บทที่ 61 โชคดียังดีอยู่

ยามนี้แค่เห็นศิษย์ยอดเขากระบี่เทพเพียงคนเดียว สือซงก็รู้สึกปวดหัวจนแทบระเบิดอยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงศิษย์นับหมื่นคนที่บุกขึ้นมาบนยอดเขาหลักพร้อมกัน

หลังจากตวาดลั่น สือซงก็หันไปสั่งผู้ดูแลที่อยู่ตรงหน้าทันที

"ยังจะยืนบื้ออยู่อีกทำไม รีบไปสิ ไปสืบมาให้แน่ชัดว่าพวกมันต้องการจะทำอะไร"

เรื่องเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้คือต้องสืบให้รู้จุดประสงค์ของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพที่มายังยอดเขาหลัก ในขณะเดียวกัน หอคุมกฎก็ต้องเตรียมพร้อมรับมืออย่างเต็มกำลัง เพื่อเตรียมรับสถานการณ์ฉุกเฉินที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ

ไม่เพียงแต่หอคุมกฎและสือซงเท่านั้น ทว่าบรรดาศิษย์ยอดเขาอื่นที่พบเห็นศิษย์ยอดเขากระบี่เทพมากมายตลอดทาง ยามนี้ต่างก็รู้สึกหนังศีรษะชาหนึบไปตามๆ กัน

"ยอดเขากระบี่เทพคิดจะก่อเรื่องอะไรอีกเนี่ย?"

"พอเถอะ เพิ่งจะสงบไปได้แค่ไม่กี่วันเองไม่ใช่รึไง"

"ข้าล่ะยอมใจเลย ยอดเขากระบี่เทพนี่มันต้องการอะไรกันแน่"

โดยไม่สนใจเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คน บรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพต่างเร่งรุดขึ้นเขาไปพลาง จับกลุ่มคุยกระซิบกระซาบกันไปพลาง

"รับภารกิจครั้งละไม่ต้องมากเกินไป และพยายามเลือกที่มันง่ายๆ เข้าไว้ ทว่าความเร็วต้องมาก่อน เดินทางต้องไว สังหารศัตรูต้องไว ทำอะไรก็ต้องไวไปหมด"

"ในเมื่อเน้นคุณภาพไม่ได้ พวกเราก็ต้องใช้ปริมาณเข้าสู้ ต่อให้ภารกิจหนึ่งได้แค่สิบแต้มสำนัก ทว่าถ้าทำสำเร็จสักสิบภารกิจ ร้อยภารกิจ หรือพันภารกิจล่ะ นั่นก็นับเป็นรายได้ที่ไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ"

"ศิษย์พี่วางใจเถอะ พวกเราเข้าใจดี"

"เข้าใจก็ดีแล้ว จำไว้ให้ขึ้นใจ ข้อเรียกร้องหลักมีเพียงข้อเดียว นั่นก็คือ ต้องไว ทำอะไรก็ต้องไวทั้งสิ้น"

ในหัวมีแต่เรื่องภารกิจของสำนัก และในขณะที่บรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพวิ่งตะบึงไปตามทาง ศิษย์กลุ่มหนึ่งก็ถูกผู้ดูแลหอคุมกฎขวางทางไว้

มองดูศิษย์ยอดเขากระบี่เทพกลุ่มนี้ ผู้ดูแลรู้สึกหนังตากระตุกยิกๆ ทว่าก็ยังกลั้นใจเอ่ยถามออกไป

"ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพพวกเจ้าแห่กันมาที่ยอดเขาหลักมากมายขนาดนี้ คิดจะทำอะไรกัน?"

"ท่านผู้ดูแลเข้าใจผิดแล้ว พวกเราก็แค่มารับภารกิจของสำนักเท่านั้นเองขอรับ"

เมื่อเผชิญกับคำถามของผู้ดูแล ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพเหล่านี้กลับตอบอย่างสุภาพ ซ้ำยังไม่ได้ปิดบังใดๆ ตอบกลับไปตามตรง

ทว่าทันทีที่สิ้นประโยค ผู้ดูแลกลับรู้สึกเหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมออกมาทั่วแผ่นหลังทันที

มารับภารกิจรึ? ครั้งก่อนศิษย์ยอดเขากระบี่เทพแค่พันกว่าคน ก็เหมาภารกิจในหอภารกิจไปจนเกลี้ยงแล้ว ยามนี้ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพนับหมื่นคน...

ชั่วขณะนั้น ผู้ดูแลผู้นี้ถึงกับไม่กล้าคิดถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาเลยทีเดียว

เมื่อเห็นผู้ดูแลยืนนิ่งอึ้ง ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพจึงเอ่ยถาม

"ท่านผู้ดูแลยังมีธุระอันใดอีกหรือไม่ขอรับ?"

