บทที่ 67 จิตใจคนเราจะสกปรกได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ

การเตรียมการอย่างพิถีพิถัน แผนการอันรัดกุม บวกกับการลงมืออย่างเด็ดขาด เดิมทีตั้งใจจะจัดการยอดเขากระบี่เทพให้อยู่หมัด แต่ใครจะคาดคิดว่า สุดท้ายกลับกลายเป็นฝ่ายถูกจัดการเสียเอง

มองดูแผ่นหลังของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพแต่ละคนที่เดินจากไปอย่างลำพองใจ หนึ่งในศิษย์สายในผู้รับผิดชอบจัดตั้งปฏิบัติการตอบโต้ในครั้งนี้ มีดวงตาที่เต็มไปด้วยความไม่ยินยอมพร้อมใจ สองมือก็กำหมัดแน่น

"ทำไม ทำไมถึงเป็นแบบนี้?"

ยอดเขากระบี่เทพ ยอดเขากระบี่เทพ ยามนี้เขารู้สึกว่า ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพพวกนี้ นอกเหนือจากวิชากระบี่ที่ไม่ได้เรื่องแล้ว อย่างอื่นล้วนเก่งกาจราวกับปีศาจไปเสียหมด

ดูการใช้ยันต์อาคมนั่นสิ ช่างหลากหลายพลิกแพลง มีแต่ที่เจ้าคิดไม่ถึง แต่ไม่มีอันไหนที่พวกนั้นงัดออกมาใช้ไม่ได้

ยันต์อาคมธรรมดาๆ แผ่นหนึ่ง เมื่ออยู่ในมือของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพ แทบจะกลายเป็นอาวุธลับไร้เทียมทาน ทำให้ผู้คนยากจะป้องกันได้

ไม่ว่าจะใช้ปราณกระบี่ขุดหลุมใต้ดิน หรือจะตีตะวันออกแต่โจมตีตะวันตก สรุปก็คือวิธีการพวกนี้มันสกปรกไร้ขีดจำกัดจริงๆ

ไม่ยินยอมเลยจริงๆ ทุ่มเทแรงกายแรงใจไปตั้งมากมาย สุดท้ายกลับได้ผลลัพธ์เช่นนี้

ในขณะที่ศิษย์สายในผู้นี้กำลังไม่ยินยอมพร้อมใจถึงขีดสุดนั้นเอง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นศิษย์รับใช้อีกสิบกว่าคนที่ยังไม่สามารถเอาตัวรอดออกไปได้

เมื่อเทียบกับศิษย์สายนอกและศิษย์สายใน แม้ลูกไม้ของศิษย์รับใช้ยอดเขากระบี่เทพจะสกปรกเช่นกัน ทว่าด้วยตบะบารมีที่มีเพียงเท่านั้น เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการกดข่มทางตบะบารมี ก็ยังคงไร้กำลังจะต่อต้านอยู่บ้าง

เพลิงโทสะลุกโชนขึ้นในดวงตาทันที ศิษย์สายในผู้นี้ไม่สนอะไรอีกแล้ว ในเมื่อจัดการศิษย์สายนอกและศิษย์สายในของยอดเขากระบี่เทพไม่ได้ งั้นข้าก็จะจัดการศิษย์รับใช้ของพวกเจ้าแทน

แม้จะฟังดูน่าขายหน้าไปสักหน่อย ทว่ายามนี้ใครจะไปสนเรื่องนั้นกัน ต่อให้วันนี้เง็กเซียนฮ่องเต้เสด็จลงมา เขาก็จะต้องจัดการศิษย์ยอดเขากระบี่เทพสักสองสามคนให้ได้ ใครก็ห้ามไม่ฟัง ข้าขอประกาศไว้เลย

เขาก้าวเท้าเดินตรงไปยังศิษย์รับใช้ยอดเขากระบี่เทพสิบกว่าคนนั้น เมื่อเห็นดังนั้น คนอื่นๆ ที่อยู่ด้านข้างก็เดาความคิดของเขาออก มีศิษย์คนหนึ่งกระซิบขึ้นว่า

"ศิษย์พี่ พวกเราลงมือกับศิษย์รับใช้ของพวกเขาโดยตรงแบบนี้ จะไม่เป็นการดีเท่าไหร่นะขอรับ?"

