บทที่ 58 ยกแถว

เย่ฉางชิงเบิกตาอ้าปากค้างมองดูเหตุการณ์ทั้งหมด และยังมีอีกคนที่มึนตงไม่แพ้กัน นั่นก็คือศูนย์กลางของเรื่องราวทั้งหมด... จินหมิ่น

จินหมิ่นที่เดิมทีกำลังง่วนอยู่กับการกินข้าวท่ามกลางฝูงชน เมื่อได้ยินเสียงโห่ร้องของบรรดาศิษย์ นางก็เงยหน้าขึ้นมองอย่างเหม่อลอย ที่มุมปากยังคงมีเม็ดข้าวติดอยู่

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมองเห็นศิษย์พี่คนนั้นท่ามกลางฝูงชน จินหมิ่นแทบอยากจะตะโกนออกไปดังๆ ว่า ข้าไม่ได้พูดอะไรแบบนั้นเลยนะ ท่านอย่ามาใส่ร้ายข้า

ทว่ายามนี้บรรดาศิษย์ต่างก็เลือดเดือดกันไปหมดแล้ว ไม่ทันให้จินหมิ่นได้อ้าปากพูด ศิษย์พี่คนนั้นก็นำพาทุกคนเดินเข้ามาหา แล้วเอ่ยกับจินหมิ่นอย่างจริงจังว่า

"ศิษย์น้องจินหมิ่น ขอบใจเจ้ามากที่ช่วยชี้แนะสัจธรรมข้อนี้แก่ศิษย์พี่ วางใจเถอะ ในเมื่อเจ้าทำได้ ศิษย์พี่ก็ย่อมต้องทำได้อย่างแน่นอน"

"ขอบใจมากศิษย์น้องหญิงจินหมิ่น"

บรรดาศิษย์ที่อยู่ด้านหลังต่างพากันประสานมือกล่าวขอบคุณ สิ้นคำ ไม่รอให้จินหมิ่นได้ตอบกลับ คนกลุ่มใหญ่ก็พากันเดินจากไปอย่างฮึกเหิม

ทิ้งให้จินหมิ่นยืนเซ่ออยู่กับที่ ไม่ใช่สิ สรุปแล้วข้าพูดอะไรออกไปกันเนี่ย?

ชั่วขณะนั้น คำประกาศกร้าวว่าจะออกไปฝึกฝนหาประสบการณ์ ทะลวงแดนต้องห้าม ราวกับพายุเฮอริเคนที่พัดถล่มไปทั่วยอดเขากระบี่เทพ

ศิษย์จำนวนไม่น้อยต่างส่งเสียงตะโกนว่าจะต้องเรียนรู้จากจินหมิ่น เพื่อบรรลุอิสรภาพในการกินข้าว กุมอำนาจการกินข้าวไว้ในมือตนเองให้จงได้

ยิ่งไปกว่านั้น จากการหารือกันของบรรดาศิษย์ การออกไปฝึกฝนหาประสบการณ์เพียงอย่างเดียวนั้นดูจะไม่ค่อยคุ้มค่านัก ก่อนหน้านี้ควรไปที่หอภารกิจแห่งยอดเขาหลัก เพื่อรับภารกิจเสียหน่อยดีกว่า

เช่นนี้แล้ว ไม่เพียงแต่จะได้ออกไปขัดเกลาตนเอง แต่ยังได้รับแต้มสำนักอีกด้วย เมื่อกลับมาถึงสำนัก ก็สามารถนำแต้มสำนักเหล่านี้ไปแลกเปลี่ยนเป็นวิชาอาคม โอสถ ศาสตราวุธ และอื่นๆ ได้

เรียกได้ว่าเป็นวัฏจักรแห่งความเจริญโดยแท้

"ศิษย์พี่ช่างปราดเปรื่องนัก"

เมื่อได้ยินแนวคิดนี้ บรรดาศิษย์ต่างพากันยกนิ้วโป้งให้ พร้อมเอ่ยชื่นชมจากใจจริง

"ศิษย์น้องทุกท่านชมเกินไปแล้ว ศิษย์พี่ก็แค่บังเอิญคิดขึ้นมาได้เท่านั้น ทว่าเวลาที่ออกไปฝึกฝนนั้นย่อมไม่สั้น ดังนั้นจำนวนภารกิจที่รับก็ควรรับให้มากหน่อย จุดนี้ต้องจำไว้ให้ดี"

"ศิษย์พี่วางใจเถอะ เรื่องนี้พวกเราทราบดี"

ตั้งแต่วันต่อมา ก็เริ่มมีศิษย์ยอดเขากระบี่เทพทยอยเดินทางออกจากสำนักเพื่อไปฝึกฝนหาประสบการณ์

แน่นอนว่า ก่อนไปพวกเขาไม่ลืมที่จะแวะไปรับภารกิจที่หอภารกิจแห่งยอดเขาหลักก่อน

และนั่นก็ส่งผลให้ในช่วงสองวันที่ผ่านมา ภายในหอภารกิจปรากฏภาพของบรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพที่มีบาดแผลและพันผ้าพันแผลอยู่เต็มไปหมด

"ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพจะสู้ชีวิตไปหน่อยไหม บาดเจ็บขนาดนี้ยังจะมารับภารกิจอีกรึ?"

