บทที่ 60 ศิษย์นับหมื่นบุกยอดเขาหลัก

เมื่อเห็นสือซงพูดไปพูดมาจนขอบตาแดงก่ำ น้ำเสียงถึงกับเจือสะอื้น หงจุนก็เริ่มร้อนรนขึ้นมา

"เดี๋ยวสิศิษย์พี่ มีอะไรก็ค่อยๆ พูดกันสิ จะร้องไห้ทำไมล่ะ"

แก่ป่านนี้แล้ว ทำไมถึงยังมาร้องไห้งอแงอยู่อีก

หงจุนถึงกับทำตัวไม่ถูก ทว่าสือซงนั้นสุดจะกลั้นแล้วจริงๆ ตั้งแต่เขาดำรงตำแหน่งเจ้าหอคุมกฎมาหนึ่งพันสามร้อยแปดสิบหกปี นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องเผชิญกับความน้อยเนื้อต่ำใจถึงเพียงนี้

สือซงพยายามสะกดกลั้นไม่ให้ตนเองร้องไห้ออกมา ก่อนจะกัดฟันถามว่า

"ศิษย์น้อง เจ้าบอกมาคำเดียวเถอะ ตกลงจะปล่อยให้ข้าอยู่อย่างสงบสุขได้หรือไม่?"

เมื่อเจอแบบนี้ หงจุนถึงกับสร่างเมาไปหลายส่วน รีบแสดงจุดยืนทันที

"ศิษย์พี่ ท่านพูดอะไรแบบนั้น พวกเราเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนักกันมาตั้งหลายปี ศิษย์น้องย่อมต้องหวังดีให้ท่านอยู่อย่างสงบสุขอยู่แล้ว"

"ถ้าอย่างนั้นวันหน้ายอดเขากระบี่เทพ..."

"ศิษย์น้องจะเข้มงวดกวดขันอย่างแน่นอน"

"นี่คือสิ่งที่เจ้าพูดเองนะ"

"ข้าพูดเอง ศิษย์พี่วางใจได้เลย"

หลังจากได้รับคำยืนยันอันหนักแน่นจากหงจุน สือซงถึงได้ยอมจากไป

จะโทษสือซงที่เป็นแบบนี้ก็ไม่ได้ มันหมดหนทางแล้วจริงๆ ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพพวกนั้นไปกระตุกหนวดเสือจนคนเขารุมสาปแช่งกันทั้งสำนัก ทำให้หอคุมกฎไม่เคยได้อยู่อย่างสงบสุขเลยในแต่ละวัน

ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ได้ทำผิดกฎสำนักข้อใดเลย อย่างไรเสียสำนักก็ไม่ได้มีกฎระบุไว้ว่าห้ามรับภารกิจทีละแถวนี่นา

และสือซงก็เป็นพวกเถรตรง ยึดถือตามกฎระเบียบอย่างเคร่งครัด ในเมื่อไม่ได้ละเมิดกฎสำนัก หอคุมกฎก็ไม่สามารถเอาผิดอะไรพวกเขาได้ เมื่อถูกสถานการณ์บีบคั้นจนไร้ทางออก เขาจึงต้องมาหาหงจุนด้วยตนเอง

หลังจากได้รับคำรับรองจากหงจุน เมื่อกลับมาถึงยอดเขาหลัก สือซงก็ไปพบผู้อาวุโสหลักลำดับสามผู้ดูแลหอภารกิจ

"ศิษย์น้อง ทางฝั่งหงจุนข้าตกลงกันเรียบร้อยแล้ว แล้วหอภารกิจของเจ้าล่ะ?"

"ศิษย์พี่วางใจเถอะ ข้าได้สั่งให้คนเพิ่มจำนวนการปล่อยภารกิจแล้ว ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สือซงจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เดิมทีคิดว่าเรื่องราวคงจะคลี่คลายลงเพียงเท่านี้ และในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ก็ไม่มีศิษย์ยอดเขากระบี่เทพมารับภารกิจแบบยกแถวอีกจริงๆ

หอภารกิจกลับเข้าสู่สภาวะปกติ ไม่เพียงแต่ผู้ดูแลหอภารกิจเท่านั้น แม้แต่ศิษย์ยอดเขาอื่นต่างก็โล่งอกไปตามๆ กัน

