บทที่ 65 ยังอ่อนหัดนัก

ภายใต้สายตาพิลึกพิลั่นของผู้ดูแลที่มองตามหลัง เย่ฉางชิงก็เดินออกจากหอภารกิจ

เขาตั้งใจว่าจะทำมื้อเที่ยงให้เสร็จก่อนแล้วค่อยออกไปทำภารกิจ ด้วยความเร็วของเสี่ยวไป๋ สองชั่วยามน่าจะไปกลับได้ทันเวลา

เมื่อถึงมื้อเที่ยง แม้จำนวนคนจะลดลงไปไม่น้อย ทว่าศิษย์ที่กะเวลากลับมาถึงสำนักให้ทันกินข้าวก็ยังมีอยู่หลายพันคน

แม้จะยังมีการแข่งขันกันอยู่ ทว่าเมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ก็นับว่าดีขึ้นมาก แต่บรรดาศิษย์ก็ยังคงไม่กล้าหละหลวมแม้แต่น้อย

ยอดเขากระบี่เทพในยามนี้ก็เป็นเช่นนี้ หากไม่ก้าวหน้าก็เท่ากับถอยหลัง หากเจ้าไม่พยายามยกระดับตนเอง แม้แต่ข้าวก็ยังไม่มีให้กิน ได้แต่มองคนอื่นตาปริบๆ

ในระหว่างนั้น บรรดาศิษย์ได้รู้ว่าเย่ฉางชิงจะออกไปทำภารกิจในช่วงบ่าย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด แต่ละคนก็มีท่าทีตื่นตระหนกขึ้นมาทันที รีบเอ่ยปากห้ามปรามกันยกใหญ่

"ศิษย์น้องฉางชิง ผีระดับเถ้าตัวเล็กๆ แค่นี้ ไม่รบกวนให้เจ้าต้องลงมือเองหรอก ช่วงบ่ายศิษย์พี่มีภารกิจต้องออกไปข้างนอกพอดี มอบหมายให้ข้าเถอะ พรุ่งนี้ข้าจะจับผีระดับเถ้าตัวนั้นกลับมาให้เจ้า จะฆ่าจะแกงยังไงก็สุดแล้วแต่เจ้าเลย"

"ใช่แล้ว มอบหมายให้ศิษย์พี่จัดการเถอะ ศิษย์น้องฉางชิงพักผ่อนอยู่ในสำนักให้สบายใจดีกว่า"

พวกเขาไม่ยอมเปิดโอกาสให้เย่ฉางชิงได้ออกไปข้างนอกเลยแม้แต่น้อย ท้ายที่สุดเมื่อหมดหนทาง เย่ฉางชิงก็ทำได้เพียงฝากฝังภารกิจนี้ให้กับบรรดาศิษย์พี่

ในเวลานี้ ณ หมู่บ้านเล็กๆ ที่ห่างไกลแห่งหนึ่งซึ่งมีชื่อว่าหมู่บ้านป่าไผ่ ผีระดับเถ้าตนหนึ่งที่เพิ่งจะจับคนกินไปหมาดๆ จู่ๆ ก็สั่นสะท้านขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว มันรู้สึกราวกับว่ากำลังจะมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้น

ทว่ามันซ่อนตัวอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่ห่างไกลความเจริญเช่นนี้ อีกทั้งพลังฝีมือของมันก็ไม่ได้สูงส่งอะไร ไม่น่าจะดึงดูดความสนใจจากใครได้นี่นา

เรื่องความระมัดระวังตัว มันก็ทำได้ดีมาตลอด

ทว่าในคืนนั้นเอง เมื่อมันถูกศิษย์ยอดเขากระบี่เทพแห่งสำนักเต้าอีห้าคนล้อมกรอบไว้ ในดวงตาของมันก็เหลือเพียงความงุนงง

มันก็เป็นแค่ผีระดับเถ้าตัวเล็กๆ ตนหนึ่งเท่านั้น แต่ทำไมตอนนี้... ถึงได้มียอดฝีมือขอบเขตจื่อฝู่ถึงห้าคนมาตามล่ามันได้ล่ะ ซ้ำเมื่อฟังจากบทสนทนาของพวกเขา เห็นได้ชัดว่ามุ่งเป้ามาที่มันโดยเฉพาะ

"ตัวนี้ใช่ไหม?"

