งที่ศิษย์พี่หญิงจินหมิ่นทำได้ ข้าก็ทำได้เช่นกัน วันนี้ข้าขโมยคลังสมบัติของเจ้า วันหน้าข้าจะมาปราบเจ้าไปเป็นสัตว์พาหนะ ล้างคอรอไว้ได้เลย"

ลงชื่อ นักโซ้ยแหลก

ตอนที่เห็นข้อความบรรทัดนี้ ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬก็ถึงกับสติแตก หัวขโมยนี่ช่างบังอาจนัก

ทว่ายามที่มันไล่ตามออกมา คนก็หายเข้ากลีบเมฆไปตั้งนานแล้ว

ในขณะที่ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬกำลังโกรธจัดจนไฟลุกท่วมหัวนั้นเอง เงาร่างสายหนึ่งก็พุ่งทะยานเข้ามาอย่างรวดเร็ว

สำหรับยอดเขากระบี่เทพแล้ว เงาร่างสายนี้เป็นที่คุ้นเคยกันดี มันคืออดีตผู้เป็นใหญ่แห่งหุบเขาพยัคฆ์ทมิฬ ซาหู่ นั่นเอง

นับตั้งแต่หุบเขาพยัคฆ์ทมิฬถูกทำลายล้าง มันก็หนีมาที่แนวเขาพยัคฆ์ และคอยอยู่ข้างกายราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬมาโดยตลอด

"ท่านราชันโปรดระงับโทสะ สืบรู้มาแล้วขอรับ จินหมิ่นผู้นี้เป็นศิษย์สายในของสำนักเต้าอี ก่อนหน้านี้นางเคยมาที่แนวเขาพยัคฆ์จริงๆ ถูกราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตไล่ล่า ทว่าสุดท้ายก็โชคดีหนีรอดไปได้"

"และจากกลิ่นอายที่หลงเหลืออยู่ ก็ยืนยันได้ว่าเป็นเคล็ดวิชาของสำนักเต้าอีขอรับ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ในดวงตาของราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬก็ควบแน่นไปด้วยไอสังหาร มันเอ่ยอย่างดุร้าย

"สำนักเต้าอี ดี ช่างดีนัก สำนักเต้าอี คิดว่าแนวเขาพยัคฆ์ของข้ากลัวพวกเจ้าอย่างนั้นรึ"

"ข้าน้อยขอวิงวอนท่านราชันโปรดออกคำสั่ง บุกโจมตีสำนักเต้าอี บดขยี้ยอดเขากระบี่เทพ เพื่อล้างแค้นให้ท่านราชันขอรับ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซาหู่ยังคิดว่าราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬตั้งใจจะไปหาเรื่องสำนักเต้าอีเสียแล้ว จึงรีบเอ่ยปากเสนอ สำหรับยอดเขากระบี่เทพแล้ว ความแค้นในใจมันไม่เคยลดน้อยลงเลย

ถูกทำลายล้างอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เรื่องแบบนี้ใครจะไปทำใจยอมรับได้

เดิมทียังคิดว่าเป็นการประจบสอพลอ ทว่าใครจะคาดคิดว่าวินาทีต่อมา ฝ่ามือของราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬจะฟาดเปรี้ยงเข้ามา ซัดร่างของซาหู่จนปลิวกระเด็นออกไปในทันที พร้อมกับเสียงคำรามก้อง

"เจ้าโง่หรือไง ยังจะให้บุกสำนักเต้าอีอีก ไสหัวไป!"