บทที่ 64 ม้าหายหมด

แม้จะรู้สึกว่าศิษย์ยอดเขากระบี่เทพพวกนี้มีบางอย่างไม่ปกติ ทว่าในเมื่อเป็นหน้าที่ ผู้ดูแลก็ไม่อาจขัดขวางการเช่าม้าอสูรของบรรดาศิษย์ได้

เพียงแต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับศิษย์ยอดเขากระบี่เทพ ผู้ดูแลก็ยังคงเอ่ยเตือนด้วยความหวาดหวั่น

"พวกเจ้าจะเช่าม้าอสูรก็ไม่มีปัญหา ทว่าห้ามจงใจทรมานพวกมันเด็ดขาด อย่างเช่นการไม่ยอมให้ดื่มน้ำ เรื่องแบบนี้ห้ามเกิดให้เห็นอีก"

"เข้าใจแล้วๆ ท่านผู้ดูแลรีบลงบันทึกเถอะขอรับ"

บรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพต่างพยักหน้ารัวๆ ตอนนี้พวกเขาคิดเพียงแค่จะรีบไปทำภารกิจให้เสร็จ มื้อเที่ยงคงไม่ทันแล้ว ทว่าหากเร่งมือหน่อย มื้อเย็นก็คงยังพอลุ้น

เมื่อเห็นศิษย์เร่งเร้า ผู้ดูแลก็ถึงกับมุมปากกระตุก เข้าใจบ้าบออะไรล่ะ

เมื่อครู่เขาเพิ่งจะนับคร่าวๆ ก็พบว่าม้าอสูรที่ถูกเช่าไปเมื่อวาน มีถึงสามร้อยกว่าตัวที่มีอาการขาดน้ำและอ่อนเพลียอย่างหนัก สภาพแบบนี้ย่อมต้องพักฟื้นไปอีกหลายวัน

หลังจากลงบันทึกและชำระแต้มสำนักเสร็จเรียบร้อย บรรดาศิษย์ก็รีบรุดเข้าไปในลานเพื่อเลือกม้าทันที

ทว่าเมื่อม้าอสูรเหล่านี้เห็นศิษย์ยอดเขากระบี่เทพเดินเข้ามา พวกมันกลับถอยกรูดอย่างเหลือเชื่อ

ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับฝูงปีศาจร้าย ร่างของพวกมันสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม

ถึงขั้นมีศิษย์บางคนขึ้นขี่แล้ว แต่ม้าอสูรตัวนั้นกลับยืนนิ่งไม่ไหวติง ดื้อแพ่งไม่ยอมก้าวเท้าออกจากลานม้าเด็ดขาด

"นี่ ท่านผู้ดูแล ม้าของท่านเป็นอะไรเนี่ย ทำไมถึงไม่ยอมเดินเลยล่ะ"

ไม่ใช่แค่ตัวสองตัว ทว่าม้าตัวใดก็ตามที่ถูกเช่าไปเมื่อวาน ล้วนแต่มีอาการเช่นนี้ทั้งสิ้น

เมื่อผู้ดูแลวิ่งเข้ามาดู ฝูงม้าอสูรก็มองเขาด้วยสายตาละห้อย ราวกับกำลังส่งกระแสจิตว่า 'ช่วยด้วย'

"เอ่อ... ดูเหมือนพวกมันจะไม่อยากออกไปกับพวกเจ้าน่ะ"

ผู้ดูแลเอ่ยอย่างหดหู่พลางมุมปากกระตุกยิกๆ คนพวกนี้มันเป็นตัวอะไรกันเนี่ย ถึงขนาดม้าอสูรยังรังเกียจ

เมื่อได้ยินดังนั้น บรรดาศิษย์ก็เริ่มจะไม่พอใจ แต่ละคนจ้องเขม็งไปที่ม้าอสูรใต้ร่าง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยทว่าเย็นเยียบถึงกระดูก

"ฟังให้ดีนะ ข้ากำลังรีบมาก ถ้าเจ้ากล้าทำให้ข้าพลาดเวลาอาหารล่ะก็ ข้าจะฆ่าเจ้าทิ้งซะ เข้าใจไหม?"

รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาโดยไม่รู้ตัว เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสังหารเหล่านี้ ผู้ดูแลก็เริ่มลุกลี้ลุกลน

"พวกเจ้าคิดจะทำอะไร ห้ามทำร้ายม้าอสูรนะ"

ทว่าสิ่งที่ผู้ดูแลคาดไม่ถึงก็คือ ทันทีที่บรรดาศิษย์พูดจบ ม้าอสูรที่เมื่อครู่ยังดื้อแพ่งไม่ยอมขยับ กลับดีดตัวพุ่งทะยานออกจากลานม้าราวกับพายุลูกหนึ่ง หายลับไปในพริบตา

"ข้าให้ตายเถอะ..."

