บทที่ 62 ข้างานยุ่งมาก

ไม่มีการรั้งรอใดๆ ทั้งสิ้น มาอย่างรวดเร็วและจากไปอย่างรวดเร็ว เพียงเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพนับหมื่นคนก็หายวับไปจากหอภารกิจ ทิ้งไว้เพียงม่านแสงค่ายกลที่ว่างเปล่าไปกว่าครึ่ง

"ข้า... ข้าให้ตายเถอะ ว่างเปล่าอีกแล้ว"

"นี่มันฝูงโจรภูเขาชัดๆ"

เมื่อเห็นภารกิจระดับดาวต่ำถูกรับไปจนเกลี้ยง เหลือเพียงภารกิจระดับสี่ดาวหรือห้าดาว ศิษย์ยอดเขาอื่นก็ถึงกับความอดทนขาดผึงอีกครั้ง

นี่มันฝูงตั๊กแตนลงค้างชัดๆ

สือซงที่ลอบสังเกตการณ์อยู่ในเงามืดก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเช่นกัน ยอดเขากระบี่เทพกวาดภารกิจในหอภารกิจไปจนเกลี้ยงอีกแล้ว

ทว่าผู้อาวุโสสามที่อยู่ด้านข้างกลับมีท่าทีสงบนิ่งยิ่งนัก

"วางใจเถอะ ข้าเตรียมการไว้แล้ว"

สิ้นคำกล่าวของผู้อาวุโสสาม ไม่นานนัก บนม่านแสงค่ายกลก็ปรากฏภารกิจระดับดาวต่ำชุดใหม่ขึ้นมาแทนที่ ทำให้ศิษย์ยอดเขาอื่นสงบสติอารมณ์ลงได้

"ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพมารับภารกิจพร้อมกันมากมายขนาดนี้ การเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ย่อมเป็นเรื่องปกติ ศิษย์พี่อย่าได้กังวลไปเลย"

ถือเป็นการปลอบใจสือซงไปในตัว เมื่อได้ยินเช่นนั้น สือซงก็คลายหัวคิ้วที่ขมวดมุ่นลงเล็กน้อยพลางเอ่ยว่า

"อืม ถ้างั้นก็ต้องรบกวนศิษย์น้องแล้วล่ะ"

"วางใจเถอะ ขอเพียงศิษย์ยอดเขากระบี่เทพทำตามกฎระเบียบ หอภารกิจย่อมไม่มีปัญหา"

"ถ้าอย่างนั้นก็ดี"

เมื่อเห็นว่าเรื่องราวจบลงด้วยดี สือซงก็เดินออกจากหอภารกิจไป ในใจได้แต่ภาวนาเงียบๆ หวังว่าตนเองคงจะคิดมากไปเอง

ทางด้านบรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพที่รับภารกิจมาแล้ว ยามนี้ต่างก็ทยอยเดินทางมาถึงลานม้าของสำนักเต้าอี

สถานที่แห่งนี้ใช้สำหรับเลี้ยงดูม้าทั้งหมดของสำนักเต้าอี แน่นอนว่าม้าเหล่านี้ไม่ใช่ม้าธรรมดาสามัญ ระดับต่ำสุดก็ยังเป็นถึงสัตว์กึ่งอสูร ส่วนระดับสูงถึงขั้นมีม้าอสูรระดับอสูรลี้ลับเลยทีเดียว

บรรดาศิษย์ต่างพากันเลือกม้าที่เหมาะสมตามกำลังทรัพย์ของตนเอง

การที่มีศิษย์แห่กันเข้ามามากมายในพริบตาเดียว ทำเอาผู้ดูแลลานม้าถึงกับยืนเซ่อไปเลย

"พวกเจ้าจะ..."

