บทที่ 59 ศิษย์น้อง ข้าขอร้องล่ะ

การรับภารกิจอย่างบ้าคลั่งของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพ สร้างความขุ่นเคืองให้แก่ศิษย์ยอดเขาอื่นอย่างถึงที่สุด หลายคนถึงกับจับกลุ่มกันไปฟ้องร้องที่หอคุมกฎ

ขณะเดียวกัน ภายในยอดเขากระบี่เทพ ความกระตือรือร้นในการออกไปฝึกฝนหาประสบการณ์ภายนอกของบรรดาศิษย์กลับยิ่งพุ่งสูงขึ้นราวกับเกลียวคลื่น

แทบจะมองเห็นศิษย์ที่ตะโกนก้องว่าจะออกไปฝึกฝนหาประสบการณ์ และเรียนรู้จากศิษย์พี่หญิงจินหมิ่นได้ทุกหนทุกแห่ง

ทว่าตะโกนก็ส่วนตะโกน พอถึงเวลาอาหารทีไร จำนวนศิษย์ก็ไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย ยังคงมืดฟ้ามัวดินเช่นเดิม

ตอนแรกเย่ฉางชิงยังรู้สึกแปลกใจ ไม่ใช่ว่าแต่ละคนเอาแต่ร้องโวยวายว่าจะออกไปฝึกฝนหาประสบการณ์หรอกรึ แล้วทำไมสุดท้ายถึงไม่ได้ไปกันล่ะ?

จนกระทั่งเย่ฉางชิงบังเอิญได้ยินบทสนทนาของศิษย์สองสามคนที่กำลังคุยเล่นกัน

"ศิษย์พี่ เมื่อไม่กี่วันก่อนท่านเพิ่งจะบอกศิษย์พี่เฉินว่าจะออกไปฝึกฝนหาประสบการณ์ไม่ใช่รึ เมื่อวานศิษย์พี่เฉินก็ไปแล้ว แล้วท่านทำไมถึง..."

"ข้าไม่เคยคิดจะไปเลยต่างหากล่ะ"

"อ้าว ถ้าอย่างนั้นท่านก็หลอกศิษย์พี่เฉินน่ะสิ?"

"พวกเจ้าคิดว่าการไปขัดเกลาผ่านความเป็นความตาย เผชิญความหวาดกลัวครั้งใหญ่เพื่อยกระดับอย่างรวดเร็วแบบศิษย์พี่หญิงจินหมิ่นมันเป็นเรื่องง่ายดายงั้นรึ? นั่นน่ะพลาดพลั้งนิดเดียวก็จบเห่เลยนะ หากชีวิตยังไม่เหลือ ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่กินข้าวเลย แม้แต่ขี้เจ้าก็ไม่ได้กินหรอก"

ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพมีมากมายขนาดนี้ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่ทุกคนจะมีความเด็ดเดี่ยวและความกล้าหาญเช่นนั้น

อย่างไรเสียการฝึกฝนแบบจินหมิ่น พูดตามตรงก็คือการเต้นรำอยู่บนคมมีด มันเสี่ยงเกินไป ดังนั้นโดยรวมแล้ว ศิษย์ที่ออกไปฝึกฝนหาประสบการณ์จริงๆ จึงมีไม่มากนัก

ทว่า... เมื่อได้ยินเช่นนั้น ศิษย์คนอื่นๆ ต่างก็มีสีหน้าซับซ้อนพลางเอ่ยว่า

"แต่ในเมื่อศิษย์พี่ไม่เคยคิดจะไปเลย แล้วทำไมถึงยังไปสนับสนุนและให้กำลังใจศิษย์พี่เฉินล่ะขอรับ?"

"พวกเจ้านี่มันโง่จริงๆ คู่แข่งอย่างศิษย์พี่เฉินน่ะ ยิ่งน้อยลงก็ยิ่งดีสิ ถ้าเขาไม่ไป แล้วข้าจะได้กินข้าวไหม? พวกเจ้าไม่รู้สึกเลยรึไงว่าช่วงหลายวันมานี้ แรงกดดันมันลดลงไปตั้งเยอะ?"

