บทที่ 55 ความรักของพ่อดั่ง...

เมื่อเห็นหวังเหยาเบี่ยงตัวสละตำแหน่งให้ด้วยใบหน้าซาบซึ้งใจ ชิงสือก็แทบจะกระอักเลือดเก่าออกมาคำโต

วินาทีที่แล้วเขายังคิดว่าศิษย์อาจารย์อย่างพวกตนได้ตำแหน่งแน่นอนแล้ว แต่ใครจะคาดคิดว่าวินาทีต่อมาหวังเหยากลับเป็นฝ่ายสละที่นั่งให้เสียเอง เรื่องแบบนี้ใครจะไปเชื่อลง?

ไม่ใช่แค่ชิงสือเท่านั้น ทว่าทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็มีสีหน้าแทบกระอักเลือดเช่นกัน

เพื่ออาหารสามมื้อนี้ ทั่วยอดเขากระบี่เทพคลั่งไคล้กันขนาดไหน แทบอยากจะงอกเล่ห์เหลี่ยมขึ้นมาอีกสักแปดร้อยอย่าง

ขอเพียงอยู่ในขอบเขตที่กฎอนุญาต ไม่ว่าจะเป็นวิชามารสกปรกแค่ไหนพวกเขาก็งัดออกมาใช้ได้ทั้งนั้น

แต่ตอนนี้ล่ะ เพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำ แม่หนูนี่กลับยกตำแหน่งของตัวเองให้คนอื่นไปเสียแล้ว

ส่วนผู้ดูแลคนนี้ แม้จะไม่กล้าพูดว่าเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดในหอผู้ดูแล ทว่าก็ยังห่างไกลจากคำว่าอายุขัยใกล้สิ้นสุดอีกมากนัก ดังนั้นสิ่งที่พูดไปเมื่อครู่ล้วนเป็นเรื่องตดทั้งสิ้น

ยิ่งไปกว่านั้น ลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้ ก่อนหน้านี้ก็มีคนใช้มาไม่น้อยแล้ว ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงคำเดียวคือ ไสหัวไป

"ยังอ่อนหัดเกินไปสินะ"

มีคนถอนหายใจรำพึง ส่วนชิงสือยิ่งโกรธจัดจนตวาดลั่น

"ศิษย์เอ๋ย เจ้ากำลังทำอะไรของเจ้าน่ะ?"

"เอ๊ะ ท่านอาจารย์ ข้า... ข้าเห็นเขาน่าสงสารนี่คะ"

เมื่อเผชิญกับเสียงคำรามของชิงสือ หวังเหยาน้อยก็ตกใจกลัวขึ้นมาชั่วขณะ นางตอบเสียงอ่อย ต่อคำตอบนี้ ชิงสือรู้สึกเลือดลมตีกลับจุกอยู่ที่อก

"น่าสงสารบ้าบออะไรล่ะ เจ้าแหกตาดูเอาเองสิ"

เมื่อได้ยินคำพูดของอาจารย์ หวังเหยาก็หันไปมองผู้ดูแลที่เข้ามายึดตำแหน่งของนางไป ยามนี้เขากำลังเถียงกับผู้ดูแลคนอื่นอยู่อย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่หลงเหลือเค้าของคนใกล้ตายเลยแม้แต่น้อย

"ตาเฒ่าอย่างเจ้าทำผิดกฎ ถึงกับมาหลอกลวงรังแกแม่หนูน้อยที่เพิ่งเข้าสู่โลกโลกีย์ได้ไม่นาน"

"ตดเถอะ ชายชราผู้นี้เรียกว่าหลอกลวงตรงไหน? นี่เรียกว่าสมยอมต่างหากล่ะ นางเต็มใจสละตำแหน่งให้ข้าแล้วมันจะทำไม? กฎข้อไหนห้ามสละตำแหน่งให้คนอื่นกัน?"

