บทที่ 54 ยังอ่อนหัดนัก

หงจุนเมื่อกลับมาถึงยอดเขาก็ตรงดิ่งกลับถ้ำบำเพ็ญเพียรไปทันทีโดยไม่สนใจชิงสือ ชิงสือที่เดินตามมาเห็นดังนั้นก็ยิ้มพลางส่ายหน้า

"แก่ป่านนี้แล้ว ยังเล่นแพ้ชวนตีอยู่อีก"

จากนั้นเขาก็ไม่สนใจ เดินกลับไปยังที่พักของตนเอง นับจากนี้ไปสำนักเต้าอีคงกลายเป็นรากฐานของเขาแล้วล่ะสิ

คิดแล้วก็น่าขำ วันหนึ่งคนอย่างเขาจะยอมเข้าร่วมสำนักและเต็มใจถูกผูกมัด

ทว่าพอคิดอีกที ฝีมือของเจ้าหนูฉางชิงนั่นช่างล้ำเลิศนัก ถือว่าไม่ขาดทุนหรอก

เขากลับมาถึงถ้ำบำเพ็ญเพียรด้วยอารมณ์เบิกบาน เมื่อเห็นอาจารย์กลับมา หวังเหยาน้อยก็รีบเดินเข้าไปถาม

"ท่านอาจารย์ ต่อไปพวกเราจะอยู่ที่ยอดเขากระบี่เทพจริงๆ หรือคะ?"

"อืม ต่อไปก็อยู่ที่ยอดเขากระบี่เทพนี่แหละ"

"อ้อ"

นางพยักหน้ารับอย่างใสซื่อ ทว่าบังเอิญสังเกตเห็นคราบน้ำมันบนหนวดเคราของอาจารย์ หวังเหยาน้อยจึงเอ่ยถามด้วยความฉงน

"ท่านอาจารย์เพิ่งไปทานข้าวมาหรือคะ?"

ในความทรงจำ ท่านอาจารย์ของนางเข้าสู่สภาวะปี้กู่ไปตั้งนานแล้วนี่นา แม้บางครั้งจะทานเนื้อสัตว์อสูรและผลไม้วิญญาณบ้าง แต่นั่นก็เป็นแค่บางครั้งบางคราวเวลาว่างๆ ไม่มีอะไรทำ

การที่ทานจนคราบน้ำมันเลอะหนวดเคราเช่นนี้ นางเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก

เมื่อเห็นว่าถูกจับได้ ชิงสือก็ไม่ได้ปิดบัง เขากลับตีหน้าขรึมแล้วกล่าวว่า

"ศิษย์เอ๋ย สิ่งที่อาจารย์จะพูดต่อไปนี้ เจ้าต้องฟังให้ดีนะ"

เมื่อเห็นอาจารย์ทำหน้าจริงจัง หวังเหยาน้อยก็ยืดตัวตรงแล้วพยักหน้ารับ

"ค่ะ"

"ที่ตีนเขายอดเขากระบี่เทพมีโรงครัวอยู่แห่งหนึ่ง มีอาหารวันละสามมื้อ ต่อไปเมื่อถึงเวลาอาหาร เจ้าต้องไปทานข้าวที่โรงครัวนี้ ทว่าโรงครัวยอดเขากระบี่เทพมีกฎอยู่ว่า ศิษย์ต่างระดับชั้นจำเป็นต้องแย่งชิงตำแหน่งกัน มีเพียงผู้ที่ชิงตำแหน่งได้เท่านั้นถึงจะมีข้าวกิน"

"ยามนี้เจ้าก็เป็นศิษย์สายตรงแห่งยอดเขากระบี่เทพแล้ว ถึงเวลาเจ้าต้องไปแย่งชิงกับศิษย์สายตรงคนอื่นๆ รวมถึงบรรดาผู้ดูแลและผู้อาวุโส"

"จงจำไว้ ถึงเวลาลงมือห้ามออมมือเด็ดขาด ตราบใดที่ไม่ทำให้ถึงแก่ชีวิตหรือทำลายรากฐาน ก็ต้องทุ่มสุดกำลัง"

