บทที่ 56 จินหมิ่นหวนคืน

มองดูชิงสือที่กำลังสวาปามอย่างตะกละตะกลามโดยไม่สนใจตนเองเลยแม้แต่น้อย หวังเหยายืนอ้าปากค้างอยู่กับที่

ท่านอาจารย์รักข้าใช่ไหม? น่าจะใช่กระมัง? หรือว่าอาจจะใช่?

ทว่ายิ่งคิด หวังเหยาก็ยิ่งไม่อาจโน้มน้าวตนเองได้ แม้แต่วิธีสะกดจิตตัวเองก็ยังไม่ได้ผล

ความรักของพ่อช่างเหมือนกับภูเขาถล่มทลายลงมาจริงๆ

ในที่สุดชิงสือก็สังเกตเห็นหวังเหยาที่ยืนอยู่ด้านข้าง เมื่อเห็นขอบตาของนางแดงก่ำ เขาก็รู้สึกปวดใจอยู่บ้าง อย่างไรเสียนี่ก็คือแก้วตาดวงใจที่เขาทะนุถนอมเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็กจนโต

จึงทำได้เพียงกลั้นน้ำตา ก้มหน้ากินข้าวคำสุดท้ายในชามจนหมด จากนั้นก็ทอดถอนใจออกมาเฮือกใหญ่

"เฮ้อ... สบายท้องจริงๆ"

อิ่มเอมใจจนทั้งร่างกายและจิตวิญญาณราวกับได้รับการยกระดับ จากนั้นหวังเหยาก็เห็นชามใบใหญ่ถูกยื่นมาตรงหน้า

"ศิษย์เอ๋ย ช่วยล้างให้อาจารย์หน่อยนะ กินเยอะไปหน่อยรู้สึกจุกเลย"

พูดจบ โดยไม่สนว่าหวังเหยาจะตกลงหรือไม่ เขาก็ยัดชามใส่มือนางทันที ส่วนตัวเองก็บิดขี้เกียจแล้วเดินจากไป

วินาทีนี้ น้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นมาเนิ่นนาน ในที่สุดก็ทนไม่ไหว ร่วงเผาะๆ ลงมาเป็นสาย

เปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนไปหมดแล้ว สำนักเต้าอีไม่ได้เป็นอย่างที่นางจินตนาการไว้เลย แม้กระทั่งท่านอาจารย์ก็ยังเปลี่ยนไป

นางล้างชามไปร้องไห้ไป เย่ฉางชิงย่อมสังเกตเห็นศิษย์สายตรงคนใหม่ที่กำลังยืนล้างชามไปร้องไห้ไปผู้นี้ จึงเอ่ยอย่างฉงนใจ

"แม่หนูนี่เป็นอะไรไปเนี่ย? แค่ล้างชามถึงกับต้องร้องไห้เลยรึ"

ทว่าเขาก็คร้านที่จะใส่ใจ เดินไปเอนกายลงบนเก้าอี้โยก สุขสบายเสียนี่กระไร

หลังจากนั้นบรรดาศิษย์ก็ทยอยจากไป ทว่าก็เช่นเคย มีศิษย์จำนวนไม่น้อยที่ทิ้งทรัพยากรการบำเพ็ญเพียรไว้ให้มากมาย

แม้แต่ละคนจะให้มาไม่มาก ทว่าเมื่อรวมกันหลายคน จำนวนก็มหาศาล นี่เท่ากับว่าศิษย์ทั่วยอดเขากระบี่เทพกำลังเลี้ยงดูคนเพียงคนเดียว การปฏิบัติตัวเช่นนี้ย่อมจินตนาการได้ไม่ยาก

ต่อเรื่องนี้ เย่ฉางชิงก็คุ้นชินเสียแล้ว หากยืมคำพูดของบรรดาศิษย์มาใช้ก็คือ หากเย่ฉางชิงไม่รับไว้ พวกเขาคงรู้สึกไม่สบายใจ

นานวันเข้า สิ่งนี้ก็กลายเป็นความเคยชิน เมื่อผ่านไปได้ระยะหนึ่ง บรรดาศิษย์ก็จะนำทรัพยากรการบำเพ็ญเพียรมาเติมให้เย่ฉางชิงเสมอ ซึ่งนั่นทำให้ตอนนี้ เย่ฉางชิงไม่ชายตามองแม้แต่โอสถหลอมกายาแล้ว