"ก็ถึงได้บอกไงว่าคนยอดเขากระบี่เทพน่ะป่วย"

ต่อเรื่องนี้ ศิษย์ยอดเขาอื่นต่างพากันเดินเลี่ยงหนี สภาพขนาดนี้ยังจะมารับภารกิจอีก บ้าไปแล้วชัดๆ

ทว่า เมื่อพวกเขาได้เห็นวิธีการรับภารกิจของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพ แต่ละคนก็ไม่อาจสงบนิ่งได้อีกต่อไป

ตามปกติแล้วเวลาศิษย์แต่ละยอดเขามารับภารกิจ ย่อมต้องเริ่มจากการตรวจสอบรายละเอียดของภารกิจ จากนั้นจึงเลือกภารกิจที่เหมาะสมกับตนเองสักงาน

ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพก็เป็นเช่นเดียวกัน พวกเขาเริ่มต้นด้วยการตรวจสอบรายละเอียดภารกิจ ทว่าสิ่งที่พวกเขามองไม่ได้มีแค่หนึ่งหรือสองภารกิจ แต่มันคือหนึ่งแถว หรือสองแถวเลยต่างหาก

เห็นเพียงศิษย์ยอดเขากระบี่เทพเดินไปที่ค่ายกลแสดงภารกิจ

ค่ายกลสะท้อนม่านแสงออกมา บนม่านแสงนั้นมีภารกิจเรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบ ซ้ำยังมีการแบ่งแยกตามระดับดาวไว้อย่างชัดเจน

ทว่าหลังจากพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง คำพูดของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพคนหนึ่ง ก็ทำเอาทุกคนรอบข้างถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว

"รบกวนท่านผู้ดูแลด้วย ภารกิจแถวนี้ข้าขอรับไว้ทั้งหมด"

"หา?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้ดูแลหอภารกิจที่ทำหน้าที่ลงทะเบียนถึงกับอึ้งกิมกี่ มองดูศิษย์ยอดเขากระบี่เทพผู้นี้ด้วยความงุนงง

เมื่อเห็นดังนั้น ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพผู้นี้จึงกล่าวย้ำอีกครั้ง

"ภารกิจแนวตั้งแถวนี้ทั้งหมด ข้ารับเหมา"

เมื่อแน่ใจว่าตนเองฟังไม่ผิด ผู้ดูแลก็รู้สึกชาหนึบไปทั้งตัว เขาทำงานที่หอภารกิจมาเป็นร้อยปี ศิษย์มากหน้าหลายตาเขาก็พบเจอมาหมดแล้ว

มีศิษย์บางคนที่ชอบรับภารกิจทีละหลายๆ อันก็จริง ทว่าอย่างมากก็แค่ห้าหกอันเท่านั้น ระดับสิบอันขึ้นไปแทบจะไม่มีให้เห็นเลย

ทว่าศิษย์ยอดเขากระบี่เทพผู้นี้ อ้าปากมาก็เหมาเป็นแถวเลย

ภารกิจแถวนี้อย่างน้อยๆ ก็มียี่สิบสามสิบภารกิจ เจ้ามารับงานขายส่งหรือไงเนี่ย?

ผู้ดูแลปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะเอ่ยอย่างจริงจังว่า

"ศิษย์ผู้นี้ ภารกิจของสำนักเต้าอีไม่อนุญาตให้โอนสิทธิ์หรือส่งต่อให้ผู้อื่นหรอกนะ"

"ศิษย์ไม่ได้หมายความเช่นนั้น ภารกิจเหล่านี้ศิษย์ย่อมต้องเป็นผู้จัดการเองทั้งหมด หรือว่าทางสำนักมีกฎจำกัดจำนวนการรับภารกิจด้วยหรือขอรับ?"

ให้ตายเถอะ แถมยังไม่ผิดกฎอีกต่างหาก คำพูดนี้ทำเอาผู้ดูแลถึงกับเถียงไม่ออก

สุดท้ายภายใต้สายตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงของทุกคน ผู้ดูแลก็ลงทะเบียนให้ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพผู้นี้ และบนม่านแสง ภารกิจกว่าสามสิบภารกิจก็หายวับไปในพริบตา

ภารกิจของสำนักเต้าอี เมื่อมีผู้รับไปแล้ว หากยังไม่ล้มเหลว ย่อมไม่สามารถรับซ้ำได้อีก

หลังจากรับภารกิจเสร็จ ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพผู้นี้ก็หันหลังเดินจากไปทันทีโดยไม่รีรอ ในดวงตาทอประกายความเด็ดเดี่ยว การออกเดินทางในครั้งนี้ หากไม่สำเร็จก็ยอมตาย