เมื่อเห็นดังนั้น ผู้ดูแลก็กัดฟันสบถด่า พวกเจ้าเล่นตลกอะไรกันเนี่ย เมื่อกี้ยังตายเป็นตายก็ไม่ยอมเดินอยู่เลย

หากม้าอสูรพูดได้ พวกมันคงสวนกลับไปว่า นี่ไม่ใช่เรื่องของอยากจะเดินหรือไม่อยากเดินหรอกนะ แต่ถ้าทำให้พลาดเวลากินข้าว พวกข้าก็ตายสถานเดียวน่ะสิ รังสีอำมหิตนั่นไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยนะ

สัญชาตญาณของสัตว์อสูรนั้นเฉียบคมกว่ามนุษย์มากนัก การรับรู้ถึงรังสีอำมหิตก็เช่นกัน ดังนั้นม้าอสูรเหล่านี้จึงมั่นใจว่า คำพูดของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพเมื่อครู่นี้ ไม่ใช่คำขู่ลอยๆ แน่นอน

หากกล้าทำให้พวกเขาพลาดเวลากินข้าว มีหวังตายแหงแก๋ พวกมันจึงเลือกที่จะยอมจำนน ไม่ใช่เพราะขี้ขลาดหรอกนะ

พวกเขายังคงควบม้าอย่างบ้าคลั่ง ถึงขั้นมีศิษย์หลายคนที่ใจตรงกัน ยอมเอาน้ำในถุงน้ำของตนเองให้ม้าอสูรดื่มระหว่างทางเพื่อประหยัดเวลา

ดื่มน้ำได้ แต่ห้ามหยุดวิ่ง ข้ารีบมากจริงๆ

หลังจากศิษย์ยอดเขากระบี่เทพจากไป ศิษย์ยอดเขาอื่นก็ทยอยเดินทางมาที่ลานม้า ซึ่งส่วนใหญ่ก็คือศิษย์ที่ไม่ได้ม้าไปเมื่อวาน

"ท่านผู้ดูแล วันนี้มีม้าอสูรหรือยัง?"

เมื่อเผชิญกับคำถาม ผู้ดูแลก็ตอบด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"ก็ยังไม่มีอยู่ดี"

"ยังไม่มีอีกรึ? ทำไมล่ะ?"

"เมื่อครู่คนของยอดเขากระบี่เทพเพิ่งจะมาเอาไป"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น บรรดาศิษย์ต่างก็ยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีสีหน้าดำคล้ำลง ทว่าในตอนนั้นเอง ก็มีศิษย์คนหนึ่งเหลือบไปเห็นม้าอสูรหลายร้อยตัวที่ยังคงอยู่ในลาน จึงเอ่ยอย่างไม่พอใจว่า

"นั่นก็ยังเหลืออยู่นี่นา?"

"ม้าพวกนั้นขี่ไม่ได้แล้ว ต้องพักฟื้นไปอีกหลายวัน"

จากนั้นผู้ดูแลก็พาศิษย์เหล่านี้เข้าไปดูใกล้ๆ ถึงได้พบว่าม้าหลายร้อยตัวนั้น ล้วนมีสภาพอ่อนระโหยโรยแรง ไร้เรี่ยวแรงจะยืนด้วยซ้ำ

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้?"

ต้องรู้ก่อนว่า สำนักเต้าอีนั้นดูแลเอาใจใส่ม้าอสูรเป็นอย่างดี ไม่เคยปล่อยให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน

เมื่อถูกบรรดาศิษย์ซักไซ้ ผู้ดูแลจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังตามความจริง และเมื่อรู้ว่าเป็นฝีมือของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพอีกแล้ว

บางคนก็อดไม่ได้ที่จะด่าทอด้วยความโกรธแค้น

"ไอ้พวกเดรัจฉาน"

"แม้แต่ม้าก็ยังไม่เว้น"

ไม่มีทางเลือกอื่น ในเมื่อม้าอสูรระดับต่ำของลานม้าหมดเกลี้ยง ก็ต้องจำใจเลือกม้าอสูรระดับสูง ทว่าศิษย์ส่วนใหญ่ หนึ่งคือไม่มีแต้มสำนักมากพอ สองคือตบะบารมีไม่ถึงขั้น จึงไม่สามารถควบคุมม้าอสูรระดับสูงได้

ท้ายที่สุดจึงมีคนเสนอว่า ให้ไปเช่าม้าที่เมืองซานหยวนเสียเลย

สิ้นคำเสนอนี้ ก็มีศิษย์จำนวนไม่น้อยเห็นด้วยทันที

ทว่าเมื่อพวกเขาไปสอบถามที่เมืองซานหยวน กลับพบว่าที่นี่ก็ไม่มีม้าให้เช่าเช่นกัน

"ม้าหายไปไหนหมด? พวกเจ้าเป็นถึงหอการค้าใหญ่โต แต่กลับไม่มีม้าอสูรระดับต่ำเหลือเลยสักตัวเนี่ยนะ?"

