บทที่ 63 กลับสำนัก, ออกจากสำนัก

มองดูแผ่นหลังของศิษย์ผู้นี้ที่เดินจากไป คหบดีอ้าปากค้าง ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"ท่านเซียนช่างงานยุ่งเสียจริงนะขอรับ"

"ใช่ๆๆ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น กลุ่มคนที่อยู่ด้านหลังก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างรวดเร็ว จะไม่ให้พูดอย่างนั้นได้ยังไง ในเมื่อมาถึงก็จัดการทุกอย่างเสร็จสรรพในเวลาชั่วหม้อข้าวเดือดเท่านั้น พูดตามตรง คหบดีใช้ชีวิตมาจนป่านนี้ ยังไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย

ศิษย์สำนักต่างๆ ที่เคยเจอมาก่อนหน้านี้ ต่อให้เป็นสำนักเล็กๆ แต่ละคนก็มักจะวางมาดโอหังยโสโอตัปปะกันทั้งนั้น

เชิญให้มาปราบมาร ก็ต้องคอยปรนนิบัติพัดวีให้อย่างดี

ไม่เห็นจะเหมือนศิษย์สำนักเต้าอีเลย บอกว่ามาปราบมาร ก็มาปราบมารจริงๆ แม้แต่น้ำชาสักจิบก็ยังไม่ได้ดื่ม

"สมกับเป็นศิษย์สำนักใหญ่จริงๆ"

เขาถอนหายใจออกมาจากใจจริง ทว่าคหบดีหารู้ไม่ว่า ที่ศิษย์ผู้นี้รีบร้อนกลับไปถึงเพียงนั้น ก็เพื่อจะไปกินมื้อเช้าให้ทันต่างหากล่ะ

เมื่อเทียบกับอาหารของโรงครัวแล้ว ชาจืดชืดของเจ้ามันจะมีอะไรน่าดื่มกัน

เขาควบม้าฝ่าความมืดมิด ทะยานกลับสำนักเต้าอีอย่างรวดเร็ว

และภาพเหตุการณ์เช่นนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกในค่ำคืนนี้ ยิ่งไปกว่านั้น ดูจากเสื้อผ้าที่สวมใส่ พวกเขาล้วนเป็นศิษย์ยอดเขากระบี่เทพทั้งสิ้น

ภารกิจสามอย่างที่รับมาเมื่อตอนกลางวัน พวกเขาเร่งจัดการจนเสร็จสิ้นภายในคืนเดียว และควบม้ากลับสำนักโดยไม่หยุดพัก เพียงเพื่อจะได้กินมื้อเช้าสักคำ

เมื่อท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้น ที่ลานม้าของสำนักเต้าอีก็มีเสียงกีบเท้าม้าแว่วมาให้ได้ยินลางๆ

ผู้ดูแลที่กำลังนั่งสมาธิอยู่สะดุ้งตื่นทันที เขาเดินออกจากลานด้วยความสงสัย

"เช้าตรู่ป่านนี้ ใครกันนะ"

สิ้นเสียงของเขา ทันใดนั้นก็มีฝุ่นควันฟุ้งกระจายมาจากทุกทิศทุกทาง ตามมาด้วยศิษย์ยอดเขากระบี่เทพหลายพันคนที่ควบม้าอสูรพุ่งตรงมายังลานม้าด้วยความเร็วสูงสุด

"ให้ตายเถอะ..."

นี่มันราวกับกำลังเผชิญหน้ากับการบุกทะลวงของกองทัพนับพันนับหมื่น ผู้ดูแลหน้าถอดสีทันที ทว่าปฏิกิริยาตอบสนองก็ไม่ช้าเลย เขาเบี่ยงตัวหลบวูบไปด้านข้าง จึงสามารถหลบพ้นจากการชนของทุกคนได้

"ท่านผู้ดูแล ม้าอยู่นี่แล้ว รบกวนลงบันทึกให้ข้าที ข้ามีธุระต้องรีบไป"

"ข้าด้วย รบกวนท่านผู้ดูแลด้วย"

"ข้าด้วย"

ยังไม่ทันที่เขาจะได้อ้าปากพูด ศิษย์เหล่านั้นก็กระโดดลงจากหลังม้า ทิ้งท้ายไว้ประโยคเดียวแล้วหันหลังเดินจากไปทันที

ความเร็วในการเดินดูจะไวกว่าตอนควบม้าเมื่อครู่นี้เสียอีก

ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพหลายพันคน หายวับไปจากสายตาภายในเวลาไม่ถึงสิบลมหายใจ ทิ้งให้ผู้ดูแลยืนอ้าปากค้างอยู่กับฝูงม้าอสูรที่หน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

ม้าอสูรเหล่านี้พอมีสติปัญญาอยู่บ้าง ทว่าก็ไม่สูงนัก พวกมันจึงไม่ค่อยเข้าใจเรื่องราวที่ซับซ้อนเกินไป