"ข้า..."

เขาอ้าปากค้าง ทว่ากลับไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้สักคำ จะให้พูดอะไรได้ล่ะ? พวกเขาแค่มารับภารกิจของสำนัก อย่างมากก็แค่คนเยอะไปหน่อย ทว่าก็ไม่ได้ทำผิดกฎสำนัก หอคุมกฎย่อมไม่สามารถลงมือซี้ซั้วได้

ทำได้เพียงมองดูศิษย์ยอดเขากระบี่เทพกลุ่มนี้เดินจากไปตาปริบๆ และนี่ก็เป็นเพียงแค่ส่วนเล็กๆ ของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพทั้งหมดเท่านั้น

"จบเห่แล้ว"

เขาหมุนตัวเดินจากไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาต้องรีบนำเรื่องนี้ไปรายงานให้ท่านเจ้าหอรับทราบโดยเร็วที่สุด

ไม่นานนัก ภายในหอคุมกฎ เมื่อสือซงได้รับข่าว เขาก็ถึงกับยืนเซ่อไปเลย

"รับภารกิจ... รับภารกิจ... รับภารกิจ... เจ้าบอกว่าพวกมันไปรับภารกิจที่หอภารกิจงั้นรึ?"

ตอนแรกยังพึมพำเสียงเบา ทว่าตอนท้ายกลับตวาดลั่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและน้อยเนื้อต่ำใจ

ทั้งที่ตกลงกับหงจุนไว้เรียบร้อยแล้วแท้ๆ ทำไมถึงยังเป็นแบบนี้ได้อีก

ดวงตาเปี่ยมไปด้วยเพลิงโทสะ สือซงทะยานร่างมุ่งหน้าไปยังหอภารกิจด้วยตนเองทันที

กบฏแล้ว ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพพวกนี้ก่อกบฏแล้วจริงๆ ไม่เห็นผู้อาวุโสหลักอย่างเขาอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

อีกด้านหนึ่ง ภายในหอภารกิจ เมื่อต้องเผชิญกับศิษย์ยอดเขากระบี่เทพที่กรูกันเข้ามา ศิษย์ยอดเขาอื่นและผู้ดูแลหอภารกิจต่างก็ยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตกเช่นกัน

จากนั้นราวกับนึกอะไรขึ้นได้ แต่ละคนก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน บางคนถึงกับทนไม่ไหวต้องแผดเสียงคำราม

"เอาอีกแล้วรึ?"

"รังแกกันเกินไปแล้วนะ"

เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อน ดูเหมือนกำลังจะฉายซ้ำอีกครั้ง ยิ่งไปกว่านั้น จำนวนคนในครั้งนี้ยังมากกว่าคราวก่อนไม่รู้ตั้งกี่เท่า

นี่กะจะมากวาดภารกิจในหอภารกิจให้เกลี้ยงอีกแล้วใช่ไหม?

ผู้ดูแลที่รับผิดชอบการลงทะเบียนสวมหน้ากากแห่งความเจ็บปวดขึ้นมาทันที ราวกับคาดการณ์ไว้แล้วว่า วินาทีต่อไปจะต้องมีเสียงตะโกนขึ้นมาว่า ภารกิจแถวนี้ข้ารับเหมา อย่างแน่นอน

ทว่าสิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงก็คือ หลังจากที่ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพพุ่งเข้ามาในหอภารกิจ

พวกเขาไม่ได้เหมาภารกิจซ้ายทีขวาทีเป็นแถวๆ เหมือนเมื่อก่อนอีก ทว่าแต่ละคนกลับรับภารกิจไปเพียงสามภารกิจเท่านั้น

เรื่องนี้ทำให้ทุกคนอดไม่ได้ที่จะลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ขอเพียงไม่เหมาเป็นแถวๆ ก็พอแล้ว

บรรดาศิษย์ต่างรู้สึกโล่งใจราวกับยกภูเขาออกจากอก ผู้ดูแลทั้งหลายเองก็เช่นกัน สือซงและผู้อาวุโสหลักลำดับสามที่รีบรุดมาก็รู้สึกเช่นเดียวกัน

"ดูเหมือนศิษย์น้องหงจุนจะสั่งการไว้แล้วจริงๆ"

เมื่อมองดูศิษย์ยอดเขากระบี่เทพที่กำลังรับภารกิจอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ซ้ำจำนวนก็ไม่มาก ทุกคนรับไปเพียงคนละสามภารกิจ ผู้อาวุโสสามจึงลอบถอนหายใจพลางเอ่ยขึ้น

ทว่าสือซงกลับขมวดคิ้วมุ่นต่อเรื่องนี้

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร เขารู้สึกว่าเรื่องนี้มันมีบางอย่างไม่ชอบพากล ยอดเขากระบี่เทพจะยอมทำตัวว่านอนสอนง่ายขนาดนี้เชียวรึ?