สิ้นคำกล่าวนี้ บรรดาศิษย์ต่างพากันพยักหน้ารัวๆ และภาพเหตุการณ์เช่นนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ในหมู่ศิษย์เลย

สำหรับศิษย์ที่ตัดสินใจจะออกไปฝึกฝนหาประสบการณ์ บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องต่างก็ให้การสนับสนุน ให้กำลังใจ และหลอกล่อเป็นหลัก บางคนถึงขั้นยอมมอบโอสถ ยันต์อาคม และของวิเศษคุ้มครองชีวิตให้เลยทีเดียว

ทั้งหลอกทั้งล่อให้พวกเขาออกไปฝึกฝน ตอนแรกเย่ฉางชิงยังคิดว่าเป็นเพราะความผูกพันอันลึกซึ้ง เป็นห่วงว่าอีกฝ่ายจะพบเจออันตรายเมื่ออยู่ข้างนอก

แต่ตอนนี้ดูแล้ว ให้ตายเถอะ คนพวกนี้มันสกปรกจริงๆ

เพื่อให้ได้กินข้าวสักคำ เล่ห์เหลี่ยมแบบไหนก็งัดออกมาใช้ได้ทั้งนั้น

แน่นอนว่าความเป็นห่วงมันก็มีอยู่จริง ไม่อย่างนั้นคงไม่ยอมมอบโอสถและยันต์อาคมให้จริงๆ หรอก

อีกทั้งหงจุนเองก็มีการเตรียมรับมือกับเรื่องนี้ไว้บ้าง สำหรับศิษย์ที่ต้องการออกไปฝึกฝนหาประสบการณ์อย่างจินหมิ่น หงจุนจะมอบจานค่ายกลเคลื่อนย้ายให้

นี่คือค่ายกลเคลื่อนย้ายที่สามารถพกพาติดตัวได้ มันจะเชื่อมต่อกับค่ายกลหลักล่วงหน้า เมื่อเผชิญอันตราย ขอเพียงกระตุ้นการทำงาน ก็สามารถผ่านจานค่ายกลเคลื่อนย้ายกลับไปยังตำแหน่งของค่ายกลหลักได้ทันที

ส่วนค่ายกลหลัก ย่อมต้องเป็นค่ายกลเคลื่อนย้ายขนาดใหญ่ของสำนักเต้าอี

เรียกได้ว่าเป็นของวิเศษคุ้มครองชีวิตที่ล้ำค่ายิ่งนัก ซ้ำราคายังไม่ใช่น้อยๆ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเงินส่วนตัวของหงจุนที่ควักกระเป๋าจ่ายเอง ว่ากันว่าเพื่อการนี้ เขาถึงกับต้องเดินทางไปที่ยอดเขาหมื่นค่ายกลด้วยตนเอง ไม่รู้ว่าไปเจรจากับท่านเจ้ายอดเขาหมื่นค่ายกลท่าไหน ถึงได้ซื้อจานค่ายกลเคลื่อนย้ายเหล่านี้กลับมาได้

ทว่าถึงแม้จะมีของเหล่านี้ ก็ใช่ว่าจะรับประกันความปลอดภัยได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ อย่างไรเสียหากต้องเผชิญหน้ากับตัวตนระดับราชันอสูร คาดว่าคงยังไม่ทันได้ใช้จานค่ายกลเคลื่อนย้ายก็คงม่องเท่งไปแล้ว นั่นก็จนปัญญา

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร สำหรับศิษย์ยอดเขากระบี่เทพที่ออกไปฝึกฝนหาประสบการณ์เหล่านี้ หงจุนก็นับว่าทุ่มเทสุดกำลังเพื่อปกป้องความปลอดภัยของพวกเขาแล้ว

เมื่อได้ล่วงรู้ความคิดที่แท้จริงในใจของบรรดาศิษย์ หลังเวลาอาหารผ่านพ้นไป เย่ฉางชิงก็นอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้โยก ใบหน้าเต็มไปด้วยความระอาใจ