ด้วยตบะบารมีขอบเขตทะลวงชีพจร สิ่งที่เย่ฉางชิงกินในยามนี้คือโอสถทะลวงชีพจร ซ้ำเขายังไม่เคยเสียเวลาโคจรพลังเพื่อหลอมละลายยาเลย ปล่อยให้ร่างกายดูดซับไปเองตามธรรมชาติ ช่างอวดรวยเสียนี่กระไร

เขาโยนโอสถทะลวงชีพจรเข้าปากไปเม็ดหนึ่ง กลิ่นหอมของยาเข้มข้น รสชาติดีกว่าโอสถหลอมกายาอยู่มากโข สมกับคำกล่าวที่ว่าของแพงย่อมดีตามราคา

ยามค่ำคืนของยอดเขากระบี่เทพยังคงคึกคักไปด้วยผู้คน เมื่อเทียบกับยอดเขาอื่นๆ แล้ว ยอดเขากระบี่เทพดูราวกับกำลังจัดงานเทศกาลก็ไม่ปาน

ยังคงมองเห็นบรรดาศิษย์กำลังฝึกฝนกันอยู่ทุกหนทุกแห่ง

ค่ำคืนผ่านพ้นไปพร้อมกับการฝึกฝนเช่นนี้ กระทั่งรุ่งเช้าวันต่อมา บรรดาศิษย์ก็เริ่มเคลื่อนไหวกันอีกครั้ง

ทว่ากลับไม่มีใครทันสังเกตเห็นว่า มีเงาร่างสายหนึ่งกำลังเหาะเหินมาจากภายนอกยอดเขากระบี่เทพอย่างรวดเร็ว บนร่างสวมชุดศิษย์สายในของสำนักเต้าอี

มิใช่ใครอื่น นางคือจินหมิ่นที่ห่างหายไปเนิ่นนานนั่นเอง

นับตั้งแต่กฎระเบียบของโรงครัวถูกปรับเปลี่ยนไป จินหมิ่นในฐานะศิษย์สายใน ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ปรากฏตัวให้เห็นมาเป็นเวลานานแล้ว

ทุกคนมัวแต่วุ่นวายอยู่กับการฝึกฝน กินข้าว และแย่งชิงตำแหน่ง จึงไม่มีใครทันสังเกตเห็น

ได้ยินมาว่านางรับภารกิจและเดินทางออกไปข้างนอก ยามนี้ในที่สุดก็กลับมาแล้ว

"เวลายังทันอยู่"

ใบหน้าของนางฉายแววเร่งรีบ เมื่อกะลุกลนมองดูเวลา จินหมิ่นก็พึมพำเสียงเบา ร่างของนางพุ่งทะยานมุ่งหน้าไปยังทิศทางของโรงครัวด้วยความเร็วที่เพิ่มสูงขึ้น

เพิ่งกลับมาถึงสำนักก็ประจวบเหมาะกับเวลาอาหารพอดี จินหมิ่นรู้สึกว่านี่คือสวรรค์ลิขิตให้นางต้องได้กินมื้อเช้าของวันนี้

นางพุ่งมาถึงหน้าโรงครัวอย่างรวดเร็ว ยามนี้การต่อสู้แย่งชิงได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และจินหมิ่นก็ไม่ลังเลเลยที่จะกระโจนเข้าร่วมวงตะลุมบอนทันที

"บัดซบ ศิษย์น้องหญิงจิน..."

ศิษย์คนหนึ่งเพิ่งจะปะทะกับจินหมิ่นไปหนึ่งกระบวนท่า เมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนคือจินหมิ่น เขาก็อุทานด้วยความตกใจ ทว่าวินาทีต่อมาก็หัวเราะเบาๆ

"ศิษย์น้องหญิง ในที่สุดเจ้าก็กลับมาเสียที ทว่ามื้อเช้าวันนี้ไม่มีส่วนของเจ้าหรอกนะ"

"ศิษย์พี่อย่าเพิ่งดีใจเร็วเกินไปนักเลย"