เมื่อมองดูแผ่นหลังของเขา บรรดาศิษย์ยอดเขาอื่นต่างก็กระซิบกระซาบกัน

"เห็นไหมล่ะ ข้าบอกแล้วว่าศิษย์ยอดเขากระบี่เทพมีปัญหา"

"ไม่ใช่แค่มีปัญหาหรอกนะ ข้าว่าอาการมันหนักกว่าเมื่อช่วงก่อนหน้านี้อีก"

"ใช่สิ ไม่เพียงแต่จะมีการตะลุมบอนครั้งใหญ่สามเวลาทุกวัน ยามนี้แม้แต่มารับภารกิจยังบ้าคลั่งขนาดนี้ เฮ้อ..."

เดิมทีพวกเขาคิดว่านี่น่าจะเป็นเพียงกรณีพิเศษ ทว่าเมื่อศิษย์ยอดเขากระบี่เทพทยอยเดินทางมาที่หอภารกิจมากขึ้นเรื่อยๆ แถมเวลารับภารกิจก็รับกันทีละแถว

ไม่เหมาแนวนอน ก็เหมาแนวตั้ง

ภารกิจในหอภารกิจลดลงอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า จนท้ายที่สุด เหลือเพียงภารกิจระดับสามดาวและสี่ดาวจำนวนหยิบมือ รวมถึงภารกิจระดับห้าดาวที่ยากสุดหิน

คราวนี้บรรดาศิษย์ยอดเขาอื่นนั่งไม่ติดแล้ว บัดซบ ขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ภารกิจคงถูกยอดเขากระบี่เทพเหมาไปจนเกลี้ยงแน่

และก็เป็นเช่นนั้น เมื่อเห็นศิษย์ยอดเขากระบี่เทพคนหนึ่งเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าม่านแสง ยังไม่ทันที่เขาจะอ้าปาก ก็มีศิษย์ยอดเขาอื่นชิงพูดขึ้นเสียก่อน

"ยอดเขากระบี่เทพพวกเจ้าบ้าพอหรือยัง มีใครที่ไหนเขารับภารกิจกันแบบพวกเจ้าบ้าง เหมาซ้ายที เหมาขวาที เหมากันเป็นแถวๆ แบบนี้"

น้ำเสียงนั้นแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ มันจะเกินไปแล้วนะ ทุกคนก็มาที่นี่เพื่อรับภารกิจกันทั้งนั้น ยอดเขากระบี่เทพพวกเจ้าคิดจะก่อเรื่องอะไรกันแน่

ทว่าต่อท่าทีนี้ ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพผู้นี้เพียงปรายตามองอย่างเย็นชา ก่อนจะหลุดประโยคที่ทำเอาคนฟังแทบกระอักเลือดออกมา

"ทำไม สำนักมีกฎห้ามรับภารกิจทีละแถวหรือไง?"

"เจ้า..."

จากนั้นเขาก็ไม่สนใจศิษย์เหล่านี้อีก หันไปหาผู้ดูแลที่อยู่ข้างม่านแสง

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาที่มองมา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ผู้ดูแลผู้นี้ถึงกับตัวสั่นเทา ใบหน้าซีดเผือดลงไปหลายส่วน

"ไม่มีแบบเหมาแถวแล้วหรือ? งั้นภารกิจระดับสามดาวที่เหลือ เอามาห่อให้ข้าทั้งหมดเลยก็แล้วกัน"

"ห่อ... ห่อให้หมดรึ?"

"ใช่ ห่อให้หมด แล้วเดี๋ยวข้าจะดูภารกิจระดับสี่ดาวที่เหมาะสมเพิ่มอีกสักหน่อย"

นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินคำว่า 'ห่อ' ในหอภารกิจ ซ้ำนี่ยังไม่พอ เขายังจะเลือกเพิ่มอีกหลายอัน

ผู้ดูแลถึงกับพูดไม่ออก ส่วนบรรดาศิษย์ก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า

"ยอดเขากระบี่เทพพวกเจ้ารังแกกันเกินไปแล้ว"

"ดี ดีมาก ยอดเขากระบี่เทพไม่เห็นคนอื่นในสายตาแล้วใช่ไหม? รอเถอะ ข้าจะไปฟ้องหอคุมกฎเดี๋ยวนี้แหละ"

"ไปด้วยคน"

บรรดาศิษย์ต่างตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น ยามนี้พวกเขาไม่มีแม้แต่ภารกิจให้รับแล้ว

ทว่าเมื่อเผชิญกับเสียงตวาดและคำข่มขู่ของบรรดาศิษย์ ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพผู้นี้กลับทำหูทวนลม หลังลงทะเบียนภารกิจเสร็จก็เดินอาดๆ จากไปทันที

การเดินทางในครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน ไม่สำเร็จก็ยอมตาย