บทที่ 57 ทะลวงแดนต้องห้าม

การกลับมาของจินหมิ่น และการที่นางสามารถเอาชนะศิษย์สายในระดับแนวหน้าไปได้ติดต่อกันหลายคนจนชิงตำแหน่งมาได้สำเร็จ ภาพเหตุการณ์นี้แพร่กระจายไปในหมู่ศิษย์อย่างรวดเร็ว

แม้กระทั่งหลังมื้อเช้า หงจุนยังเรียกพบจินหมิ่นด้วยตนเองพลางเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

"แม่หนูนี่ ช่วงนี้เจ้าไปที่ใดมางั้นรึ? ถึงได้ก้าวหน้าขึ้นมากขนาดนี้"

เพียงเวลาสั้นๆ ตบะก็ทะลวงขั้น เคล็ดวิชาก็ทะลวงขั้น พลังต่อสู้ยิ่งพุ่งทะยานอย่างก้าวกระโดด แม้แต่หงจุนก็ยังอดสงสัยไม่ได้

ต้องรู้ก่อนว่า พรสวรรค์และกระดูกรากฐานของจินหมิ่นในหมู่ศิษย์สายในนั้นไม่ได้ถือว่าอยู่ระดับแนวหน้า

การที่มีความเร็วในการยกระดับถึงเพียงนี้ ช่างทำให้ผู้คนตื่นตะลึงจริงๆ

แน่นอนว่าหงจุนก็กังวลว่าจินหมิ่นจะเดินหลงผิดเข้าสู่วิถีมาร อย่างไรเสียในโลกบำเพ็ญเพียร วิชามารนอกรีตที่สามารถยกระดับตบะได้อย่างรวดเร็วก็มีอยู่ไม่น้อย

และวิธีเหล่านี้ ล้วนต้องแลกมาด้วยราคาค่างวดที่มหาศาลโดยไม่มีข้อยกเว้น

ในฐานะผู้นำฝ่ายธรรมะแห่งทวีปบูรพา สำนักเต้าอีย่อมมีคำสั่งห้ามศิษย์ในสำนักฝึกฝนวิชานอกรีตเหล่านี้อย่างเด็ดขาด

ทว่าหลังจากไต่ถามและตรวจสอบด้วยตนเองแล้ว หงจุนก็สลัดความคิดนี้ทิ้งไป เพียงแต่มีสีหน้าพิลึกพิลั่นขึ้นมา

ไม่รู้จะพูดยังไงดี ถูกมหาอสูรไล่ล่า ซ้ำยังเข้าไปในแปดดินแดนต้องห้าม

เพียงเวลาสั้นๆ จินหมิ่นกลับต้องเผชิญเรื่องราวมากมายถึงเพียงนี้ แม้นางจะเล่าด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าหงจุนก็รู้ดีถึงอันตรายในนั้น

หากพลาดพลั้งเพียงนิดเดียวก็อาจถึงขั้นวิญญาณแตกซ่านดับสูญไปเลย

และก็เป็นเพราะอาศัยความเสี่ยงอันใหญ่หลวงเช่นนี้นี่เอง จินหมิ่นถึงสามารถยกระดับได้อย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้

ท้ายที่สุด หงจุนก็ทำได้เพียงถอนหายใจลึกๆ ตบไหล่จินหมิ่นแล้วกล่าวว่า

"กลับมาอย่างปลอดภัยก็ดีแล้ว"

หลังมื้ออาหารผู้คนต่างทยอยจากไป ทว่าเรื่องราวของจินหมิ่นกลับแพร่กระจายไปในหมู่ศิษย์อย่างรวดเร็ว

ไม่ว่าจะเป็นศิษย์รับใช้ ศิษย์สายนอก หรือศิษย์สายใน ต่างก็พูดคุยกันถึงเรื่องของจินหมิ่น

"เรื่องของศิษย์พี่หญิงจินหมิ่นได้ยินกันหรือยัง?"