หากประเมินจากพลังฝีมือ จินหมิ่นจัดอยู่ในระดับค่อนไปทางรั้งท้ายในหมู่ศิษย์สายใน แม้จะไม่ถึงกับรั้งท้ายสุด ทว่าการจะแย่งชิงตำแหน่งที่มีเพียงหกร้อยที่นั้น ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

ช่องว่างระหว่างพลังยังคงห่างกันอยู่มาก เว้นเสียแต่ว่าจะมีโชคช่วย

ดังนั้นศิษย์พี่ผู้นี้จึงเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ทว่าหลังจากการต่อสู้อันดุเดือดผ่านไป สีหน้าของศิษย์พี่ผู้นี้ก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป

ไม่ถูกสิ จินหมิ่นแค่ออกไปข้างนอกมารอบเดียว เหตุใดพลังฝีมือถึงได้แข็งแกร่งขึ้นขนาดนี้? แม้แต่วิชาเก้าวิถีที่นางฝึกฝน ก็บรรลุถึงขั้นสัมฤทธิ์ผลเล็กแล้ว

"ศิษย์น้องหญิง เจ้า..."

เขาเอ่ยด้วยสีหน้าประหลาดใจ ทว่ายังไม่ทันพูดจบ จินหมิ่นก็หัวเราะขัดขึ้น

"ศิษย์พี่ ท่านไม่รู้หรอกว่า เพื่อให้ได้กินข้าวคำนี้ ศิษย์น้องต้องจ่ายค่าตอบแทนไปมากเพียงใด"

"ช่วงที่ผ่านมาศิษย์น้องต้องทนทุกข์ทรมานอย่างหนัก ต้องลงไปคลุกฝุ่นเกลือกกลิ้งในบ่อโคลน"

"ถูกมหาอสูรไล่ล่าสังหารเป็นระยะทางกว่าพันลี้"

"เผชิญหน้ากับวิญญาณร้ายนับร้อยเพียงลำพัง"

"เคยล่วงล้ำเข้าไปในแปดดินแดนต้องห้าม"

"ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนกว่าจะรอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด"

จินหมิ่นเอ่ยทีละคำ ทีละประโยค ทุกถ้อยคำล้วนแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างหาเปรียบมิได้ เมื่อได้ยินเช่นนั้น ศิษย์พี่ผู้นี้ถึงกับฟังจนยืนเซ่อไปเลย

ไม่ใช่บอกว่าจินหมิ่นแค่ออกไปทำภารกิจหรอกหรือ? ทำไมถึงได้หวาดเสียวขนาดนี้? นางรับภารกิจระดับห้าดาวไปหรือไร? แต่ต่อให้เป็นภารกิจระดับห้าดาว ก็ไม่น่าจะอันตรายถึงเพียงนี้นี่นา

ลองฟังดูสิว่านางไปเจออะไรมาบ้าง เรื่องคลุกโคลนน่ะช่างมันเถอะ แต่การถูกมหาอสูรไล่ล่า เผชิญหน้ากับวิญญาณร้ายนับร้อยเพียงลำพัง ที่เว่อร์ที่สุดคือนางถึงขั้นบุกเข้าไปในแปดดินแดนต้องห้ามเลยรึ

นั่นมันสถานที่แบบไหนกัน นั่นคือพื้นที่ที่อันตรายที่สุดแปดแห่งในทวีปบูรพานะ ไม่อย่างนั้นจะถูกเรียกว่าดินแดนต้องห้ามได้อย่างไร

หากไม่ใช่การจัดตั้งกองกำลังโดยเฉพาะของสำนัก โดยมีตัวตนระดับเจ้ายอดเขาหรือผู้อาวุโสหลักเป็นผู้นำทัพ บรรดาศิษย์สำนักเต้าอีย่อมไม่มีใครกล้าบุ่มบ่ามเข้าไปข้างในแน่

"ศิษย์น้องหญิง เจ้า..."