"น่าจะใช่ ผีระดับเถ้าแห่งหมู่บ้านป่าไผ่ ตรงตามที่บันทึกไว้ในภารกิจ"

"ช่างมันเถอะ จับวิญญาณร้ายและสัตว์อสูรในละแวกนี้กลับไปให้หมดเลย ให้ศิษย์น้องฉางชิงเลือกเอาเองก็แล้วกัน"

"ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องยุ่งยากทีหลัง"

ฟังเอาเถอะ ฟังดูสิ นี่ใช่ภาษาคนรึ จากนั้นภายใต้สายตาที่เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวของผีระดับเถ้าตนนี้ ทั้งห้าคนก็ลงมือ

พวกเขาไม่เพียงแต่จับมันมัดไว้ ทว่ายังถือโอกาสกวาดล้างวิญญาณร้ายและมหาอสูรทั้งหมดในรัศมีร้อยลี้รอบหมู่บ้านป่าไผ่จนเรียบวุธ

มหาอสูรบางตนกำลังนอนหลับสบายอยู่ในถ้ำดีๆ จู่ๆ ก็มียอดชายฉกรรจ์ขอบเขตจื่อฝู่ห้าคนพุ่งพรวดเข้ามา ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็จับมัดทันที

"พวกเจ้าจะทำอะไร?"

"บัดซบ สำนักเต้าอีบ้าไปแล้วรึ? ข้าก็แค่สัตว์กึ่งอสูรตัวหนึ่งนะ"

"โฮก โฮก โฮก..."

เนื่องจากหมู่บ้านป่าไผ่ตั้งอยู่ในพื้นที่ห่างไกล สัตว์อสูรที่ยึดครองพื้นที่แถบนี้จึงมักจะเป็นเพียงอสูรชั้นผู้น้อย พลังฝีมืออ่อนแอมาก

ก่อนหน้านี้อย่าว่าแต่ขอบเขตจื่อฝู่ห้าคนเลย ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตก่อกำเนิดจินตานก็ยังหาดูได้ยาก

ทว่าในค่ำคืนนี้ ผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตจื่อฝู่ทั้งห้าคน กลับกวาดล้างพื้นที่แถบนี้จนราบคาบ

จนกระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเย่ฉางชิงเห็นวิญญาณร้ายและมหาอสูรมากมายถูกกองรวมกันอยู่ในโรงครัว เขาก็ถึงกับยืนเซ่อไปเลย มองดูศิษย์พี่ทั้งห้าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าพลางเอ่ยว่า

"ศิษย์พี่ ภารกิจของข้าดูเหมือนจะระบุแค่ผีระดับเถ้าหนึ่งตนไม่ใช่หรือขอรับ?"

"พวกเรากลัวว่าจะจับมาผิดตัวน่ะสิ ศิษย์น้องฉางชิงลองดูสิว่าตัวไหน แล้วก็เอามันไปส่งภารกิจซะ ส่วนตัวอื่นๆ เดี๋ยวพวกเราจัดการให้เอง"

ฝูงสัตว์อสูรและวิญญาณร้ายต่างตัวสั่นเทาเมื่อได้ยินบทสนทนาของพวกเขา จนถึงตอนนี้พวกมันถึงได้เข้าใจ

เป็นเพราะภารกิจระดับหนึ่งดาวเพียงภารกิจเดียวของสำนักเต้าอีแท้ๆ พวกมันถึงได้ถูกกวาดต้อนมาที่นี่จนหมด