ทว่า ภายในยอดเขากระบี่เทพ ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา บรรดาศิษย์กลับต้องเผชิญกับปัญหาใหม่

นั่นก็คือ แต้มสำนักของพวกเขาไม่พอใช้เสียแล้ว

ก่อนหน้านี้พวกเขาฝึกฝนอย่างเอาเป็นเอาตาย เพื่อยกระดับความแข็งแกร่งให้เร็วที่สุด ไม่ว่าจะเป็นวิชาอาคม โอสถ เคล็ดวิชา และอื่นๆ ล้วนแต่ทุ่มเทแลกมาอย่างบ้าคลั่ง

ศิษย์แทบทุกคน ล้วนใช้แต้มสำนักที่สะสมมานานหลายปี หรือกระทั่งหลายสิบปี จนหมดเกลี้ยงภายในเวลาเพียงหนึ่งเดือนกว่าๆ

และเมื่อไร้ซึ่งแต้มสำนัก การฝึกฝนย่อมล่าช้าลงอย่างมาก

เมื่อถึงเวลาอาหาร ระหว่างที่กำลังกินข้าว บรรดาศิษย์ต่างก็ปรึกษาหารือกันถึงเรื่องนี้

"ศิษย์พี่ ท่านยังเหลือแต้มสำนักอยู่เท่าไหร่รึ?"

"เฮ้อ เหลืออยู่แค่ร้อยกว่าแต้มเอง"

"ร้อยกว่าแต้ม ก็คงพอแลกแค่วิชาอาคมระดับเหลืองได้สักวิชาเดียวเอง"

"นั่นสิ ก่อนหน้านี้ซื้อโอสถไปตั้งเยอะ ใช้จ่ายไปมหาศาลเลย"

"ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้การแน่ หากไม่มีแต้มสำนัก การจะทำอะไรในสำนักก็ลำบากไปหมด"

"ก็ช่วยไม่ได้ คงต้องไปรับภารกิจแล้วล่ะ"

"ศิษย์พี่หมายความว่า จะให้ไปรับภารกิจทีละหลายๆ อันเหมือนเมื่อก่อนงั้นรึ?"

"เจ้าโง่เอ๊ย ท่านเจ้ายอดเขาออกคำสั่งห้ามเด็ดขาดแล้ว ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพรับภารกิจได้สูงสุดครั้งละไม่เกินสามภารกิจเท่านั้น"

นี่คือคำสั่งของหงจุนจริงๆ นับตั้งแต่สือซงมาหาเมื่อครั้งก่อน เขาก็ได้ตั้งกฎระเบียบข้อนี้ขึ้นมา

"แล้วศิษย์พี่หมายความว่าอย่างไรล่ะ?"

"พวกเราคงไม่สามารถทำแบบศิษย์พี่หญิงจินหมิ่นได้ ทว่าภารกิจสำนักก็ยังจำเป็นต้องทำ มิฉะนั้นหากไม่มีแต้มสำนัก ตบะบารมีก็หยุดชะงัก แล้ววันหน้าเจ้ายังจะหวังได้กินข้าวอีกรึ?"

"หากต้องการรักษาความเร็วในการฝึกฝน และเพื่อให้มั่นใจว่าจะสามารถชิงตำแหน่งได้ทุกครั้ง แต้มสำนักถือเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ ดังนั้นคงต้องยอมเหนื่อยหน่อย รับภารกิจให้บ่อยขึ้นแล้วล่ะ"

"นอกเหนือจากเวลาฝึกฝนและเวลาอาหาร เวลาที่เหลือทั้งหมดต้องนำไปใช้ทำภารกิจ และในระหว่างการทำภารกิจ ก็ต้องรับประกันว่าจะไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว พยายามทำให้เสร็จโดยเร็วที่สุด รีบกลับสำนักให้ไวที่สุด กินข้าวเสร็จปุ๊บก็ไปรับภารกิจต่อปั๊บ"

เมื่อศิษย์พี่ผู้นี้กล่าวแสดงความคิดเห็นของตนออกมาตามตรง ก็ได้รับการสนับสนุนจากศิษย์จำนวนไม่น้อยทันที