"ต้องรับประกันว่าเจ้าจะชิงตำแหน่งมาได้ทุกมื้อ มิฉะนั้นเจ้าจะต้องเสียใจแน่นอน"

เมื่อได้ยินคำพูดที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยนี้ หวังเหยาถึงกับยืนอึ้งอยู่กับที่ ผ่านไปพักใหญ่ถึงได้เอ่ยถามด้วยความไม่อยากเชื่อ

"ท่านอาจารย์ ท่านกำลังให้ข้าไปแย่งข้าวกินหรือคะ?"

นางไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งอาจารย์จะสั่งให้นางไปแย่งข้าวกิน และคำตอบที่ได้คือชิงสือพยักหน้าอย่างหนักแน่น

"อืม จำคำที่อาจารย์เพิ่งพูดไปให้ดี"

หวังเหยารู้สึกชาหนึบไปทั้งตัว ชั่วขณะหนึ่งนางไม่อาจเข้าใจความหมายของอาจารย์ได้เลย ข้าวแค่ชามเดียวมีอะไรให้ต้องไปแย่งชิงกัน?

นางเข้าสู่สภาวะปี้กู่ไปตั้งนานแล้ว ต่อให้ไม่กินก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร เหตุใดต้องไปแย่งด้วย? ยิ่งไปกว่านั้น ฟังจากความหมายของอาจารย์ ยังต้องทุ่มเทสุดกำลังเพื่อไปแย่งอีกด้วย

นางเต็มไปด้วยความงุนงง รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบพากล ทว่าหวังเหยาน้อยที่ไม่เคยไปโรงครัวมาก่อนย่อมไม่รู้ว่า อาหารของโรงครัวยอดเขากระบี่เทพนั้น แตกต่างจากที่อื่นอย่างสิ้นเชิง

การเปลี่ยนสถานที่ใหม่ หวังเหยาน้อยปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว หลังจากเสร็จสิ้นการฝึกวิชาในช่วงบ่าย

ขณะที่นางกำลังเตรียมตัวพักผ่อน ก็เห็นชิงสือเดินจ้ำอ้าวออกมาจากห้อง

"ศิษย์เอ๋ย เร็วเข้า ไปที่โรงครัว ใกล้ถึงเวลาอาหารแล้ว"

แม้ตาเฒ่าผู้นี้จะเพิ่งเข้าร่วมสำนักเต้าอีและเพิ่งได้กินข้าวไปเพียงสองมื้อ ทว่าเขากลับคุ้นเคยกับกฎระเบียบทุกอย่างเป็นอย่างดี

เวลาใดเปิดครัว บรรดาศิษย์จะเริ่มออกเดินทางตอนไหน เรื่องเหล่านี้เขารู้แจ้งแทงตลอด

พูดจบ เขาก็ไม่สนหวังเหยาน้อย ทะยานร่างเหินขึ้นฟ้า ทิ้งไว้เพียงประโยคเดียวก่อนจะหายลับไปในขอบฟ้า

"รีบไปสิศิษย์เอ๋ย ช้าเดี๋ยวก็ไม่มีที่นั่งหรอก"

กฎมีอยู่ว่า ในระหว่างที่ศิษย์กำลังแย่งชิงตำแหน่ง ผู้เป็นอาจารย์ไม่สามารถยื่นมือเข้าแทรกแซงได้

ดังนั้นต่อให้ชิงสืออยากจะพาหวังเหยาน้อยเหาะไปที่โรงครัว ก็ไม่อาจทำได้

เมื่อเห็นดังนั้น หวังเหยาน้อยก็ได้แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่ ในหัวมีแต่เครื่องหมายคำถาม ผ่านไปพักใหญ่จึงเรียกสติกลับคืนมาได้ แม้จะยังไม่เข้าใจเหตุผล แต่นางก็เลือกที่จะเชื่อฟังคำสั่งของอาจารย์ และมุ่งหน้าไปยังโรงครัวที่ตีนเขาทันที

ระหว่างทาง หวังเหยาน้อยได้เห็นภาพเหตุการณ์ที่ชั่วชีวิตนี้นางไม่เคยเห็นมาก่อน

นางเห็นบรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพวิ่งตะบึงไปพลาง ฟาดฟันกันไปพลาง ถึงขั้นมีคนจำนางได้ทันทีเมื่อเห็นชุดศิษย์สายตรงที่นางสวมใส่

"บัดซบ! นี่คือศิษย์สายตรงคนใหม่ หวังเหยางั้นรึ?"

