บทที่ 66 คิดจะเล่นสกปรกงั้นรึ?

เมื่อได้ประจักษ์ถึงวิชาท่าร่างระดับสัมฤทธิ์ผลใหญ่ที่ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพแทบทุกคนมี บรรดาศิษย์ยอดเขาอื่นถึงกับยืนเซ่อไปเลย

นี่มันหลุดโลกเกินไปแล้ว จะว่าไปยอดเขากระบี่เทพของพวกเจ้าเน้นฝึกฝนวิชากระบี่เป็นหลักไม่ใช่หรือ แล้วทำไมวิชาท่าร่างถึงได้เทพขนาดนี้ล่ะ?

ในใจเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมพร้อมใจและความอัดอั้นตันใจ ทว่าอย่างไรก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออกกับความคับแค้นนี้จริงๆ

ทุกครั้งที่เห็นท่าทางลำพองใจของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพตอนที่แย่งม้าอสูรไปได้ ศิษย์ยอดเขาอื่นก็โกรธจนกัดฟันกรอด หากจะให้ใช้คำจำกัดความก็คงมีแค่คำว่า 'อวดดี'

"ไม่ได้การ ข้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกกับเรื่องนี้จริงๆ"

"กลืนไม่เข้าคายไม่ออกแล้วจะทำยังไงได้ เจ้ามีวิชาท่าร่างระดับสัมฤทธิ์ผลใหญ่รึ? คนเขามีระดับสัมฤทธิ์ผลใหญ่กันทุกคนเลยนะ"

"ข้าทำไม่ได้ก็ต้องมีคนทำได้สิ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าศิษย์ยอดเขาเงาจะสู้พวกมันไม่ได้?"

ยอดเขาเงา หนึ่งในสามสิบหกยอดเขาแห่งสำนักเต้าอี เป็นยอดเขาที่มีจำนวนคนน้อยที่สุดและลึกลับที่สุด

ข่าวกรองทั้งหมดของสำนักเต้าอีล้วนอยู่ในความรับผิดชอบของยอดเขาเงา ดังนั้นเรื่องอื่นไม่กล้ารับประกัน ทว่าหากเป็นเรื่องวิชาท่าร่าง ยอดเขาเงาย่อมต้องเชี่ยวชาญอย่างแน่นอน

พวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของยอดเขากระบี่เทพ แล้วศิษย์ยอดเขาเงาจะสู้ไม่ได้อีกงั้นรึ?

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ศิษย์ผู้นี้ก็ดวงตาเป็นประกาย ทว่าไม่นานก็หม่นหมองลงพลางเอ่ยว่า

"พูดก็พูดเถอะ ทว่าเจ้าพวกยอดเขาเงานั่น..."

กลุ่มคนที่ผลุบๆ โผล่ๆ การจะขอให้พวกเขาลงมือเกรงว่าจะไม่ง่าย อีกทั้งศิษย์ยอดเขาเงาก็ไม่จำเป็นต้องทำภารกิจ หรือจะกล่าวให้ถูกคือภารกิจของพวกเขาไม่เหมือนกับยอดเขาอื่น เป็นเอกเทศแยกออกไปต่างหาก

เมื่อได้ยินดังนั้น ศิษย์ผู้นั้นก็หัวเราะพลางกล่าวว่า

"วางใจเถอะ พอดีก่อนหน้านี้ข้าได้รู้จักกับศิษย์พี่จากยอดเขาเงาคนหนึ่ง น่าจะไม่มีปัญหาอะไร"

"งั้นก็ดีเลย"

ในเมื่อมีช่องทางก็จัดการได้ง่าย ทันใดนั้น ศิษย์หลายคนก็มุ่งหน้าไปยังยอดเขาเงาทันที

ในขณะเดียวกัน ศิษย์คนอื่นๆ เมื่อเห็นว่าวิชาท่าร่างสู้ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพไม่ได้ ในใจก็เริ่มคิดหาวิธีอื่น

"บัดซบ ในเมื่อวิชาท่าร่างสู้ไม่ได้ ก็คงต้องใช้ลูกไม้กันหน่อยแล้ว เป็นพวกเจ้ารังแกกันเกินไปเองนะ จะมาโทษข้าไม่ได้"

"ศิษย์พี่ ท่านคิดจะ..."