"เช่าม้าขอรับ รบกวนท่านผู้ดูแลขอม้าเกล็ดนิลสักตัว"

"ข้าขอม้ามังกรตัวหนึ่ง"

"ทางนี้ก็ขอม้ามังกรตัวหนึ่งด้วย"

"ข้าด้วย"

"ขอม้าไล่ลมตัวหนึ่ง"

"ตรงนี้ขอม้าประกายสายฟ้าตัวหนึ่ง"

บรรดาศิษย์ต่างพากันแย่งเช่าม้าคนละตัวสองตัว เพียงไม่นาน ม้าอสูรระดับต่ำในลานก็หายไปกว่าครึ่ง เหลือเพียงม้าอสูรระดับสูงแทบทั้งสิ้น

"ศิษย์พี่ศิษย์น้องทุกท่าน จำเป้าหมายของพวกเราไว้ให้ดี ต้องไวเข้าไว้"

"ศิษย์พี่วางใจเถอะ"

"ดีมาก งั้นไว้เจอกันที่สำนัก"

"ตกลง"

ที่หน้าลานม้า มืดฟ้ามัวดินไปด้วยศิษย์ยอดเขากระบี่เทพที่ควบม้าอสูรหลากระดับ หลังจากบอกลากันและกัน พวกเขาก็แยกย้ายกันควบม้ามุ่งหน้าออกไปจากสำนักในทิศทางต่างๆ อย่างรวดเร็ว

ผู้ดูแลลานม้าที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดกับตา ยามนี้ยังคงยืนงุนงงอยู่กับที่

"วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกัน ศิษย์มากมายขนาดนี้ถึงได้พากันออกเดินทางพร้อมกันหมด?"

ม้าอสูรที่ลานม้าของสำนักเต้าอีเลี้ยงดูไว้ จุดประสงค์หลักก็เพื่อให้บริการแก่ศิษย์สำนักเต้าอีเวลาเดินทางออกไปทำภารกิจ

ม้าอสูรมีความเร็วสูงมาก ทว่าการเช่าม้าย่อมต้องใช้แต้มสำนัก และราคาเช่าก็แตกต่างกันไปตามระดับของม้าอสูร ยิ่งระดับสูงราคาก็ยิ่งแพงลิ่ว

ม้าอสูรระดับต่ำยังพอไหว ทว่าม้าอสูรระดับสูงนั้น ไม่ใช่สิ่งที่ศิษย์ทั่วไปจะสามารถจ่ายไหว ต่อให้มีแต้มสำนักเพียงพอ ก็คงไม่มีใครยอมสิ้นเปลืองแต้มไปกับเรื่องแบบนี้ เก็บแต้มไว้แลกโอสถหรือวิชาอาคมไม่ดีกว่ารึ?

หลังจากศิษย์ยอดเขากระบี่เทพจากไปได้ไม่นาน ศิษย์ยอดเขาอื่นก็ทยอยเดินทางมาถึงลานม้า

พวกเขามีธุระต้องออกไปนอกสำนักบ้าง ไปทำภารกิจบ้าง หรือไม่ก็มีธุระปะปังอื่นๆ

ทว่าเมื่อพวกเขามาถึงลานม้าและเห็นสภาพภายใน ต่างก็พากันยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตก

ลานม้าอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้ ม้าอสูรระดับต่ำกลับเหลือเพียงสองสามตัวเดินเตร็ดเตร่อย่างโดดเดี่ยว

"ให้ตายเถอะ ลานม้าถูกปล้นหรือไงเนี่ย?"

ก่อนหน้านี้ตอนที่มาที่ลานม้า ยังเห็นม้าอสูรเดินเพ่นพ่านอยู่เต็มไปหมด ทว่ายามนี้กลับหายไปเกินครึ่ง

ช่างน่าเหลือเชื่อนัก ทว่าหลังจากหายจากอาการตกตะลึง ศิษย์สองสามคนนี้ก็ยังคงเช่าม้าและเดินทางออกจากสำนักไป