"เสื่อมเสียเกียรติ เจ้ามันทำหน้าสำนักเต้าอีของพวกเราป่นปี้หมดแล้ว"

"ไร้สาระ ลองให้เจ้าไม่ได้กินข้าวมาสามวันดูสิ เจ้าจะลองดูไหมล่ะ?"

เมื่อมองดูชายชราที่จู่ๆ ก็กลับมามีชีวิตชีวา หวังเหยาถึงกับยืนเซ่อแล้วร้องเรียก

"ผู้อาวุโส ท่าน..."

ทว่าเขาไม่เปิดโอกาสให้นางเลย เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้ดูแลผู้นี้ก็พูดขัดขึ้นทันที

"เอ๊ะ แม่หนูน้อย เมื่อครู่นี้เจ้าเป็นคนเต็มใจเองนะ ยามนี้จะมากลับคำก็ไร้ประโยชน์แล้วล่ะ"

ต่อให้โง่แค่ไหนก็รู้ตัวแล้วว่าถูกหลอก หวังเหยาทำปากยื่นด้วยความไม่พอใจทันที ทว่านางก็ไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่ถอยไปอยู่ด้านข้างอย่างอารมณ์เสีย ปากก็พึมพำไม่หยุด

"มีแต่คนหลอกลวงทั้งนั้น ไม่เห็นจะเป็นยอดสำนักฝ่ายธรรมะอะไรเลย สำนักเซียนฝ่ายธรรมะที่ไหนเขาทำเรื่องแบบนี้กัน"

ความประทับใจที่แม่หนูน้อยมีต่อสำนักเต้าอีนั้นเรียบง่ายมาก นั่นคือผู้นำฝ่ายธรรมะแห่งทวีปบูรพา

และอะไรคือฝ่ายธรรมะ ตามความเข้าใจของหวังเหยา ก็คือผู้ที่มีความเที่ยงธรรมและเปิดเผย ไม่ยอมลดตัวไปทำเรื่องต่ำช้าหรือน่ารังเกียจ

แต่ตอนนี้ล่ะ ลองดูคนของยอดเขากระบี่เทพพวกนี้สิ เพื่อข้าวเพียงมื้อเดียว ถึงกับงัดเล่ห์เหลี่ยมสกปรกทุกรูปแบบออกมาใช้ นี่มันต่างจากที่นางจินตนาการไว้โดยสิ้นเชิง

"เฮ้อ..."

เมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจของหวังเหยาน้อย ชิงสือก็ได้แต่ถอนใจอย่างระอา ยังไม่เคยผ่านความยากลำบากมาเลยสินะ ประสบการณ์ในยุทธภพยังตื้นเขินเกินไป

ส่วนหงจุนที่อยู่ข้างๆ นั้น หัวเราะจนปากแทบฉีกไปตั้งนานแล้ว

"ศิษย์พี่หญิง"

เมื่อเห็นหวังเหยาทนรับความน้อยใจไม่ไหวจนน้ำตาหยดแหมะ ศิษย์หญิงบางคนที่ชิงตำแหน่งไม่ได้เหมือนกันก็อดไม่ได้ที่จะเข้ามาปลอบใจ

นางรับผ้าเช็ดหน้ามา ซับน้ำตาไปพลาง บ่นพ้อไปพลาง

"พวกเราไม่ใช่ผู้นำฝ่ายธรรมะหรอกหรือ ทำไมเพียงเพราะข้าวแค่มื้อเดียว ถึงกับต้องหลอกลวงศิษย์ร่วมสำนักด้วยล่ะ นี่ใช่ผู้บำเพ็ญเพียรฝ่ายธรรมะจริงๆ หรือ?"

เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้ส่งผลกระทบต่อจิตใจของหวังเหยาอย่างหนัก เมื่อเห็นดังนั้น ศิษย์หญิงสองสามคนก็มีสีหน้าแปลกประหลาดพลางถอนหายใจแล้วกล่าวว่า

"เฮ้อ วันหน้าศิษย์พี่หญิงก็จะเข้าใจเองแหละเจ้าค่ะ ฝีมือของศิษย์น้องฉางชิงไม่เหมือนกับคนอื่นหรอกนะ"

ตอนนี้ต่อให้พูดกับหวังเหยาไปเท่าไหร่ นางก็คงไม่เข้าใจ ทว่าอีกไม่นานนางก็จะกระจ่างเอง

เมื่อเสียงประกาศเปิดครัวดังขึ้น ประตูรั้วของโรงครัวก็ถูกเปิดออก ผู้คนที่ชิงตำแหน่งได้ต่างพากันวิ่งกรูกันเข้าไปในลานด้วยความตื่นเต้น

และในเวลาเดียวกันนั้นเอง กลิ่นหอมตลบอบอวลก็ลอยมาเตะจมูก บรรดาศิษย์ที่ชิงตำแหน่งไม่ได้ต่างก็เริ่มสูดลมหายใจเข้าปอดกันฟืดฟาด

"กินไม่ได้ข้าก็จะสูดกลิ่น สูดมันให้หมดเลย พวกเจ้าจะได้กินแต่ข้าวเปล่าชืดๆ"

"พอเถอะศิษย์น้อง เจ้าสูดจนหน้าเขียวหน้าม่วงหมดแล้ว ไม่กลัวขาดอากาศหายใจรึไง"

"ศิษย์พี่ ก่อนจะว่าข้า ท่านช่วยดูสภาพตัวเองก่อนเถอะ หน้าเขียวปั๊ดเลยนะ"

แม้แต่ศิษย์หญิงหลายคนที่ยืนล้อมรอบหวังเหยาอยู่ ก็ยังจมูกกระพือ สูดดมกลิ่นหอมในอากาศอย่างตะกละตะกลาม

"ศิษย์น้อง พวกเจ้า..."

"อย่าเพิ่งพูดอะไรเลยเจ้าค่ะ ไม่ได้กินข้าว ได้สูดกลิ่นสักหน่อยก็ยังดี"

บ้าไปแล้ว บ้าไปกันหมดแล้ว เมื่อเห็นดังนั้น หวังเหยาก็ยืนอึ้งอยู่กับที่ คนพวกนี้มีปัญหาทางจิตหรือเปล่าเนี่ย?

อยากกินข้าวแค่นั้นมันยากตรงไหน?

ในใจของหวังเหยายังคงคิดว่ามันก็แค่ข้าวสุกมื้อหนึ่ง อยากจะกินมันง่ายนิดเดียว แต่ก็ต้องยอมรับว่ากลิ่นมันหอมมากจริงๆ หอมจนคนที่ปกติไม่ค่อยใส่ใจเรื่องกินอย่างนางยังอดน้ำลายสอไม่ได้

แต่นี่ก็ไม่ใช่ปัญหาที่แก้ไม่ได้นี่นา ด้วยความรักที่ท่านอาจารย์มีต่อนาง เขาต้องแบ่งให้นางกินบ้างแน่ๆ

เรื่องนี้เป็นความจริง สองศิษย์อาจารย์พึ่งพาอาศัยกันและกัน ชิงสือรักและเอ็นดูนางเหมือนลูกแท้ๆ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ต่างอะไรกับพ่อลูก แล้วมีพ่อคนไหนบ้างล่ะที่จะไม่รักและตามใจแก้วตาดวงใจของตัวเอง

คิดได้ดังนั้น หวังเหยาก็รีบวิ่งเข้าไปในลาน เมื่อก้าวเข้าไป กลิ่นหอมนั้นก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น ทำเอาหวังเหยากลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว

วินาทีนี้นางดูเหมือนจะเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมศิษย์ยอดเขากระบี่เทพถึงได้บ้าคลั่งกันขนาดนี้

ไม่นานนักนางก็หาเงาร่างของอาจารย์เจอท่ามกลางฝูงชน เขากำลังนั่งยองๆ อยู่เคียงข้างหงจุนบนบันไดหิน แล้วโซ้ยข้าวคำโตเข้าปากอย่างเอาเป็นเอาตาย

เมื่อเห็นอาจารย์กินอย่างเอร็ดอร่อย หวังเหยาก็ยิ่งอดใจไม่ไหว นางรีบเดินเข้าไปหาพลางเอ่ยด้วยสีหน้าเปี่ยมด้วยความคาดหวัง

"ท่านอาจารย์ อร่อยไหมคะ?"