เขายังคงอ้าปากคิดจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าก็ถูกจินหมิ่นพูดขัดขึ้นอีกครั้ง

"ดังนั้น นับจากนี้เป็นต้นไป อาหารทุกมื้อของโรงครัวแห่งนี้ ย่อมต้องมีส่วนของข้าจินหมิ่นผู้หนึ่ง นี่คือสิ่งที่ข้าใช้ชีวิตเข้าแลกมา"

สิ้นประโยคนั้น จินหมิ่นก็ประสานมุทราด้วยสองมือ สำแดงวิชาอาคม ซัดศิษย์พี่ผู้นี้จนปลิวละลิ่วออกไปในทันที

เพียงเวลาไม่นาน จินหมิ่นดูราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน และทุกสิ่งทุกอย่างนี้ ล้วนเป็นเพราะอาหารของยอดเขากระบี่เทพ

ในช่วงที่เดินทางออกไปข้างนอก ทุกครั้งที่เผชิญหน้ากับอันตราย สิ่งที่ค้ำจุนให้จินหมิ่นฝ่าฟันอุปสรรคมาได้ ล้วนเป็นอาหารของยอดเขากระบี่เทพ เมื่อนึกถึงหลู่เมี่ยนชามโต ข้าวราดชามยักษ์ ในดวงตาของจินหมิ่นก็เปี่ยมไปด้วยความหวังที่จะมีชีวิตรอด

นางจะตายได้อย่างไร นางจะตายได้ยังไง ในเมื่อยังไม่ได้กินอาหารของโรงครัวเลย

หลังจากได้รับชัยชนะ จินหมิ่นก็ทอดสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยวมองไปยังโรงครัว มองไปยังประตูรั้วที่ยังคงปิดสนิทบานนั้น

และที่ด้านหลังไม่ไกลนัก ศิษย์พี่ที่เพิ่งถูกซัดจนปลิวและกำลังลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ราวกับมองเห็นเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชนแผดเผาอยู่บนร่างของจินหมิ่น

นี่คือแรงปณิธานที่ฝังลึกอยู่ในใจคน ซึ่งในยามนี้มันได้ลุกโชนขึ้นบนร่างของจินหมิ่นอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

"ศิษย์น้องหญิง"

เขาเอ่ยเรียกนางด้วยสีหน้าซับซ้อน เพื่อให้ได้กินอาหารของโรงครัว เจ้าถึงขั้นยอมทุ่มเทถึงเพียงนี้เลยรึ?

เดิมทีเขายังไม่เข้าใจที่จู่ๆ จินหมิ่นก็ออกจากสำนักไป ถึงขั้นยอมทิ้งฝีมือการทำอาหารของศิษย์น้องฉางชิงไปได้

ทว่าเมื่อมาดูตอนนี้ เป็นเขาเองที่คิดตื้นเกินไป ศิษย์น้องหญิงผู้นี้กำลังใช้กลยุทธ์ทิ้งตัวเข้าสู่แดนมรณะเพื่อหาทางรอด เอาตัวเองไปอยู่ในจุดเป็นตายเพื่อเค้นศักยภาพนี่เอง

เมื่อนำมาเปรียบเทียบกับศิษย์น้องหญิงแล้ว การฝึกฝนในแต่ละวันของพวกเขายังนับว่าหนักหนาอยู่อีกหรือ? หากมองด้วยสายตาของเมื่อวานก็คงจะพอกล้อมแกล้มไปได้ ทว่าเมื่อมาดูตอนนี้ มันช่างดูสะดวกสบายจนเกินไปเสียแล้ว

การกระทำของศิษย์น้องหญิงนี่สิถึงจะเรียกว่าการขัดเกลาผ่านความเป็นความตายอย่างแท้จริง บีบคั้นตนเองให้อยู่ระหว่างความเป็นความตายเพื่อกระตุ้นให้เติบโตอย่างรวดเร็ว ในเมื่อสามารถทำได้ถึงขั้นนี้ มื้อเช้าของวันนี้ ย่อมสมควรมีส่วนของศิษย์น้องหญิงอย่างแน่นอน

ในใจก่อเกิดความรู้สึกนับถือเลื่อมใส ทว่าในขณะเดียวกันก็มีความไม่ยินยอมพร้อมใจเจือปนอยู่ เมื่อมองดูแผ่นหลังของจินหมิ่นที่เดินไปเข้าแถว ศิษย์พี่ผู้นี้ก็พึมพำอย่างแน่วแน่ว่า

"ศิษย์น้องหญิงทำได้ ข้าก็ต้องทำได้"