พวกมันรู้เพียงว่า การออกเดินทางในครั้งนี้ ดูเหมือนจะมีแต่การวิ่ง วิ่ง แล้วก็วิ่ง นอกจากนี้แล้ว พวกมันก็ไม่ได้ทำอะไรเลย

ศิษย์บางคนที่โหดร้ายกว่านั้น ถึงขั้นไม่ยอมให้น้ำม้าอสูรเหล่านี้ดื่มเลยสักหยด ทำให้ยามนี้ม้าอสูรส่วนน้อยมีอาการขาดน้ำให้เห็นแล้ว

"ไอ้พวกไร้หัวใจเอ๊ย"

หลังจากตรวจดูม้าอสูรเหล่านี้ ก็สรุปได้ทันที เป็นเพราะวิ่งควบอย่างหนักเป็นเวลานานจนเหนื่อยล้าเกินไป ประกอบกับไม่ได้ดื่มน้ำและกินอาหาร จึงเกิดอาการอ่อนเพลียอย่างหนัก

ผู้ดูแลด่าทอด้วยความโกรธแค้น เขาดูแลลานม้ามาหลายปี ไม่เคยเจอศิษย์แบบนี้มาก่อนเลย ให้ม้าดื่มน้ำสักอึกมันจะตายหรือไง?

มองดูม้าอสูรที่แทบจะพ่นฟองขาวออกจากปาก ผู้ดูแลก็ปวดใจยิ่งนัก

ทว่าสำหรับเรื่องเหล่านี้ ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพย่อมไม่รับรู้ พวกเขารีบรุดกลับยอดเขากระบี่เทพ กระทั่งที่พักก็ยังไม่ได้กลับ พุ่งตรงไปยังโรงครัวทันที

"ลุยๆๆ"

"วิ่งมาทั้งวัน เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ถ้าไม่ได้กินอาหารฝีมือศิษย์น้องฉางชิงสักมื้อ คงไม่หายเหนื่อยแน่"

ศิษย์ที่เพิ่งกลับจากข้างนอก กับศิษย์ที่อยู่บนยอดเขากระบี่เทพ บังเอิญมาพบกันตรงทางเลี้ยวพอดี

วินาทีที่ได้พบหน้ากัน บรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพที่ยังไม่มีเวลาออกไปทำภารกิจ ก็เผยรอยยิ้มกว้างออกมาทันที มีคนหนึ่งตะโกนขึ้นสุดเสียง

"ลงมือเลย พวกมันเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ความได้เปรียบอยู่ฝั่งเรา"

"ลุยเลย"

"บุก!"

ชั่วขณะนั้น ทั้งสองฝ่ายก็เข้าปะทะกันอย่างดุเดือด ทหารปะทะทหาร ขุนพลปะทะขุนพล ศิษย์รับใช้ปะทะศิษย์รับใช้ ศิษย์สายนอกปะทะศิษย์สายนอก ศิษย์สายในปะทะศิษย์สายใน

หลังจากการต่อสู้อันดุเดือดผ่านพ้นไป มื้อเช้าจึงได้เริ่มต้นขึ้น

มื้อเช้าวันนี้คือเกี๊ยวซ่าต้มยำ ซึ่งมีสรรพคุณช่วยฟื้นฟูพละกำลังได้เป็นอย่างดี

และนี่ก็เป็นความตั้งใจของเย่ฉางชิง ที่เลือกเมนูนี้เป็นพิเศษเพราะรู้ว่ามีศิษย์จำนวนไม่น้อยออกไปทำภารกิจเพิ่งกลับมา

"อร่อย อร่อยจริงๆ"

"อร่อยก็กินเงียบๆ ไปสิ ไม่เคยได้ยินหรือไงว่าเวลากินห้ามพูด น้ำลายเจ้ากระเด็นใส่หน้าข้าหมดแล้ว"

การกินเป็นไปอย่างรวดเร็วปานพายุ ทว่าวันนี้กลับมีเรื่องแปลกประหลาดอยู่อย่างหนึ่ง หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ บรรดาศิษย์กลับไม่ได้พักผ่อนเลย

ปกติแล้วพอกินเสร็จ ทุกคนมักจะนั่งคุยเล่นกันในโรงครัวสักพักก่อนจะแยกย้าย แต่ทว่าวันนี้ พอกินเสร็จ ศิษย์แทบทุกคนต่างก็รีบเดินออกไปทันที

และจุดหมายปลายทางของพวกเขา ย่อมต้องเป็นหอภารกิจที่ยอดเขาหลัก

ส่งภารกิจของเมื่อวานก่อน แล้วค่อยรับภารกิจใหม่

ท้องฟ้าเพิ่งจะสาง ผู้ดูแลหอภารกิจเพิ่งจะเปลี่ยนกะกันเสร็จ กำลังพูดคุยกันถึงเรื่องของยอดเขากระบี่เทพพอดี

"เมื่อวานไม่มีเรื่องอะไรใช่ไหม?"