หลังจากนั้น ศิษย์ทุกกลุ่มที่เดินทางมาที่ลานม้า ต่างก็ต้องตกตะลึงกับภาพตรงหน้า

และเมื่อเวลาผ่านไป ม้าอสูรในลานก็ยิ่งลดน้อยลงเรื่อยๆ จนท้ายที่สุด ม้าอสูรระดับต่ำก็ถูกเช่าไปจนเกลี้ยง

เมื่อมีศิษย์เดินทางมาอีก มองดูโซนม้าอสูรระดับต่ำที่ว่างเปล่า พวกเขาก็รู้สึกหนังศีรษะชาหนึบพลางโอดครวญ

"บัดซบ ม้าล่ะ? ม้าตั้งเยอะแยะหายไปไหนหมด?"

ชั่วขณะนั้นรู้สึกเหมือนถูกสวรรค์กลั่นแกล้ง รับภารกิจมาแล้ว แต่ม้าดันหมดเสียนี่

หลังจากสอบถามผู้ดูแล จึงได้รู้ว่าม้าอสูรระดับต่ำถูกเช่าไปจนหมดแล้ว ยามนี้เหลือเพียงม้าอสูรระดับสูงเท่านั้น

ทว่าพอถามราคา ศิษย์เหล่านั้นก็หน้าถอดสีทันที ราคานี้พวกเขาไม่มีปัญญาจ่ายแน่นอน

พวกเขาล้วนเป็นเพียงศิษย์สายนอกธรรมดาๆ อย่าว่าแต่แต้มสำนักจะพอหรือไม่ ต่อให้พอ ด้วยตบะบารมีของพวกเขา ก็ยากที่จะควบคุมม้าอสูรระดับสูงได้

เมื่อเห็นสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของบรรดาศิษย์ ผู้ดูแลก็ได้แต่เอ่ยอย่างจนใจ

"เอาอย่างนี้ไหม พวกเจ้ารอพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ พรุ่งนี้อาจจะมีศิษย์นำม้ามาคืน ถึงเวลานั้นคงจะมีม้าอสูรระดับต่ำว่างลงบ้าง"

"ก็คงต้องเป็นอย่างนั้นแหละขอรับ"

พวกเขาถอนหายใจอย่างหดหู่ หันหลังเดินกลับเข้าสำนักไป เสียเวลาไปเปล่าๆ หนึ่งวัน ในใจรู้สึกอึดอัดยิ่งนัก

หลังจากนั้นก็ยังมีศิษย์เดินทางมาอีก ทว่าส่วนใหญ่ก็ต้องกลับไปมือเปล่า ไม่มีม้าอสูร จะให้วิ่งไปทำภารกิจหรือไง

นอกจากศิษย์กลุ่มเล็กๆ ที่เลี้ยงสัตว์อสูรไว้เป็นสัตว์พาหนะส่วนตัว ศิษย์คนอื่นๆ ล้วนต้องจำใจหันหลังกลับ รอให้พรุ่งนี้มีม้าอสูรว่างแล้วค่อยออกเดินทาง

เรื่องราววุ่นวายที่ลานม้ายังไม่ได้ดึงดูดความสนใจจากผู้ใด ทุกคนต่างคิดว่าเป็นเพียงความบังเอิญเท่านั้น

ตัดภาพมาที่ยอดเขากระบี่เทพ มื้อเย็นวันนี้ จำนวนคนลดลงไปอย่างเห็นได้ชัด ศิษย์หลายคนในที่สุดก็ได้ลิ้มรสอาหารของโรงครัวที่เฝ้าถวิลหา แต่ละคนต่างมีความสุขจนเนื้อเต้น

ทว่าหลังจากกินอิ่ม บรรดาศิษย์ก็รีบเดินทางไปที่ยอดเขาหลักเพื่อรับภารกิจทันที

อาหารอร่อยขนาดนี้ พวกเขาไม่อยากจะอดกินในวันข้างหน้า ดังนั้นตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป พวกเขาต้องเริ่มฝึกฝนอย่างเอาเป็นเอาตาย