แค่เรื่องกินข้าว บรรดาศิษย์พวกนี้แทบจะงัดกลยุทธ์สามสิบหกซุนวูออกมาใช้กันหมดแล้ว แถมเล่ห์เหลี่ยมแต่ละอย่างก็สกปรกกว่ากันเป็นทอดๆ

เขาส่ายหน้า เลิกคิดถึงปัญหาเหล่านี้ แล้วเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมา

[โฮสต์: เย่ฉางชิง]

[สถานะ: ศิษย์รับใช้สำนักเต้าอี]

[ตบะ: ขอบเขตทะลวงชีพจร ขั้นสัมฤทธิ์ผลเล็ก (8930/100000)]

[เคล็ดวิชา: เคล็ดเม่งซิม ขั้นสมบูรณ์ (10000/10000)]

[วิชาอาคม: มีดเงา ขั้นสมบูรณ์ (10000/10000)]

[เจ็ดดาราเคลื่อนคล้อย ขั้นสมบูรณ์ (10000/10000)]

[ปราการวิญญาณ ขั้นสัมฤทธิ์ผลใหญ่ (18635/30000)]

[ชื่อเสียง: เริ่มมีชื่อเสียง]

[พรสวรรค์: ระดับกลางขั้นสูง (306/70000)]

[กระดูกรากฐาน: ระดับกลางขั้นสูง (11446/70000)]

[ความเข้าใจ: ระดับสูงขั้นกลาง (89997/100000)]

ตบะทะลวงขึ้นมาอีกหนึ่งระดับย่อย บรรลุขอบเขตทะลวงชีพจรขั้นสัมฤทธิ์ผลเล็กแล้ว อีกทั้งพรสวรรค์ก็ทะลวงสู่ระดับกลางขั้นสูง นับว่าเป็นการยกระดับที่ไม่เลวเลย

"นับดูเวลาแล้ว ก็ควรจะรับภารกิจของเดือนนี้ได้แล้ว"

เขาพึมพำเสียงเบา เมื่อเดือนก่อนเป็นเพราะตื่นเต้นเกินไปจนลืมรับภารกิจ ทว่าครั้งนี้เขาระมัดระวังเป็นพิเศษ

เขางีบหลับพักผ่อนในช่วงบ่ายอย่างสบายใจ เมื่อตื่นขึ้นมาก็บิดขี้เกียจ ก่อนจะเริ่มต้นการฝึกฝนในช่วงบ่าย

ในเวลาเดียวกัน ณ ยอดเขากระบี่เทพ ภายในถ้ำบำเพ็ญเพียรของหงจุน หงจุน ชิงสือ และผู้อาวุโสหลักลำดับสองผู้ดูแลหอคุมกฎ ทั้งสามคนนั่งเผชิญหน้ากันอยู่

ผู้อาวุโสสองมองไปยังหงจุนด้วยใบหน้าโกรธเกรี้ยว ทั้งยังตวาดด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจว่า

"ศิษย์น้อง ยอดเขากระบี่เทพของเจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่? เจ้ารู้หรือไม่ว่าเพียงเวลาสั้นๆ แค่สามวัน ทางฝั่งข้าได้รับคำฟ้องร้องไปมากมายขนาดไหน?"

"แทบจะมีศิษย์จากทุกยอดเขาเลยนะ"

"ถือว่าศิษย์พี่ขอร้องเจ้าได้หรือไม่ ยอดเขากระบี่เทพของเจ้าช่วยอยู่อย่างสงบสักพักเถอะ มิฉะนั้นหอคุมกฎของศิษย์พี่คงจะกลายเป็นตลาดสดอยู่แล้ว"

สือซงแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว แต่ไหนแต่ไรมา หากไม่นับว่าหอคุมกฎเป็นสถานที่ที่เงียบเหงาที่สุดบนยอดเขาหลัก ก็ต้องเรียกได้ว่าเป็นสถานที่ที่ศิษย์ทุกคนต่างเดินเลี่ยงหนีมากที่สุดอย่างแน่นอน