การแข่งขันภายในสำนักเต้าอี โดยทั่วไปแล้วมักจะเกิดขึ้นระหว่างศิษย์ในระดับเดียวกัน หากศิษย์สายในลงมือกับศิษย์สายนอก รังแต่จะทำให้ผู้อื่นดูแคลน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการลงมือกับศิษย์รับใช้เลย

ทว่ายามนี้ ศิษย์สายในผู้นี้จะฟังคำทัดทานเหล่านี้เข้าหูได้อย่างไร เขากัดฟันกรอดพลางเอ่ย

"ข้าไม่สน วันนี้ข้าจะต้องจัดการยอดเขากระบี่เทพให้จงได้"

ความโกรธแค้นสุมอกจนขาดสติไปแล้ว เมื่อเห็นดังนั้น ศิษย์คนอื่นๆ ที่อยู่ด้านข้างก็ไม่สะดวกจะกล่าวอะไรอีก

คนกลุ่มนี้เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าศิษย์รับใช้ยอดเขากระบี่เทพสิบกว่าคนนั้นอย่างรวดเร็ว และในเวลานี้ คนสิบกว่าคนนี้ก็ถูกศิษย์ยอดเขาอื่นตีวงล้อมไว้อย่างแน่นหนา

เห็นได้ชัดว่าหนีไม่พ้นแล้ว ศิษย์สายในผู้เป็นหัวหน้าจ้องมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ

"ข้ารู้ว่าการทำเช่นนี้มันค่อนข้างจะผิดกฎระเบียบไปบ้าง ทว่ายอดเขากระบี่เทพของพวกเจ้าทำเกินไปจริงๆ..."

ความโกรธในใจหากไม่ได้ระบายออกไปคงไม่ยอม และเขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะทำอะไรศิษย์รับใช้เหล่านี้รุนแรงนัก ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ศิษย์รับใช้คนหนึ่งในกลุ่มนั้น ก็คุกเข่าดังตุ้บลงกับพื้น

การกระทำนี้ ทำเอาทุกคนในที่นั้นถึงกับยืนเซ่อไปเลย นี่มันอะไรกัน ทำไมถึงคุกเข่าคำนับกันชุดใหญ่แบบนี้ล่ะ?

ชั่วขณะนั้นทุกคนล้วนยืนอึ้งอยู่กับที่ จากนั้น ก็เห็นเพียงศิษย์รับใช้ผู้นี้มีขอบตาแดงเรื่อ หยาดน้ำตาสองสายไหลรินลงมา เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเปี่ยมด้วยอารมณ์

"ศิษย์พี่ทุกท่าน ศิษย์น้องมีนามว่าหวังเถี่ย เกิดในหมู่บ้านเล็กๆ กลางหุบเขาที่ยากจนข้นแค้น ทางบ้านลำบากมากขอรับ"

"ตั้งแต่เล็กท่านแม่ก็พร่ำสอนข้าว่า เด็กบ้านจนต้องรีบเป็นเสาหลัก ดังนั้นเพื่อความใฝ่ฝันของตัวเอง ข้าจึงฝ่าฟันความยากลำบากมานับไม่ถ้วน กว่าจะได้กราบเข้าสำนักเต้าอี"

"แม้จะเป็นเพียงศิษย์รับใช้ ทว่าศิษย์น้องก็พอใจมากแล้วขอรับ"

"ศิษย์น้องไม่ได้มีความคิดอื่นใด เพียงแค่อยากอาศัยความพยายามของตนเอง ทำให้ครอบครัวมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น ให้ท่านแม่ไม่ต้องทนทุกข์ทรมาน ไม่ต้องถูกใครรังแกอีก"