ใช่แล้ว หากอยากกินข้าว ก็ต้องแข็งแกร่งขึ้น และการจะแข็งแกร่งขึ้นนั้นต้องการอะไร ย่อมต้องเป็นทรัพยากรต่างๆ อย่างแน่นอน

แล้วทรัพยากรได้มาจากไหน? ย่อมต้องมาจากแต้มสำนักแน่นอน

ดังนั้น พวกเขาจึงต้องทุ่มเททำภารกิจให้สำเร็จมากขึ้น เพื่อให้เพียงพอต่อการสนับสนุนการฝึกฝนของตนเอง

ในเมื่อไม่มีความมุ่งมั่นและความกล้าหาญแบบศิษย์พี่หญิงจินหมิ่นและคนอื่นๆ เช่นนั้นก็ทำได้เพียงพึ่งพาความขยันหมั่นเพียร ไม่ยอมสูญเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียวเพื่อทำให้ตนเองแข็งแกร่งขึ้น แม้กระทั่งเวลาทำภารกิจก็ห้ามเสียเปล่า

ความขยันย่อมชดเชยความด้อยได้นี่นา

เย่ฉางชิงที่นอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้โยกด้านข้าง รับฟังการสนทนาของบรรดาศิษย์ เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะตนเองคิดไปเองหรือไม่ ทำไมถึงได้สัมผัสถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคยแผ่ออกมาจากศิษย์เหล่านี้กันนะ?

เขาขบคิดพลิกแพลงอยู่ครู่ใหญ่ก็ยังไม่เข้าใจ จนกระทั่งเวลาอาหารสิ้นสุดลง และผู้คนทยอยจากไป เย่ฉางชิงถึงเพิ่งจะนึกออก

สีหน้าพลันแปรเปลี่ยน มุมปากอดไม่ได้ที่จะกระตุกยิกๆ

"ข้าก็ว่าอยู่ทำไมมันถึงได้รู้สึกคุ้นๆ นัก นี่มันตัวข้าชัดๆ"

'ตัวข้า' ในที่นี้หมายถึงเย่ฉางชิงในชาติที่แล้ว ในชาติก่อนบนโลกมนุษย์ ตัวเขาเองก็คือตัวพ่อแห่งการขยันแข่งขันทำงานชนิดถวายหัวอย่างแท้จริง

จะว่าอย่างไรดีล่ะ นับตั้งแต่สอบเกาเข่าพลาด เย่ฉางชิงก็กลายร่างเป็นตัวพ่อแห่งการขยันทำผลงานแข่งขันทันที

เนื่องจากผลสอบเกาเข่าออกมาไม่ดี ชาติก่อนเย่ฉางชิงจึงเข้าเรียนได้แค่โรงเรียนสอนทำอาหาร ตอนนั้นเพิ่งจะมารู้สึกเสียใจ ทว่าก็ไร้ประโยชน์ ทำได้เพียงหาทางเรียนรู้ฝีมือติดตัวไว้สักอย่าง

ระหว่างที่เรียน เย่ฉางชิงมักจะฝึกโยนกระทะด้วยตนเองอยู่เสมอ ผลการเรียนจึงอยู่ในอันดับต้นๆ มาตลอด ทำให้เพื่อนร่วมชั้นถูกบีบให้ต้องขยันแข่งขันตามกันไปโดยปริยาย

ต่อมาเมื่อออกมาสู่โลกแห่งการทำงาน เขาก็มักจะเสนอตัวขอทำล่วงเวลาอยู่บ่อยครั้ง ส่วนเหตุผลนั้นเรียบง่ายมาก ก็แค่เพื่อเงินค่าล่วงเวลาเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

สุดท้ายก็เป็นเหตุให้เชฟคนอื่นๆ ในร้านอาหารเดียวกัน ต้องถูกดึงเข้าสู่วงจรการแข่งขันทำงานถวายหัวไปด้วย

ภายหลังเมื่อเปิดเหลาอาหารเป็นของตนเอง ร้านข้างเคียงล้วนปิดตอนสี่ทุ่ม ทว่าเย่ฉางชิงเพื่อต้องการลูกค้าให้มากขึ้น จึงเลื่อนเวลาปิดไปเป็นเที่ยงคืนเสียเลย เป็นเหตุให้ในเวลาต่อมา ร้านอาหารบริเวณใกล้เคียงทั้งหมดต้องเปลี่ยนมาเปิดให้บริการแบบโต้รุ่ง กลายเป็นการแข่งขันที่รุนแรงแสนสาหัส