อย่างไรเสียใครๆ ก็รู้ว่า หากเข้าไปพัวพันกับหอคุมกฎ ย่อมไม่มีเรื่องดีเกิดขึ้นแน่

แต่ว่าช่วงนี้สิ บัดซบ หอคุมกฎของเขาแทบจะมีคนเยอะเทียบเท่าหอภารกิจและหอโอสถอยู่แล้ว

แต่ละวันผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาไม่ขาดสาย แทบจะเริ่มตั้งแต่เช้าตรู่ ก็มีศิษย์ทยอยมาฟ้องร้องที่หอคุมกฎอย่างต่อเนื่อง

และเป้าหมายของการฟ้องร้อง ย่อมหนีไม่พ้นยอดเขากระบี่เทพอย่างไม่ต้องสงสัย

เดิมทีหอคุมกฎก็มีคนน้อยอยู่แล้ว เมื่อเวลาผ่านไปสักระยะ คนในหอคุมกฎตั้งแต่บนลงล่างก็แทบจะถูกกดดันจนบ้าตายอยู่แล้ว

เพราะตามกฎของสำนักเต้าอี ศิษย์ทุกคนที่มาฟ้องร้องที่หอคุมกฎ จำเป็นต้องลงทะเบียนอย่างละเอียด และยังต้องบันทึกต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวด้วย

คราวนี้ล่ะเจริญเลย แต่ละวันได้แต่นั่งเขียนๆๆ อยู่หน้าโต๊ะ แม้แต่เวลาฝึกวิชายังไม่มีด้วยซ้ำ ถึงขั้นที่ว่าพอตกดึกก็ยังต้องทำงานล่วงเวลาอีก

ปัญหาคือมันไม่มีที่สิ้นสุดเลยน่ะสิ เรื่องของวันก่อนยังจัดการไม่เสร็จ วันต่อมาก็มีคนใหม่มาอีกแล้ว

วนเวียนซ้ำซากอยู่เช่นนี้ ถึงขั้นมีผู้ดูแลทนไม่ไหว จนต้องยื่นคำร้องขอย้ายออกจากหอคุมกฎต่อสือซงเลยทีเดียว

"ท่านเจ้าหอ ข้าขอร้องล่ะ ช่วยย้ายข้าออกจากหอคุมกฎทีเถอะ ข้าทนไม่ไหวแล้วจริงๆ"

"ท่านเจ้าหอ เมื่อครู่ข้าทำผิดกฎ ข้าลงมือประลองกับศิษย์พี่หลี่โดยพละการ ข้ารู้ตัวว่าความผิดนี้มิอาจอภัยได้ ขอท่านเจ้าหอโปรดลงโทษด้วยเถิด"

"ข้าก็เหมือนกัน ข้าก็ลงมือด้วย ขอท่านเจ้าหอโปรดลงโทษด้วยเถิด"

เพื่อที่จะได้ย้ายออกจากหอคุมกฎให้สำเร็จ ถึงขั้นมีผู้ดูแลบางคนจงใจทำผิดกฎเล็กๆ น้อยๆ จุดประสงค์ก็เพื่อจะได้ถูกปลดออกจากหอคุมกฎนั่นเอง

เรื่องแบบนี้ในประวัติศาสตร์ของสำนักเต้าอี เรียกได้ว่าไม่เคยมีมาก่อนเลย

ต้องรู้ก่อนว่า แต่ไหนแต่ไรมา หอคุมกฎล้วนเป็นสถานที่ที่ผู้คนมากมายอยากจะเข้าไป กุมอำนาจในการลงทัณฑ์ของสำนัก เรื่องฐานะย่อมไม่ต้องพูดถึง ค่าตอบแทนก็ถือว่ายอดเยี่ยมมากเลยทีเดียว

ทว่าตอนนี้ คนใต้บังคับบัญชาของสือซง แต่ละคนกลับเดินเลี่ยงหนีราวกับเจอเสือร้าย และทุกสิ่งทุกอย่างนี้ ล้วนเป็นเพราะหงจุนที่อยู่ตรงหน้านี้ทั้งสิ้น

ยิ่งพูด ความน้อยเนื้อต่ำใจในอกของสือซงก็ยิ่งมิอาจสะกดกลั้น ขอบตาก็เริ่มแดงเรื่อขึ้นมา