"ถ้าระบายความแค้นนี้ออกไปไม่ได้ ข้าคงไม่มีกะจิตกะใจจะฝึกวิชาแน่ ต้องเอาคืนให้ได้สักตั้ง"

เช้าตรู่ของอีกวันหนึ่ง ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพที่ทานมื้อเช้าเสร็จแล้ว ต่างทยอยเดินทางมาที่หอภารกิจบนยอดเขาหลัก

ส่วนศิษย์ยอดเขาอื่นก็เช่นกัน ทั้งสองฝ่ายได้เริ่มการแข่งขันกันมาตั้งแต่เนิ่นๆ แล้ว

เมื่อเห็นบรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพปรากฏตัว ในดวงตาของศิษย์ยอดเขาอื่นก็ฉายแววเย็นเยียบ

พวกเขาตกลงกันไว้แล้ว ต่อให้ต้องใช้วิธีสกปรก วันนี้ก็ต้องสั่งสอนยอดเขากระบี่เทพให้จงได้

หลังจากที่ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพรับภารกิจเสร็จสิ้น ศึกแย่งชิงม้าอสูรก็เปิดฉากขึ้นอีกครั้ง

"ลงมือ!"

เมื่อเห็นดังนั้น ก็มีศิษย์ตวาดเสียงต่ำ ทันใดนั้น ศิษย์ยอดเขาอื่นที่เตรียมตัวมาเป็นอย่างดีก็พากันลงมือ

ครั้งนี้พวกเขาไม่ประลองวิชาท่าร่างแล้ว ทว่าเลือกที่จะเล่นสกปรกโดยตรง

ไม่ใช้ร่ายวิชาอาคม ก็ใช้ยันต์พันธนาการ หรือไม่ก็ใช้วิธีตรงไปตรงมาอย่างการพุ่งเข้าไปกอดขาไว้เลย

จุดประสงค์มีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือต้องควบคุมศิษย์ยอดเขากระบี่เทพเหล่านี้ไว้ให้ได้

ขอเพียงควบคุมไว้ได้ ต่อให้เจ้าจะมีวิชาท่าร่างสะท้านฟ้า ก็ไม่อาจนำมาใช้ได้

ชั่วขณะนั้น ภาพอันคุ้นเคยดูเหมือนจะปรากฏขึ้นที่หน้าหอภารกิจแห่งยอดเขาหลัก แน่นอนว่าศิษย์ยอดเขากระบี่เทพย่อมคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดี อย่างไรเสียเรื่องแบบนี้พวกเขาต้องเผชิญหน้าถึงวันละสามเวลาเลยทีเดียว

ไม่มีความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกันยังรู้สึกอยากจะหัวเราะด้วยซ้ำ

"เฮอะ คิดจะเล่นสกปรกงั้นรึ?"

"ไร้เดียงสาเกินไปแล้ว คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะได้ผลงั้นรึ?"

"นี่มันเป็นของที่พวกข้าเล่นจนเบื่อแล้วต่างหาก"

จากนั้น ก็เห็นเพียงศิษย์ยอดเขากระบี่เทพหลบหลีกวิชาอาคมควบคุมและยันต์พันธนาการมากมายเหล่านั้นได้อย่างเชี่ยวชาญ

"หัตถ์พันพัวเขาไม่ได้ใช้กันแบบนี้หรอกนะ มา ศิษย์พี่จะสอนให้"