"ศิษย์ของท่านผู้อาวุโสใหญ่ชิงสือน่ะรึ?"

"ใช่แล้ว นางนั่นแหละ"

ตั้งแต่เมื่อช่วงบ่าย ฉีสยงในฐานะเจ้าสำนักได้ประกาศให้ทุกคนในสำนักเต้าอีรับทราบถึงการเข้าร่วมสำนักของชิงสือ และได้รับแต่งตั้งเป็นผู้อาวุโสใหญ่แห่งยอดเขากระบี่เทพ

ส่วนหวังเหยาผู้เป็นศิษย์ ก็ได้กลายเป็นศิษย์สายตรงแห่งยอดเขากระบี่เทพ

ข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั่วสำนักเต้าอีตั้งนานแล้ว

ยามที่เห็นหวังเหยา ชั่วขณะหนึ่งบรรดาศิษย์ต่างก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็น อย่างไรเสียนี่ก็คือศิษย์สายตรงคนใหม่ ซ้ำยังไม่ได้เข้ามาตามขั้นตอนปกติ จึงไม่รู้ว่าฝีมือจะเป็นเช่นไร

ทว่าเมื่อศิษย์คนหนึ่งเอ่ยขึ้น ความสนใจของทุกคนก็ถูกเบี่ยงเบนไปในพริบตา

"เอ๊ะ ทำไมรู้สึกว่าศิษย์พี่หญิงหวังเหยากำลังจะไปที่โรงครัวเลยล่ะ?"

"รู้สึกอะไรกัน นางกำลังจะไปโรงครัวชัดๆ"

"แม่หนูน้อย ขอโทษด้วยนะ"

เดิมทีแค่สงสัย แต่ถ้าเจ้าจะไปโรงครัว งั้นก็ขออภัยด้วยล่ะนะ

พริบตานั้น ผู้ดูแลคนหนึ่งที่เดินผ่านมา ก็ลงมือจู่โจมหวังเหยาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ต้องกำจัดคู่แข่งคนนี้ไปก่อนค่อยว่ากัน

"แม่หนูน้อย ข้าเองก็ถูกบีบบังคับ ไว้กินข้าวเสร็จแล้วข้าจะอธิบายให้ฟัง"

เขาเอ่ยขอโทษหวังเหยาไปพลางลงมือไปพลาง เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวังเหยาก็ถึงกับมึนตง นี่มันสถานการณ์อะไรกัน เมื่อครู่ยังดีๆ อยู่เลย ทำไมพูดกันไม่ทันไรก็ชักกระบี่ใส่กันแล้ว?

แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความฉงน ทว่าหวังเหยาก็ลงมือตอบโต้

เกินความคาดหมาย ผู้ดูแลคนนี้ไม่เพียงแต่ไม่สามารถสยบหวังเหยาได้ลงในทันที ทว่ากลับถูกหวังเหยากดดันเสียเอง

"ให้ตายเถอะ สมคำร่ำลือจริงๆ ศิษย์สายตรงทุกคนไม่มีทางเป็นพวกไร้ฝีมือไปได้หรอก"

ทุกคนล้วนคิดว่าหวังเหยาใช้เส้นสายเข้ามา พลังฝีมือเมื่อเทียบกับศิษย์สายตรงคนอื่นๆ คงจะอ่อนแอกว่าบ้าง