"ย่อมต้องได้ยินสิ ข้าเห็นมากับตาตัวเองเลยนะ พลังฝีมือของศิษย์พี่หญิงจินหมิ่นในตอนนี้ ไม่สามารถนำไปเทียบกับเมื่อก่อนได้เลย"

"ใช่แล้วล่ะ นี่เพิ่งผ่านไปแค่แป๊บเดียวเอง ศิษย์พี่หญิงจินหมิ่นก็แข็งแกร่งขึ้นขนาดนี้แล้ว ข้าได้ยินศิษย์พี่สายในบอกว่า ศิษย์พี่หญิงจินหมิ่นคนก่อนตอนอยู่ในหมู่ศิษย์สายในน่ะ ไม่นับว่าเก่งกาจอะไรเลยนะ"

"เจ้าคิดว่าเป็นเพราะอะไรล่ะ ข้าจะบอกให้ การที่ศิษย์พี่หญิงจินหมิ่นเก่งขึ้นได้ขนาดนี้น่ะ มันเป็นสิ่งที่นางสมควรได้รับแล้ว เจ้ารู้ไหมว่าช่วงที่ศิษย์พี่หญิงจินหมิ่นออกจากสำนักไป นางไปที่ไหนมา?"

"ที่ไหนล่ะ?"

"ไม่รู้ล่ะสิ ข้าจะบอกให้ ศิษย์พี่หญิงจินหมิ่นบุกไปที่แปดดินแดนต้องห้าม ถูกมหาอสูรตามล่า แถมยังเผชิญหน้ากับวิญญาณร้ายนับร้อยเพียงลำพังด้วยนะ"

"จริงหรือหลอกเนี่ย?"

"ต้องจริงสิ ลูกชายของลูกสาวของแม่สามีของน้องสะใภ้ของน้องสาวของท่านป้าใหญ่ของข้า เป็นศิษย์สายใน เขาเป็นคนบอกข้าเอง"

เรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงที่จินหมิ่นออกจากสำนักไป ถูกบรรดาศิษย์ขุดคุ้ยขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และยิ่งลือก็ยิ่งออกทะเลไปไกล

"ได้ยินไหม ที่ศิษย์พี่หญิงจินหมิ่นเก่งขึ้นได้ขนาดนี้ ก็เพราะนางบุกไปที่แปดดินแดนต้องห้ามมา"

"พวกเจ้ารู้ไหม ที่ศิษย์พี่หญิงจินหมิ่นเก่งขึ้นได้ขนาดนี้ เป็นเพราะนางแอบลอบเข้าไปในอาณาเขตของราชันอสูรพยัคฆ์ดำ ขโมยของวิเศษประจำเผ่าพยัคฆ์มาหลอมรวม ถึงได้เก่งขึ้นไง"

"ข้าจะบอกพวกเจ้าให้นะ อย่าไปบอกใครเชียว ที่ศิษย์พี่หญิงจินหมิ่นเก่งกาจขนาดนี้ เป็นเพราะนางสังหารราชันอสูรพยัคฆ์ดำ แล้วหลอมรวมแก่นราชาอสูรต่างหาก"

"ศิษย์พี่หญิงจินหมิ่นไม่เพียงแต่แข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น นางยังปราบราชันอสูรพยัคฆ์ดำได้ด้วยนะ ขอบอกเลย มีศิษย์พี่เห็นศิษย์พี่หญิงจินหมิ่นขี่ราชันอสูรพยัคฆ์ดำกลับมาด้วยตาตัวเองเลยล่ะ"

จนกระทั่งช่วงมื้อเที่ยง เมื่อเย่ฉางชิงได้ยินข่าวลือเหล่านี้เกี่ยวกับจินหมิ่น หางตาของเขากระตุกยิกๆ ไม่หยุด

นี่มันเรียกว่าความหลุดโลกมาเคาะประตูบ้าน หลุดโลกไปถึงขีดสุดแล้วจริงๆ

การบุกเข้าไปในแปดดินแดนต้องห้ามยังถือว่าปกติ ทว่าหลังจากนั้นล่ะ ลองฟังดูสิว่าศิษย์พวกนี้กำลังพ่นอะไรออกมา