ยามค่ำคืน ยอดเขาหลักก็ต้อนรับศิษย์ยอดเขากระบี่เทพอีกระลอก แม้จำนวนคนจะน้อยลงมาก ทว่าก็ยังทำให้ผู้ดูแลหอภารกิจใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ

โชคดีที่ศิษย์กลุ่มนี้ทำตามกฎอย่างเคร่งครัด รับภารกิจเพียงคนละสามอัน ไม่มีใครรับเกินเลย

ปัญหาเดียวคือเมื่อไปถึงลานม้า กลับไม่มีม้าอสูรระดับต่ำเหลืออยู่เลย

ดังนั้น ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพจึงปรึกษาหารือกัน และตัดสินใจเดินทางไปเช่าม้าที่เมืองซานหยวนแทน

ค่ำคืนนี้ของยอดเขากระบี่เทพช่างเงียบสงบยิ่งนัก ศิษย์กว่าแปดในสิบส่วนต่างเดินทางออกไปทำภารกิจ

ความเงียบสงบที่มาเยือนกะทันหันเช่นนี้ ทำเอาหลายคนรู้สึกไม่ชินเอาเสียเลย

และในขณะเดียวกัน ภายนอกสำนักเต้าอี ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพมากมายกำลังควบม้าฝ่าความมืดมิดอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

พวกเขาควบม้าอย่างเต็มเหยียดมุ่งหน้าไปยังสถานที่เป้าหมาย แม้จะเป็นเวลาดึกดื่นค่อนคืน ทว่าศิษย์สายนอกของยอดเขากระบี่เทพผู้นี้กลับไม่หยุดพักเลยแม้แต่น้อย เขาตรงดิ่งไปที่บ้านคหบดีประจำเมืองทันที

"ข้าคือศิษย์สำนักเต้าอี เล่าสถานการณ์มาให้ฟังหน่อย"

เมื่อเห็นศิษย์สำนักเต้าอีเดินทางมาถึงกลางดึก คหบดีที่เข้านอนไปแล้วก็ยังลุกขึ้นมาต้อนรับอย่างอบอุ่น

ทว่าเมื่อเห็นท่าทีเร่งรีบของอีกฝ่าย คหบดีก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ท่านเซียน เวลาตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว มิสู้พรุ่งนี้พวกเราค่อย..."

"ไม่ต้อง ข้างานยุ่งมาก เจ้าเล่าเรื่องมาเลยดีกว่า"

เมื่อเจอแบบนี้ แม้คหบดีจะงุนงง ทว่าก็เล่าสถานการณ์เกี่ยวกับวิญญาณร้ายในเมืองให้ฟังตามความเป็นจริง

เมื่อได้ฟัง ศิษย์ผู้นี้นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วคิดแผนล่อเสือออกจากถ้ำขึ้นมาได้ เขาสั่งให้คหบดีจัดเตรียมกำลังคนทันที

โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพักเลยแม้แต่น้อย ท้ายที่สุด วิญญาณร้ายตนนี้ก็ถูกล่อออกมาและถูกจัดการจนสิ้นซาก

เมื่อภารกิจสำเร็จ ศิษย์ผู้นี้ก็กระโดดขึ้นหลังม้าทันที เขาแหงนหน้ามองท้องฟ้าพลางพึมพำกับตัวเอง

"เวลานี้น่าจะยังกลับไปทันมื้อเช้าอยู่นะ"

ศิษย์ผู้นี้ใช้เวลาไม่ถึงวันในการทำภารกิจทั้งสามอันจนเสร็จสิ้น จากนั้น ท่ามกลางสายตาอันซับซ้อนของคหบดีและคนอื่นๆ เขาก็ควบม้าหายลับไปในความมืด มุ่งหน้ากลับสู่สำนักเต้าอี

นับตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในเมือง จนกระทั่งจัดการวิญญาณร้ายเสร็จสิ้น เวลาที่ใช้ไปทั้งหมดนั้น ชั่วหม้อข้าวเดือดเท่านั้น