ทว่าหากจะให้ระบุว่ามันไม่ชอบพากลตรงไหน เขากลับบอกไม่ได้ อีกทั้งศิษย์ยอดเขากระบี่เทพต่างก็ทำตามกฎระเบียบอย่างเคร่งครัด เขาจึงไม่อาจลงมือทำอะไรได้

"ภารกิจในหอภารกิจของเจ้ายังพอหรือไม่?"

เมื่อคิดไม่ตก เขาจึงเปลี่ยนเรื่องหันไปถามผู้อาวุโสสาม เมื่อได้ยินคำถาม ผู้อาวุโสสามก็ตอบกลับอย่างมั่นใจ

"หากศิษย์ยอดเขากระบี่เทพทำตัวอยู่ในกฎระเบียบเช่นนี้ ก็คงไม่มีปัญหาอะไร ภารกิจที่สะสมไว้ก่อนหน้านี้มีมากเพียงพออย่างแน่นอน"

ขอเพียงยอดเขากระบี่เทพไม่ก่อเรื่องพิเรนทร์ เหมาภารกิจซ้ายทีขวาทีเป็นแถวๆ ปริมาณภารกิจในหอภารกิจย่อมไม่มีปัญหา สามารถดำเนินการต่อไปได้ตามปกติ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สือซงถึงได้เบาใจลงบ้าง ขอเพียงรับประกันเรื่องปริมาณภารกิจได้ ก็ไม่น่าจะเกิดปัญหาใหญ่โตอะไรขึ้นอีก

ทว่าทั้งสองกลับไม่ได้สังเกตเลยว่า ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพนั้นรับภารกิจตามกฎเกณฑ์ก็จริง ทว่าความเร็วนั้นดูจะไวเกินไปหน่อยหรือไม่

ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพทุกคนที่เข้ามาในหอภารกิจ อย่างมากก็แค่กวาดสายตามองม่านแสงค่ายกลเพียงสองแวบ จากนั้นก็เลือกมาสามภารกิจ ลงทะเบียนเสร็จก็หันหลังเดินจากไปทันที

โดยเฉลี่ยแล้ว ใช้เวลาไม่ถึงสิบลมหายใจ ก็สามารถรับภารกิจเสร็จสิ้น

ราวกับไม่ได้อ่านรายละเอียดของภารกิจเลยแม้แต่น้อย

ตอนแรกยังไม่มีใครสังเกตเห็น ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป ก็เริ่มมีศิษย์สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

"ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพพวกนี้มีบางอย่างไม่ปกตินะ"

"ไม่ปกติยังไงล่ะ?"

"พวกเจ้าดูสิ พวกเขาเหมือนจะไม่ได้อ่านเนื้อหาภารกิจเลยนะ แค่มองดูระดับดาวของภารกิจ และเงื่อนไขตบะขั้นต่ำ ก็ตัดสินใจรับภารกิจไปดื้อๆ เลย"

สิ้นประโยคนี้ ทุกคนถึงได้เริ่มหันมาสนใจเรื่องนี้ และมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพพวกนี้ราวกับไม่ได้ใส่ใจในรายละเอียดของภารกิจเลยแม้แต่น้อย แค่กวาดสายตามองผ่านๆ แบบนี้จะไปดูรู้เรื่องอะไรได้

เล่นรับภารกิจโดยที่ยังไม่ได้อ่านเนื้อหาเลยด้วยซ้ำ นี่มันบ้าไปแล้ว

ลางสังหรณ์อันเลวร้ายเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เรื่องราวดูเหมือนจะไม่ใช่แค่อย่างที่เห็นภายนอกเสียแล้ว

ทว่าก็ยังมีศิษย์ที่มองโลกในแง่ดีพยายามปลอบใจตัวเอง

"พวกเขาก็รับไปแค่คนละสามภารกิจ ต่อให้มีเล่ห์กลอะไรซ่อนอยู่ ก็ไม่น่าจะส่งผลกระทบอะไรมากมายนักหรอก น่าจะไม่เป็นไรมั้ง"

ใช่ ขอเพียงไม่ทำเหมือนครั้งก่อน ก็ไม่มีปัญหาแล้ว

เมื่อได้ยินเช่นนั้น บรรดาศิษย์ต่างก็พยักหน้ารัวๆ ส่วนศิษย์ยอดเขากระบี่เทพนั้นทำหูทวนลม หลังจากรับภารกิจเสร็จก็ไม่รั้งรอใดๆ ก้าวเท้ายาวๆ เดินออกจากหอภารกิจ แล้วรีบเร่งจากไปอย่างรวดเร็ว