"ภารกิจบังคับของเดือนนี้ศิษย์น้องยังทำไม่สำเร็จเลย หากทำไม่สำเร็จ ก็เท่ากับละเมิดกฎสำนัก หวังว่าศิษย์พี่ทุกท่านจะช่วยละเว้นสักครั้ง ปล่อยให้ศิษย์น้องไปทำภารกิจบังคับนี้ให้ลุล่วง เพื่อจะได้อยู่บำเพ็ญเพียรในสำนักเต้าอีต่อไปเถอะขอรับ"

"ขอบพระคุณศิษย์พี่ทุกท่าน"

ถ้อยคำที่พรั่งพรูออกมาล้วนเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ ซาบซึ้งกินใจจนหยั่งรากลึกลงไปในความรู้สึก เมื่อมองดูหวังเถี่ย ชายชาตรีอกสามศอก ร้องไห้น้ำตาเป็นเผาเต่า ศิษย์ยอดเขาอื่นที่อยู่รอบๆ ต่างก็เกิดความสงสารจับใจ

ถึงขั้นมีคนกระซิบกระซาบว่า

"พวกเราทำแบบนี้มันจะเกินไปหน่อยไหม?"

"ใช่สิ เดิมทีก็เป็นแค่ศิษย์รับใช้อยู่แล้ว แถมยังไม่มีเส้นสายอะไร ชีวิตความเป็นอยู่ต้องยากลำบากมากแน่ๆ"

"หรือจะปล่อยเขาไปดีล่ะ"

ผู้คนต่างถกเถียงกัน ศิษย์สายในผู้เป็นหัวหน้าก็แอบตำหนิตนเองในใจ จากนั้นก็หยิบถุงหินวิญญาณออกมาด้วยความรู้สึกผิด แม้จะเป็นเพียงระดับต่ำ ทว่าก็มีอยู่หลายสิบก้อน สำหรับศิษย์รับใช้ที่ไร้เส้นสาย ย่อมถือเป็นจำนวนที่ไม่ใช่น้อยๆ เลย

"เป็นความผิดของศิษย์พี่เอง"

"ศิษย์พี่..."

"ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ศิษย์น้องหวังเถี่ยรีบไปเถอะ หากมีเรื่องเดือดร้อนอันใด ก็ไปหาข้าที่ยอดเขาหอกทมิฬได้เลย"

"ขอบพระคุณศิษย์พี่"

จากนั้น ภายใต้สายตาจับจ้องของทุกคน หวังเถี่ยก็รับหินวิญญาณมา ก่อนจะพลิกร่างวิ่งลงเขาไปอย่างรวดเร็ว

และเมื่อศิษย์ยอดเขากระบี่เทพคนอื่นๆ เห็นภาพนี้ แต่ละคนก็ดวงตาเป็นประกายวาววับ บัดซบ ยังเล่นแบบนี้ได้ด้วยรึ?

คนอื่นไม่รู้จักหวังเถี่ย แล้วพวกเขาจะไม่รู้จักได้ยังไง

หมอนี่น่ะมีเบื้องหลังที่แข็งแกร่งอย่างไม่ต้องสงสัย เป็นถึงคุณชายจากตระกูลใหญ่เลยนะ

บิดาเป็นถึงมหาแม่ทัพแห่งราชวงศ์ในโลกโลกีย์ อาศัยเส้นสายเข้ามาล้วนๆ

เมื่อมีหวังเถี่ยเป็นตัวอย่าง ไม่นานก็มีศิษย์รับใช้คนที่สองคุกเข่าดังตุ้บ ขอบตาแดงก่ำพลางเอ่ยว่า

"ศิษย์พี่ทุกท่าน ศิษย์น้องมีฐานะดีกว่าหวังเถี่ยสักหน่อย ที่บ้านแม้จะไม่ได้ร่ำรวย ทว่าก็พอกินพอใช้"