และท่าทีที่บรรดาศิษย์แสดงออกระหว่างพูดคุยกันเมื่อครู่นี้ ก็เหมือนกับเย่ฉางชิงในชาติก่อนไม่มีผิดเพี้ยน

เพียงแต่ว่าหลังจากทะลุมิติมา เย่ฉางชิงก็ขยันทำงานถวายหัวไม่ไหวแล้วจริงๆ พอมาคิดดูตอนนี้แล้วก็ยังอดทอดถอนใจไม่ได้

"คงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกหรอกนะ?"

เขารู้สึกอยู่ลึกๆ ว่า บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องพวกนี้กำลังจะก่อเรื่องวุ่นวายอะไรขึ้นอีกเป็นแน่

ในช่วงระยะเวลานี้ แม้แต่เย่ฉางชิงเองก็ยังสัมผัสได้ถึงความขุ่นเคืองที่ศิษย์ยอดเขาอื่นมีต่อยอดเขากระบี่เทพ

ในช่วงไม่กี่ครั้งที่เย่ฉางชิงก้าวเท้าออกจากยอดเขากระบี่เทพ เมื่อศิษย์ยอดเขาอื่นมองเห็นลายปักตราสัญลักษณ์ของยอดเขากระบี่เทพบนหน้าอกของเขา สายตาของพวกเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นไม่เป็นมิตรในทันที

ราวกับมีความแค้นฝังลึกราวกับทะเลเลือด ทำเอาเย่ฉางชิงถึงกับรู้สึกประหม่าขึ้นมา

กว่าจะสงบลงได้บ้างภายใต้คำสั่งอันเข้มงวดของหงจุน นี่กำลังจะเกิดเรื่องอีกแล้วหรือเนี่ย

ในใจรู้สึกหวาดผวาอยู่ไม่น้อย ทว่าเย่ฉางชิงก็ไม่อาจควบคุมสิ่งใดได้ ทำได้เพียงตั้งปณิธานว่าวันหน้าจะออกจากยอดเขากระบี่เทพให้น้อยลง เขาเกรงว่าจะถูกศิษย์ยอดเขาอื่นรุมสกรัมจนตาย

ทว่าความเป็นจริงก็คือ หลังจากเวลาอาหารผ่านพ้นไป บรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพต่างก็พากันกรูกันขึ้นไปยังยอดเขาหลัก

และในขณะที่ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพเพิ่งจะก้าวเข้าสู่ยอดเขาหลัก สือซงผู้ดูแลหอคุมกฎก็ได้รับข่าวทันที

ก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ ยอดเขากระบี่เทพในยามนี้คือเป้าหมายเฝ้าระวังอันดับหนึ่งของหอคุมกฎ แค่ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพหนึ่งหรือสองคนก็ทำเอาปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว แต่ครั้งนี้ บัดซบ กลับแห่กันมาเป็นหมื่นคนเลย

เมื่อได้ยินรายงานจากลูกน้อง สือซงถึงกับกระโดดเด้งลุกจากเก้าอี้ด้วยความตื่นตระหนก ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ

"เจ้าว่าอะไรนะ?"

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดผวา ต่อท่าทีนี้ ผู้ดูแลคนดังกล่าวทำได้เพียงปั้นหน้าปั้นยาก อยากจะร้องไห้แต่ก็ไร้น้ำตาพลางเอ่ยว่า

"ท่านเจ้าหอ มีศิษย์ยอดเขากระบี่เทพนับหมื่นคนกำลังบุกขึ้นมาบนยอดเขาหลักขอรับ"

"ปะ... เป็นหมื่นคนเลยรึ? พวกมันจะทำอะไร? พวกมันต้องการจะทำอะไรกันแน่?"

สือซงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทา เพิ่งจะสงบสุขมาได้แค่ไม่กี่วันเอง ยิ่งไปกว่านั้น ศิษย์นับหมื่นบุกขึ้นยอดเขาหลักพร้อมกันแบบนี้ หรือว่ายอดเขากระบี่เทพตั้งใจจะก่อกบฏบุกโจมตียอดเขาหลักกันแน่?