เดิมทีศิษย์คนหนึ่งตั้งใจจะใช้วิชาหัตถ์พันพัวควบคุมศิษย์ยอดเขากระบี่เทพผู้นี้ไว้ ทว่าต่อการโจมตีนี้ ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพผู้นี้เพียงยิ้มบางๆ เบี่ยงตัวหลบการโจมตีของศิษย์ผู้นี้ได้อย่างง่ายดาย

จากนั้นก็สำแดงวิชาอาคมแบบเดียวกัน ทว่ากลับเป็นวิชาที่บรรลุถึงขั้นสมบูรณ์แล้ว

หัตถ์พันพัวขั้นสัมฤทธิ์ผลเล็ก ปะทะกับหัตถ์พันพัวขั้นสมบูรณ์ เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ผลลัพธ์ย่อมชัดเจนโดยไม่ต้องเอ่ย

ไม่ผิดจากที่คาด ศิษย์ผู้นี้ถูกหัตถ์พันพัวควบคุมไว้กับที่ ไม่อาจขยับเขยื้อนได้เลยแม้แต่น้อย

"แม้แต่ยันต์อาคมก็ยังใช้ไม่เป็น โยนมาตรงๆ แบบนี้จะไปโดนคนได้ยังไง?"

เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีด้วยยันต์อาคม ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพทำเพียงแสดงออกว่านี่มันเด็กๆ เกินไปแล้ว

แม้ว่าตอนแย่งข้าวกิน ยอดเขากระบี่เทพจะมีกฎห้ามใช้พลังภายนอก ทว่าสำหรับการศึกษายันต์อาคม ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพไม่เคยหยุดยั้งเลยแม้แต่น้อย

เตรียมพร้อมไว้ก่อน ผีถึงจะรู้ว่ากฎนี้จะถูกเปลี่ยนเมื่อไหร่

ดังนั้น แม้ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพจะเขียนยันต์ไม่เป็น ทว่าหากพูดถึงการใช้งานยันต์อาคม พวกเขาถือเป็นอันดับหนึ่งอย่างแน่นอน

ด้วยเหตุนี้ ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพถึงกับสรุปองค์ประกอบสำคัญสามประการในการใช้ยันต์อาคมออกมา นั่นคือ ซ่อน เลี้ยว และ พิลึก

คำว่า ซ่อน ก็คือความซ่อนเร้น ยามที่ใช้ยันต์อาคม จะต้องซุกซ่อนเอาไว้ให้ดี ไม่ใช่ยันต์ยังไม่ทันขว้างออกไป คนอื่นก็จับได้เสียแล้ว นั่นถือว่าล้มเหลวอย่างเห็นได้ชัด

ยิ่งคู่ต่อสู้รู้ตัวช้าเท่าไหร่ว่าเจ้าใช้ยันต์อาคม โอกาสที่จะโจมตีถูกเป้าหมายย่อมสูงขึ้นตามไปด้วย

เลี้ยว ก็คือความลวงตา การโจมตีด้วยยันต์ ยิ่งพุ่งไปตรงๆ ก็ยิ่งสำเร็จยาก เจ้าขว้างใส่หน้าเขาตรงๆ ในสถานการณ์ที่ตบะบารมีห่างกันไม่มาก จะไม่ถูกหลบพ้นอย่างง่ายดายหรือไง

ดังนั้น จึงต้องมีการเลี้ยวโค้งบ้าง เพื่อลวงตาคู่ต่อสู้ ตีตะวันออกแต่โจมตีตะวันตก ถึงจะสามารถทลายการป้องกันของคู่ต่อสู้ลงได้

และ พิลึก ก็ตรงตามตัวอักษร คาดไม่ถึง ยิ่งโจมตีในจังหวะที่คาดไม่ถึงมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งได้รับผลลัพธ์ที่น่าอัศจรรย์มากขึ้นเท่านั้น

นี่ล้วนเป็นประสบการณ์ที่ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพใช้เวลาทั้งวันทั้งคืนนับครั้งไม่ถ้วน แลกมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดตาแทบกระเด็นเลยนะ

ดังนั้น การมาเล่นยันต์อาคมต่อหน้าศิษย์ยอดเขากระบี่เทพ ก็ไม่ต่างอะไรกับการเอามะพร้าวห้าวไปขายสวน

หลบหลีกยันต์อาคมของศิษย์ผู้นี้ไปพลาง บนใบหน้าของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพผู้นี้ก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาทันที

"เจ้าประมาทไปแล้วนะ"

???