"ไม่มีหรอก ทำตามกฎระเบียบดีมาก แต่ละคนรับไปแค่สามภารกิจเท่านั้น"

"งั้นก็ดีแล้วล่ะ..."

ยังไม่ทันจะพูดจบประโยค จู่ๆ ก็มีฝูงศิษย์ยอดเขากระบี่เทพกลุ่มใหญ่กรูเข้ามาจากข้างนอก เมื่อเห็นดังนั้น บรรดาผู้ดูแลถึงกับหนังตากระตุก เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

"พวก... พวกเจ้าจะทำอะไร?"

"มาส่งภารกิจสิขอรับ"

ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพหลายพันคน พากันส่งภารกิจที่ทำสำเร็จแล้วพร้อมลงทะเบียน

เมื่อมองดูภารกิจเหล่านี้ ผู้ดูแลก็ถึงกับงุนงงไปเลย

ถ้าจำไม่ผิด ภารกิจที่คนพวกนี้กำลังส่งอยู่นี่ ดูเหมือนจะเพิ่งรับไปเมื่อวานนี้เองไม่ใช่รึ?

แถมแต่ละคนก็รับไปตั้งสามภารกิจ หมายความว่าพวกเขาสามารถทำสำเร็จสามภารกิจได้ภายในวันเดียวงั้นรึ? จะพูดให้ถูกคือไม่ถึงวันด้วยซ้ำ

ทำหน้าที่ลงทะเบียนไปด้วยความงุนงง จากนั้นบรรดาศิษย์ก็เลือกภารกิจใหม่ คนละสามภารกิจเช่นเดิม

หลังจากลงทะเบียนกับผู้ดูแลเสร็จ ก็พากันกรูกันออกจากหอภารกิจไปอย่างรวดเร็ว โดยรวมแล้วใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยามด้วยซ้ำ

"นี่มัน... นี่มัน... นี่มัน..."

"ควรเอาเรื่องนี้ไปรายงานท่านเจ้าหอดีหรือไม่?"

"จะรายงานว่าอะไรล่ะ? พวกเขาก็รับคนละสามภารกิจ ไม่ได้ทำผิดกฎอะไร จะไปฟ้องเรื่องอะไร?"

"นั่นก็จริง อย่างมากก็แค่ทำงานไวไปหน่อย"

มองดูม่านแสงค่ายกลที่ว่างเปล่าไปกว่าครึ่ง บรรดาผู้ดูแลต่างก็ถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ และในขณะนั้นเอง ก็มีศิษย์ยอดเขาอื่นเดินทางมาถึงพอดี

เวลานี้ถือว่าเช้ามากแล้ว ทว่าเมื่อพวกเขาเดินเข้ามาในหอภารกิจ และเห็นม่านแสงค่ายกล ฝีเท้าของพวกเขาก็หยุดชะงักลงทันที

"ทำไมภารกิจมันน้อยจัง?"

"คงไม่ใช่ว่าคนของยอดเขากระบี่เทพมาอีกแล้วหรอกนะ?"

"เป็นไปไม่ได้หรอกน่า มาเช้าขนาดนี้เชียวรึ?"

เมื่อสอบถามดู ก็พบว่าเป็นศิษย์ยอดเขากระบี่เทพจริงๆ ทำเอาพวกเขาพูดไม่ออกเลยทีเดียว โชคดีที่บรรดาผู้ดูแลรีบเติมภารกิจทันที สถานการณ์จึงกลับมาเป็นปกติ

ทว่าที่ลานม้าเชิงเขา ผู้ดูแลที่เพิ่งจะได้พักเพียงไม่นาน ก็ต้องต้อนรับศิษย์ยอดเขากระบี่เทพอีกครั้ง

เขาจำหน้าคุ้นๆ ได้หลายคน ผู้ดูแลจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"พวกเจ้าเพิ่งจะกลับมาถึงสำนักไม่ใช่รึ? ทำไมถึงจะออกไปอีกแล้วล่ะ?"

"ช่วงนี้ภารกิจเยอะน่ะ รบกวนท่านผู้ดูแลรีบลงบันทึกให้ข้าที"

"แปลกจริง ภารกิจบังคับของสำนักเดือนละครั้งไม่ใช่รึ ทำไมศิษย์พวกนี้ถึง..."

ศิษย์สำนักเต้าอีงานยุ่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน กลับมาถึงสำนักยังไม่ทันถึงชั่วยามเลย ก็จะออกไปอีกแล้ว ช่างน่าแปลกจริงๆ