ทุกคนถึงกับมึนตงไปเลย เอ่ยถามด้วยความหัวเสีย

เมื่อต้องรับมือกับศิษย์สำนักเต้าอี หลงจู๊ของหอการค้าก็ไม่กล้าล่วงเกิน ได้แต่ยิ้มเจื่อนพลางเอ่ยอธิบาย

"เมื่อวานมีศิษย์จากสำนักเต้าอีของพวกท่านกลุ่มใหญ่มาเช่าม้าไปน่ะสิขอรับ ม้าอสูรระดับต่ำของหอการค้าเราถูกเช่าไปจนหมดเกลี้ยง ไม่ใช่แค่เรานะ หอการค้าอื่นในเมืองอี้หยวนก็ถูกเหมาม้าอสูรระดับต่ำไปจนหมดเหมือนกัน"

"เจ้ารู้ไหมว่าพวกเขาเป็นศิษย์จากยอดเขาไหน?"

"ยอดเขากระบี่เทพขอรับ"

"พวกมันอีกแล้วเรอะ..."

เมื่อรู้ว่าเป็นฝีมือของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพอีกแล้ว ทุกคนก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธแค้น กำหมัดแน่นจนร่างสั่นเทา

ม้าในลานม้าของสำนักก็หมด ม้าตามเมืองใหญ่ทั้งสามก็หมด และเรื่องทั้งหมดนี้ก็เป็นฝีมือของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพอย่างไม่ต้องสงสัย

พวกมันคิดจะทำอะไรกันแน่? ศิษย์ทั่วยอดเขากระบี่เทพพร้อมใจกันเดินทางออกจากสำนักงั้นรึ?

นับตั้งแต่การทำลายล้างหุบเขาพยัคฆ์ดำอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ยอดเขากระบี่เทพก็ยิ่งทำตัวไม่เห็นหัวใครมากขึ้นเรื่อยๆ

ก่อนหน้านี้ก็เหมาภารกิจในหอภารกิจจนเกลี้ยง รับไปทีละแถวๆ ตอนนี้ก็มาเช่าม้าอสูรระดับต่ำทั่วบริเวณสำนักไปจนหมดอีก

มีศิษย์คนหนึ่งอดรนทนไม่ไหว แหงนหน้าขึ้นฟ้าแล้วแผดเสียงคำราม

"รังแกกันเกินไปแล้ว ข้า หลี่เฉียง ขอสาบานว่าจะไม่ขออยู่ร่วมโลกกับยอดเขากระบี่เทพ!"

เมื่อได้ยินเสียงคำรามของศิษย์ผู้นี้ หลงจู๊ที่อยู่ด้านข้างก็ทำหน้างุนงง ศิษย์พี่ศิษย์น้องสำนักเดียวกัน ทำไมถึงขั้นต้องประกาศไม่เผาผีกันเลยล่ะเนี่ย?

เย่ฉางชิงย่อมไม่รับรู้ถึงชะตากรรมของศิษย์ยอดเขาอื่น หลังมื้อเช้า เขาพักผ่อนอยู่ชั่วยามหนึ่ง แล้วจึงลุกขึ้นเดินไปยังหอภารกิจที่ยอดเขาหลัก

ภารกิจบังคับของเดือนนี้เขายังไม่ได้ทำเลย เย่ฉางชิงตั้งใจจะไปดูที่หอภารกิจเสียหน่อย

เขาเดินไปที่หอภารกิจ เลือกดูภารกิจระดับหนึ่งดาว

"เลือกที่มันใกล้ๆ หน่อย แล้วก็ง่ายๆ ก็พอ"

เขาคิดในใจ ไม่นานก็เลือกภารกิจกำจัดวิญญาณร้ายได้ภารกิจหนึ่ง

อยู่ไม่ไกลจากสำนักเต้าอีนัด และพลังของวิญญาณร้ายตนนี้ก็ไม่สูง เป็นเพียงผีระดับเถ้า ซึ่งเทียบเท่ากับผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตสัมผัสปราณเท่านั้น

"เอาอันนี้แหละ"

เขารับภารกิจและลงทะเบียนกับผู้ดูแล

ในระหว่างที่ลงทะเบียน ผู้ดูแลหอภารกิจก็เอ่ยถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ

"เจ้าเป็นศิษย์ยอดเขากระบี่เทพงั้นรึ?"

"ใช่ขอรับ มีปัญหาอะไรหรือเปล่าขอรับ?"

"ไม่มี"

จากนั้นเย่ฉางชิงก็ได้ยินผู้ดูแลพึมพำเสียงเบา

"ยอดเขากระบี่เทพยังมีศิษย์ที่รับแค่ภารกิจเดียวอยู่อีกรึเนี่ย แปลกจริงๆ"