บัดซบจริงๆ สำนักเต้าอีนี่ไม่รู้สึกว่าตัวเองทำเกินไปหน่อยรึไง

สุดท้าย เย่ฉางชิงก็เลือกเป้าหมายภารกิจออกมาอย่างจนใจ จากนั้นศิษย์พี่ทั้งห้าก็ลงมือสังหารทิ้งทันที

วิญญาณร้ายไม่มีมูลค่าใดๆ ทว่าสัตว์อสูรนั้นยังสามารถเก็บไว้ได้ และก็เป็นไปตามคาด สัตว์อสูรเหล่านี้ได้กลายมาเป็นวัตถุดิบทำอาหารของโรงครัวยอดเขากระบี่เทพ

หลายวันหลังจากนั้น ชีวิตของบรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพยังคงเรียบง่ายและจืดชืดเช่นเดิม มีแค่กินข้าว ฝึกวิชา และรับภารกิจ

ทว่าในช่วงสองวันที่ผ่านมา ศิษย์ยอดเขาอื่นกลับมีแนวโน้มที่จะร่วมมือกัน เพื่อต่อต้านศิษย์ยอดเขากระบี่เทพสักตั้ง

ทุกเช้าตรู่ หน้าหอภารกิจจะเนืองแน่นไปด้วยผู้คน

"บัดซบ ข้าล่ะยอมใจไอ้พวกสุนัขพวกนี้จริงๆ มารับภารกิจแต่เช้าตรู่ทุกวันเลย"

"หึ ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพไม่เห็นหัวคนอื่น ข้าก็จะไม่เห็นหัวใครเหมือนกัน ไม่ใช่แค่แย่งภารกิจ แย่งม้าอสูรหรอกรึ ใครกลัวใครกัน เข้ามาเลย"

"ยอดเขากระบี่เทพไม่ให้ม้าข้า ข้าก็จะไม่ให้ม้าพวกมันเหมือนกัน คอยดูสิว่าพวกมันจะทำภารกิจยังไง"

ในที่สุดก็ไม่อาจสะกดกลั้นความขุ่นเคืองในใจไว้ได้อีกต่อไป ยอดเขาต่างๆ เริ่มเข้าสู่วงจรการแข่งขันกันเองอย่างดุเดือด

และด้วยเหตุนี้ หอภารกิจจึงกลายเป็นสถานที่ที่คึกคักที่สุดในยอดเขาหลักอย่างเห็นได้ชัด

แทบจะตลอดเวลา จะมีศิษย์มาเฝ้าอยู่ที่หน้าหอภารกิจ ทันทีที่หอภารกิจอัปเดตภารกิจใหม่ บรรดาศิษย์ก็จะแห่กันเข้าไปแย่งชิงจนหมดเกลี้ยงในพริบตา

ทว่าถึงกระนั้น โอกาสที่ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพจะแย่งภารกิจมาได้ก็ยังคงสูงที่สุดอยู่ดี

นอกเหนือจากภารกิจแล้ว สิ่งที่ต้องแย่งชิงกันอีกอย่างก็คือม้าอสูร

เมื่อเดินออกจากหอภารกิจ ศิษย์ยอดเขาอื่นจะถลึงตาใส่ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพอย่างดุเดือด ก่อนจะเร่งฝีเท้าพุ่งทะยานไปยังลานม้าที่ตีนเขา

แรกเริ่มเดิมที ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพยังไม่เข้าใจความหมายของการกระทำนี้ จนกระทั่งต่อมา ถึงได้เข้าใจว่าพวกเขาตั้งใจจะมาแย่งม้าอสูร

ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพอดไม่ได้ที่จะเหยียดยิ้มเย็นชา

"ไม่ใช่ว่าข้าดูถูกพวกเจ้าหรอกนะ แต่ถ้าคิดจะมาแย่งม้าล่ะก็ พวกเจ้ายังอ่อนหัดนัก"

เมื่อพุ่งทะยานลงเขาไปพร้อมกัน และได้เห็นวิชาท่าร่างที่ศิษย์ยอดเขาอื่นสำแดงออกมา ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพก็พากันแค่นเสียงเยาะเย้ย