สิ้นคำกล่าวนี้ ศิษย์ผู้นี้ก็มีแต่เครื่องหมายคำถามเต็มหัว ข้าประมาทตรงไหนกัน เจ้ายังอยู่ห่างจากข้าตั้งสิบกว่าเมตรเลยนะ

เมื่อสิ้นเสียง ก็เห็นเพียงด้านหลังของศิษย์ผู้นี้ มีแสงจากยันต์อาคมสว่างวาบขึ้นมากะทันหัน จากนั้นเขาก็ถูกกักขังไว้กับที่ทันที

"เจ้า..."

มองไม่เห็นเลยสักนิดว่าศิษย์ยอดเขากระบี่เทพผู้นี้ลงมืออย่างไร จนกระทั่ง ศิษย์ผู้นี้มองเห็นรูขนาดเล็กเพียงสามนิ้วที่ใต้เท้าของเขา เขาก็ถึงกับยืนอึ้งไปเลย

นี่มันบ้าอะไรกัน แอบใช้ปราณกระบี่ขุดรูใต้ดิน แล้วส่งยันต์อาคมมาไว้ด้านหลังข้าเนี่ยนะ?

นี่มันแผนการลอบกัดระดับปรมาจารย์ชัดๆ ทำเอาศิษย์ผู้นี้ถึงกับมองจนตาค้าง ใช้ชีวิตมาตั้งหลายปี เพิ่งเคยเห็นคนใช้ยันต์อาคมแบบนี้เป็นครั้งแรก

"นี่แหละคือวิธีใช้ยันต์อาคมที่ถูกต้อง เรียนรู้ไว้ให้ดีเถอะ ศิษย์พี่ขอตัวก่อนล่ะ"

จัดการคู่ต่อสู้ได้อย่างง่ายดาย ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพผู้นี้ก็ยิ้มแล้วหันหลังเดินจากไป

ในที่อื่นๆ ก็เป็นเช่นเดียวกัน เมื่อเผชิญหน้ากับลูกไม้ของศิษย์ยอดเขาอื่น ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพล้วนรับมือได้อย่างเยือกเย็น อีกทั้งยังได้สอนสัจธรรมข้อหนึ่งให้พวกเขาได้รับรู้ว่า บนโลกใบนี้ ไม่มีวิธีการที่สกปรกที่สุด มีแต่สกปรกยิ่งกว่า

ลูกไม้ตื้นๆ ของพวกเจ้า ล้วนเป็นสิ่งที่ยอดเขากระบี่เทพของพวกข้าเล่นจนเบื่อแล้วทั้งนั้น

วิชาอาคมควบคุมอะไรกัน ยันต์พันธนาการอะไรกัน พุ่งเข้ามากอดคนตรงๆ อะไรกัน มันเด็กน้อยเกินไปแล้ว

เดิมทีตั้งใจจะเป็นการปฏิบัติการเพื่อล้างแค้นยอดเขากระบี่เทพ ทว่าท้ายที่สุดแล้ว คนที่ถูกควบคุมและถูกพันธนาการ กลับกลายเป็นศิษย์ยอดเขาอื่นทั้งหมด

ส่วนศิษย์ยอดเขากระบี่เทพ กลับพากันเดินจากไปอย่างสง่างาม

มองดูแผ่นหลังของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพ ในที่สุดศิษย์ยอดเขาอื่นก็อดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาแห่งความไม่ยินยอมออกมา

วันๆ หนึ่งยอดเขากระบี่เทพเอาแต่ศึกษาเรื่องอะไรกันเนี่ย