อะไรคือการลอบเข้าไปในอาณาเขตของราชันอสูรพยัคฆ์ดำ อะไรคือการสังหารราชันอสูรพยัคฆ์ดำ ที่เว่อร์ยิ่งกว่านั้นคือปราบราชันอสูรพยัคฆ์ดำมาเป็นสัตว์พาหนะ

ราชันอสูรคือตัวตนระดับไหนกัน นั่นมันระดับเดียวกับหงจุนแล้วนะ แม้แต่หงจุนก็ยังไม่มีปัญญาปราบราชันอสูรมาเป็นสัตว์พาหนะเลย หากจินหมิ่นทำได้จริง คาดว่าตำแหน่งเจ้ายอดเขากระบี่เทพคงได้เปลี่ยนตัวคนนั่งแล้วล่ะ

นี่ยังไม่เท่าไหร่ หลังกินข้าวเสร็จ ระหว่างที่บรรดาศิษย์กำลังนั่งคุยเล่นกัน ศิษย์พี่ที่ถูกจินหมิ่นเอาชนะไปเมื่อตอนเช้าก็จู่ๆ ก็เอ่ยปากขึ้นว่า

"ศิษย์พี่ศิษย์น้องทุกท่าน ข้าตัดสินใจแล้ว ข้าจะออกไปฝึกฝนหาประสบการณ์ข้างนอกเหมือนศิษย์น้องหญิงจินหมิ่น"

"เจ้าบ้าไปแล้วรึ? นั่นเรียกว่าฝึกฝนหาประสบการณ์เหรอ? นั่นมันไปรนหาที่ตายชัดๆ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็มีคนเอ่ยแย้งขึ้นมาทันที ทว่าศิษย์พี่ผู้นี้กลับตอบกลับด้วยความดูแคลนว่า

"เพราะงี้ไง ท่านเจ้ายอดเขาถึงด่าพวกเจ้าได้ถูกต้องนัก พวกเจ้ามันก็เป็นซะแบบนี้ จะไปกินขี้ยังไม่ทันได้กินตอนอุ่นๆ เลย"

"พวกเจ้าคิดว่าการฝึกฝนในปัจจุบันของพวกเจ้า ถือว่าหนักหนาสาหัสมากแล้วงั้นรึ?"

เมื่อเผชิญกับคำถามของศิษย์พี่ผู้นี้ ทุกคนต่างก็เงียบกริบ ชั่วขณะนั้นไม่รู้จะตอบอย่างไรดี

หนักหนาหรือ? หากเทียบกับศิษย์ยอดเขาอื่นก็คงใช่ ทว่าหากนำไปเทียบกับจินหมิ่น ย่อมไม่อาจเทียบกันได้เลย

เมื่อเห็นดังนั้น ศิษย์พี่ผู้นี้ก็ยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวด้วยท่าทีห้าวหาญว่า

"ในมุมมองของข้า การฝึกฝนของพวกเราในตอนนี้ มันก็เหมือนกับเด็กน้อยเล่นสนุกกันเท่านั้นแหละ"

"พวกเจ้าคิดว่าตัวเองพยายามมากแล้ว ทว่าหารู้ไม่ว่า ทุกครั้งที่ถึงเวลาอาหาร การที่จะสามารถชิงตำแหน่งมาได้หรือไม่ อันที่จริงแล้วล้วนพึ่งพาดวงทั้งสิ้น ในใจของพวกเจ้าไม่มีความมั่นใจเลยแม้แต่น้อย ใช่หรือไม่ใช่ล่ะ?"

สิ้นคำกล่าวนี้ ทุกคนก็ยิ่งเงียบงัน เพราะความจริงก็เป็นเช่นนั้น

นอกเหนือจากคนส่วนน้อย อย่างเช่น สวีเจี๋ย หลิ่วซวง และลู่โยวโยวแล้ว ศิษย์คนอื่นๆ ล้วนไม่มีความมั่นใจเต็มร้อยเลยว่าจะสามารถชิงตำแหน่งได้ทุกครั้ง

"การฝากทุกสิ่งทุกอย่างไว้กับดวง พวกเจ้าไม่คิดว่ามันน่าขันหรอกรึ?"

"พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่า เมื่อเช้านี้ตอนที่ข้าได้พบศิษย์น้องหญิงจินหมิ่น นางพูดอะไรกับข้า?"

"พูดอะไรล่ะ?"

"นางบอกว่า ผู้บำเพ็ญเพียรอย่างพวกเรา ต้องกุมชะตาชีวิตไว้ในมือของตัวเอง โดยเฉพาะเรื่องกิน จะกินหรือไม่กินอยู่ที่ข้าเลือก แต่เมื่อข้าอยากจะกิน ก็ต้องได้กิน ไม่ใช่ปล่อยให้เป็นเรื่องของสิ่งที่เรียกว่าดวง"

"แทนที่จะฝากทุกสิ่งไว้กับดวง สู้ยอมอดทนสักระยะ ปล่อยมือทุ่มสุดตัว เพื่อแลกกับอิสรภาพในการกินข้าวในวันข้างหน้า เผชิญหน้ากับความหวาดกลัวครั้งใหญ่ระหว่างความเป็นความตาย เพื่อนำมาใช้ยกระดับตนเอง"

"ทำเช่นนี้อาจจะต้องตาย หรืออาจจะไม่ได้ลิ้มรสรสมือของศิษย์น้องฉางชิงไปสักพักใหญ่ ทว่าตราบใดที่สามารถยืนหยัดรอดมาได้ ยามที่เจ้าหวนคืนมา ข้าวทุกมื้อ ย่อมต้องมีที่นั่งให้เจ้าหนึ่งที่อย่างแน่นอน ถึงเวลานั้นมันจะไม่ใช่ปัญหาที่ว่าเจ้าจะได้กินหรือไม่ แต่จะกลายเป็นปัญหาที่ว่าเจ้าอยากจะกินหรือไม่แทน"

คำพูดเหล่านั้น ปลุกปั่นให้ทุกคนฮึกเหิมเลือดเดือดพล่าน

ใช่แล้วล่ะ สำหรับศิษย์ส่วนใหญ่ในตอนนี้ เมื่อถึงเวลาอาหาร จะได้กินหรือไม่นั้น เอาจริงๆ ก็ต้องลุ้นดวงเอา

และดวงดีแบบนี้จะคงอยู่ไปได้นานแค่ไหน ใครก็บอกไม่ได้ พวกเขาต้องการกุมอำนาจในการกินข้าวไว้ในมือของตัวเอง

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ก็มีศิษย์เอ่ยสนับสนุนขึ้นมาทันที

"ศิษย์พี่กล่าวได้ถูกต้อง ข้าตัดสินใจแล้ว ข้าจะออกไปฝึกฝนหาประสบการณ์ ทะลวงแดนต้องห้าม เพื่ออิสรภาพในการกินข้าว!"

ไม่นานนัก ศิษย์จำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ก็ตอบรับ ชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งลานของโรงครัวก็ดังกระหึ่มไปด้วยเสียงตะโกนก้อง

"ออกไปฝึกฝน ทะลวงแดนต้องห้าม เพื่ออิสรภาพในการกินข้าว!"

"ออกไปฝึกฝน ทะลวงแดนต้องห้าม เพื่ออิสรภาพในการกินข้าว!"

เมื่อมองดูบรรดาศิษย์ที่ตาทั้งสองข้างแดงก่ำ ตื่นเต้นจนเส้นเลือดดำที่หน้าผากปูดโปน เย่ฉางชิงถึงกับยืนอ้าปากค้าง ชั่วขณะนั้นเขากลับไม่สามารถประมวลผลได้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ไม่ใช่สิ เมื่อกี้ยังนั่งกินข้าวกันอยู่ดีๆ ไม่ใช่รึ ทำไมตอนนี้จู่ๆ ถึงจะไปทะลวงแดนต้องห้ามกันซะแล้วล่ะ?