"อะ... อร่อย"

ข้าวเต็มปากเต็มคำตอบกลับมาอย่างอู้อี้ หวังเหยากลืนน้ำลายดังเอื้อกแล้วกล่าวต่อ

"ข้าก็อยากกินบ้างเหมือนกันค่ะ ท่านอาจารย์พอจะ..."

หากเป็นเมื่อก่อน ขอเพียงหวังเหยาเอ่ยเช่นนี้ ชิงสือจะต้องยกส่วนที่เหลือทั้งหมดให้นางอย่างแน่นอน เดิมทีนางก็คิดว่าครั้งนี้คงไม่ต่างกัน ทว่าเมื่อได้ยินประโยคนี้ ชิงสือกลับเงยหน้าขึ้นมองนาง กลืนข้าวในปากลงคอ แล้วกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า

"ศิษย์เอ๋ย เจ้าก็โตป่านนี้แล้ว จะมาพึ่งพาอาจารย์ในทุกเรื่องไม่ได้หรอกนะ หนทางในวันข้างหน้า อาจารย์ก็ไม่อาจคุ้มครองเจ้าไปได้ตลอดชีวิต ถึงเวลาที่ต้องเติบโตได้แล้ว"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ในตอนแรกหวังเหยายังคิดว่านี่คือคำสั่งสอนจากอาจารย์ ชั่วขณะนั้นนางรู้สึกผิดจนต้องก้มหน้าลง

นั่นสินะ ทั้งที่เป็นความผิดของนางเองที่ถูกคนอื่นหลอกเอาตำแหน่งไป ยามนี้ยังมีหน้ามาขอแบ่งอาหารจากอาจารย์อีกหรือ

ขอบตาของนางเริ่มแดงเรื่อ พอคิดว่าอาจารย์กำลังผิดหวังในตัวนาง หวังเหยาก็รู้สึกผิดเต็มประดา ขณะที่นางกำลังจะเอ่ยปากขอโทษอาจารย์นั้นเอง บทสนทนาระหว่างหงจุนและชิงสือก็แว่วเข้าหูนาง

"กระทั่งลูกศิษย์ตัวเองยังหลอกได้ เจ้ามันไม่ใช่คนจริงๆ"

"เจ้าจะไปรู้อะไร ข้ากำลังสั่งสอนนางอยู่ต่างหาก อีอย่างเหยาเอ๋อร์ก็เข้าสู่สภาวะปี้กู่ไปตั้งนานแล้ว จะกินหรือไม่กินก็ไม่มีผลอะไรกับนางหรอก"

"แล้วเจ้ายิ่งไม่ใช่หรือไง?"

"พูดมากน่า รีบกินเร็วเข้า ของอร่อยขนาดนี้ ข้าจะตัดใจแบ่งให้คนอื่นได้ยังไง ลำพังตัวเองกินยังไม่พอเลยเนี่ย"

ตาเฒ่าทั้งสองคน โซ้ยแหลกไปพลาง คุยงึมงำกันราวกับไม่มีใครอยู่ตรงนั้นไปพลาง และคำพูดเหล่านี้ หวังเหยาก็ได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำโดยไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว

ชั่วขณะนั้น นางมีความรู้สึกเพียงอย่างเดียวว่า ความรักของพ่อนั้นช่างหนักแน่นดั่ง... ภูเขาถล่มทลายเสียจริงๆ