"ท่าเท้าประกายแสงระดับสัมฤทธิ์ผลเล็กยังกล้าเอามาโชว์ให้ขายหน้าอีก ดูของข้านี่ ท่าเท้าประกายแสง ไปล่ะนะ"

แม้วิชาท่าร่างจะเหมือนกัน ทว่าศิษย์ยอดเขาอื่นกลับด้อยกว่าศิษย์ยอดเขากระบี่เทพอยู่ขั้นหนึ่งเสมอ

เมื่อสำแดงวิชาท่าร่าง ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพก็พุ่งตัวหายวับไปในพริบตา ภาพนี้ทำเอาศิษย์ยอดเขาอื่นที่วิ่งตามหลังมาจนมองไม่เห็นแม้แต่เงา ถึงกับยืนอึ้งไปเลย

"เมื่อกี้มันวิชาบ้าอะไรกันวะ?"

"เจ้าตาบอดรึไง นั่นมันท่าเท้าประกายแสงระดับสมบูรณ์ชัดๆ"

"ระดับสมบูรณ์?"

ถ้ามีแค่คนสองคนก็ยังพอทำใจได้ ทว่าศิษย์ยอดเขากระบี่เทพแทบทุกคน ต่างก็ฝึกฝนวิชาท่าร่างจนบรรลุอย่างน้อยระดับสัมฤทธิ์ผลใหญ่กันทั้งนั้น ข้อแตกต่างก็มีเพียงแค่ระดับชั้นของวิชาเท่านั้นเอง

นี่มันหลุดโลกไปแล้ว เมื่อเห็นศิษย์ยอดเขากระบี่เทพพุ่งหายลับไปในพริบตา จะให้แย่งบ้าอะไรล่ะ พอพวกเขาวิ่งกระหืดกระหอบมาถึงลานม้า ก็ไม่ผิดจากที่คาดไว้ ม้าหายเกลี้ยง

"ข้าล่ะยอมใจจริงๆ ยอดเขากระบี่เทพมันเป็นอะไรไปเนี่ย ทุกคนมีวิชาท่าร่างระดับสัมฤทธิ์ผลใหญ่กันหมดเลยรึไง?"

"วิ่งเร็วกว่ากระต่ายเสียอีก"

"ถึงจะไม่ค่อยยอมรับเท่าไหร่ แต่ถ้าพูดถึงวิชาท่าร่าง ข้าขอยกให้ยอดเขากระบี่เทพเป็นที่หนึ่งเลย"

"อ๊ากกก ข้าไม่ยอม!"

ที่หน้าลานม้า ศิษย์ยอดเขาอื่นแหงนหน้าคร่ำครวญต่อฟ้าดิน ทว่าศิษย์ยอดเขากระบี่เทพที่ล่วงหน้าไปก่อน กลับนั่งอยู่บนหลังม้าด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันพลางกล่าวว่า

"ยังคิดจะมาแย่งม้าอีก ช่างน่าขันนัก ข้าแย่งข้าวทุกวันไม่เคยแพ้ใครเลยนะ"

"ถ้าแย่งข้าวไม่ทัน แล้วข้าจะแย่งม้าไม่ทันได้ยังไง"

"ไร้เดียงสาจริงๆ"

"ยังอ่อนหัดนัก"

และก็เป็นเช่นนี้ บรรดาศิษย์ยอดเขาอื่นที่เตรียมตัวจะมาล้างแค้น กลับต้องพบกับโศกนาฏกรรมเมื่อตระหนักว่า พวกเขาไม่สามารถแย่งชิงอะไรจากยอดเขากระบี่เทพได้เลย

ยอดเขากระบี่เทพนี่วันหลังก็ไม่ต้องเรียกว่ายอดเขากระบี่เทพแล้ว เปลี่ยนชื่อเป็นยอดเขาท่าร่างไปเลยดีกว่า ทุกคนมีวิชาท่าร่างระดับสัมฤทธิ์ผลใหญ่กันหมด แบบนี้จะเอาอะไรไปสู้?