"เพียงแต่ศิษย์น้องมีสหายรักวัยเยาว์นางหนึ่ง นางเกิดมาพร้อมกับชีพจรที่อุดตัน ทั้งที่ปีนั้นสัญญาตกลงกันไว้แล้วว่าจะกราบเข้าสำนักมาเป็นคู่บำเพ็ญเพียร จะอยู่ร่วมกันไม่ทอดทิ้งไปตลอดชีวิต"

"แต่ตอนนี้ ศิษย์น้องได้เข้าสู่สำนักเต้าอี ทว่านางกลับต้องถูกทิ้งไว้ในโลกโลกีย์ หากนางไม่อาจบำเพ็ญเพียร มนุษย์ธรรมดาย่อมมีอายุขัยเพียงไม่กี่สิบปี บางทีวันใดวันหนึ่งข้ากับนางอาจจะต้องถูกพรากจากกันชั่วนิรันดร์"

"หลายปีมานี้ ศิษย์น้องเอาแต่ผ่าฟืน หาบน้ำ กวาดลาน ไม่เคยกล้าหยุดพักเลยสักวัน เพื่อจะสะสมแต้มสำนัก ไปแลกโอสถชำระไขกระดูกให้นางสักเม็ด"

"และตอนนี้ก็เหลือเพียงภารกิจสุดท้ายแล้ว ข้า..."

ทักษะการแสดงของศิษย์ผู้นี้ยิ่งดูแนบเนียนสมจริงยิ่งกว่า ไม่ใช่การร้องไห้ฟูมฟายเสียงดัง ทว่าเป็นการปลดปล่อยอารมณ์จากภายในสู่ภายนอก ทำได้อย่างที่เรียกว่า อินเนอร์มาเต็ม เข้าถึงบทบาทอย่างแท้จริง

ดังนั้น ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ศิษย์สายในผู้เป็นหัวหน้าก็หยิบถุงหินวิญญาณระดับต่ำออกมาอีกถุง ก่อนจะเอ่ยแทรกขึ้น

"ศิษย์น้องไม่ต้องพูดแล้ว รีบไปเถอะ ศิษย์พี่เชื่อว่าคู่รักย่อมต้องได้ครองคู่กันในที่สุดอย่างแน่นอน"

"ขอบพระคุณศิษย์พี่"

เขารับหินวิญญาณมาด้วยเช่นกัน แล้วหันหลังเดินจากไป

และคนผู้นี้ก็เป็นบุตรหลานตระกูลใหญ่เช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้น ได้ยินมาว่าตอนอยู่ในโลกโลกีย์ เขาคือคุณชายเจ้าสำราญตัวยง

สหายรักวัยเยาว์ที่บอกว่าใจตรงกันน่ะ มีไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยคนเลยด้วยซ้ำ เรียกได้ว่าเป็นนักรักผู้เชี่ยวชาญ หมาป่าแห่งห้วงสมุทรทีเดียว

"ศิษย์พี่ ที่บ้านข้ามีมารดาชราวัยแปดสิบให้ต้องดูแล เบื้องล่างยังมี..."

"ศิษย์พี่ ข้าพูดไม่ค่อยเก่ง แล้วก็เรียกน้ำตาไม่ค่อยเป็น บิดามารดาจากไปเร็ว พี่น้องอีกยี่สิบกว่าคนก็ต้องพึ่งพาศิษย์น้องหาเลี้ยง..."

จากนั้น ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพแต่ละคนก็พากันเล่าเรื่องราวชีวิตอันน่ารันทดของตนเอง จากปากของพวกเขา แทบจะพรรณนาถึงความโหดร้ายของโลกใบนี้ได้อย่างเห็นภาพและหมดจด

ศิษย์หญิงรอบข้างที่จิตใจอ่อนไหวหน่อย เมื่อฟังจบก็ถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา

"โลกใบนี้ช่างโหดร้าย การมีชีวิตอยู่ก็เป็นเรื่องที่ไม่ง่ายเลย พวกเรานับว่าโชคดีแล้วที่ได้รับการคุ้มครองจากสำนัก ทว่าพวกศิษย์น้อง..."