ทว่าเมื่อได้เห็นตอนนี้ ฝีมือของหวังเหยานั้นนับว่าแข็งแกร่งถึงขีดสุดจริงๆ

แม้จะยังเทียบพวกสวีเจี๋ยไม่ได้ ทว่าก็ห่างชั้นกันไม่มากแล้ว

หวังเหยาต่อสู้ไปพลางเดินทางไปพลาง ในที่สุดก็มาถึงโรงครัวพร้อมกับกลุ่มใหญ่

เพียงแต่การต่อสู้ ณ ที่แห่งนี้ยิ่งดุเดือดเลือดพล่านกว่าเดิม ทำเอาหวังเหยายิ่งฉงนใจหนักขึ้นไปอีก ยอดเขากระบี่เทพนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ศิษย์บ้าไปแล้ว แม้แต่ผู้ดูแลก็บ้าไปด้วยหรือ?

ทว่าเมื่อได้ยินเสียงเชียร์ของชิงสือที่อยู่ด้านข้าง หวังเหยาก็กัดฟัน สยบผู้ดูแลคนนี้ลงจนได้

"ดีมาก ศิษย์เอ๋ย ทำแบบนั้นแหละ เร็วเข้า รีบไปชิงตำแหน่งเร็ว"

ชิงสือตะโกนเชียร์เสียงดังลั่น หงจุนที่อยู่ข้างๆ จึงเอ่ยเสียงเย็นว่า

"เจ้ายังจะรักษากฎอยู่หรือไม่? ตอนแย่งชิงตำแหน่งห้ามยื่นมือเข้าแทรกแซง"

"ข้ายื่นมือเข้าแทรกแซงตรงไหนล่ะ?"

"สอดปากก็ไม่ได้"

โดนหงจุนด่าทอไปชุดใหญ่ ทว่าเมื่อเห็นหวังเหยาน้อยชิงตำแหน่งมาได้สำเร็จ ชิงสือก็ยิ้มแล้วไม่พูดอะไรอีก

สมกับที่เป็นศิษย์ของข้า มาครั้งแรกก็ชิงตำแหน่งได้เลย ดีมาก

เดิมทีคิดว่ามื้อนี้ศิษย์อาจารย์อย่างพวกเขาได้กินแน่ๆ แล้ว ทว่าภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อจากนี้ กลับทำให้ชิงสือถึงกับอ้าปากค้าง

เขาเห็นผู้ดูแลคนที่เพิ่งถูกหวังเหยาเอาชนะไปเมื่อครู่ แสร้งทำเป็นได้รับบาดเจ็บสาหัส เดินกะเผลกเข้ามาหาหวังเหยา ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความอ้อนวอนพลางเอ่ยว่า

"ศิษย์สายตรงหวังเหยา ชายชราผู้นี้... ชายชราผู้นี้กราบเข้าสำนักเต้าอีมาห้าร้อยแปดสิบเอ็ดปี ขยันหมั่นเพียรมาตลอด ยามนี้อายุขัยใกล้จะสิ้นสุดแล้ว ไร้ความหวังที่จะทะลวงขั้น ความปรารถนาสูงสุดก่อนตาย คือการได้กินอาหารของโรงครัวยอดเขากระบี่เทพสักคำ จะได้รู้ว่าชาตินี้เกิดเป็นคนของสำนักเต้าอี ตายไปก็เป็นผีของสำนักเต้าอี"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของหวังเหยาก็ฉายแววสงสาร ผู้ดูแลคนนี้เสแสร้งได้แนบเนียนมาก ราวกับว่าวินาทีต่อไปจะขาดใจตายเสียให้ได้

หวังเหยาไม่ได้คิดอะไรมาก นางยอมสละตำแหน่งให้ทันที

"ผู้อาวุโส ขออภัยด้วย ข้าไม่รู้เลยว่า..."

"ไม่เป็นไร นี่เป็นปัญหาของชายชราผู้นี้เอง เพียงแต่ความปรารถนาสุดท้ายข้อนี้..."

"ผู้อาวุโส เชิญมานั่งที่ข้าเถอะค่ะ"