บทที่ 53 เล่นตุกติกใส่เจ้า

ชิงสือและหงจุนเดินทางกลับขึ้นมาถึงยอดเขา เมื่อเห็นผู้เป็นอาจารย์กลับมา หวังเหยาน้อยก็รีบเข้ามาต้อนรับทันที

"ท่านอาจารย์ ท่านผู้อาวุโสหง"

"อืม ศิษย์เอ๋ย นับจากนี้ไปเจ้าก็เป็นศิษย์ของสำนักเต้าอีแล้วนะ"

เมื่อเห็นหวังเหยาน้อย ชิงสือก็พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม ส่วนหงจุนที่อยู่ข้างๆ กลับแค่นเสียงฮึดฮัดอย่างไม่สบอารมณ์

ยังจะหอบลูกจูงหลานมาอีก ตาเฒ่าคนนี้ ถ้ารู้แบบนี้สู้สกัดเขาไว้ที่นอกเขาเสียก็ดี ความคับข้องใจยังคงอัดแน่นเต็มอก ทว่าต่อท่าทีนี้ หวังเหยาน้อยกลับมีใบหน้าฉงนสงสัย ส่วนชิงสือนั้นหาได้ใส่ใจไม่

"ท่านอาจารย์หมายความว่าอย่างไรหรือคะ?"

"ยามนี้อาจารย์ของเจ้าคือผู้อาวุโสใหญ่แห่งยอดเขากระบี่เทพ เจ้าเป็นศิษย์ของข้า ย่อมต้องเป็นคนของยอดเขากระบี่เทพด้วยเช่นกัน"

ชิงสืออธิบายเรื่องราวอย่างคร่าวๆ เมื่อได้ยินดังนั้น หวังเหยาน้อยก็เบิกตากลมโตคู่สวย จ้องมองผู้เป็นอาจารย์ด้วยความแคลงใจ

นางย่อมรู้ใจอาจารย์ของตนดี ชั่วชีวิตของเขาล้วนโดดเดี่ยวเดียวดาย เพิ่งจะรับนางเป็นศิษย์เมื่อไม่กี่ปีมานี้เอง ถึงได้มีคนคอยอยู่เป็นเพื่อน แล้วเหตุใดจู่ๆ ถึงได้ไปเข้าร่วมสำนักเสียได้?

สำหรับการเข้าร่วมสำนักเต้าอี หวังเหยาน้อยมิได้รู้สึกต่อต้านอันใด ยอดสำนักฝ่ายธรรมะแห่งทวีปบูรพา ผู้คนที่ปรารถนาจะกราบเข้าเป็นศิษย์สำนักเต้าอีนั้นมีมากมายดั่งฝูงปลาคาร์ปข้ามแม่น้ำ คนอื่นอยากจะเข้ายังไม่มีโอกาสเลยด้วยซ้ำ อีกอย่าง ท่านอาจารย์อยู่ที่ใด นางก็จะอยู่ที่นั่น

"จริงสิ ให้ศิษย์ของข้าเป็นศิษย์สายตรงคงไม่มีปัญหาอะไรใช่หรือไม่?"

ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ ชิงสือหันไปถามหงจุนที่ยังคงมีท่าทีบึ้งตึง เมื่อได้ยินดังนั้น หงจุนจึงตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์ว่า

"เจ้าก็ตัดสินใจเองสิ จะมาถามข้าทำไม?"

ยามนี้ชิงสือคือผู้อาวุโสใหญ่แห่งยอดเขากระบี่เทพ มีฐานะในยอดเขากระบี่เทพเป็นรองเพียงหงจุนเท่านั้น นี่คือสิ่งที่ทั้งสองตกลงกันระหว่างทาง ส่วนหวังเหยาน้อยนั้นครอบครองร่างกายพิเศษ ทั้งพรสวรรค์และกระดูกรากฐานล้วนไม่ด้อยไปกว่าหลิ่วซวงและลู่โยวโยวเลย การจะเป็นศิษย์สายตรงนั้นย่อมเหลือเฟือ

เมื่อเห็นว่าหงจุนไม่อยากเสวนาด้วย ชิงสือก็หัวเราะหึๆ

"ถ้าอย่างนั้นข้าก็ตัดสินใจเองเลยแล้วกัน"

"ตามใจเจ้ารีบๆ จัดการให้เสร็จ เสร็จแล้วจะได้ไปยอดเขาหลัก อย่าให้เสียเวลาเปิดครัวเชียว"

ทั้งสองยังต้องเดินทางไปที่ยอดเขาหลัก เมื่อได้ยินคำว่าอย่าให้เสียเวลาเปิดครัว ชิงสือก็รีบลุกขึ้นทันที

"ใช่ๆๆ รีบไปกันเถอะ ไปยอดเขาหลักก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง"

สิ้นคำกล่าว ทั้งสองก็ร่วมกันเหาะเหินมุ่งหน้าไปยังยอดเขาหลักทันที ทิ้งให้หวังเหยายืนงุนงงอยู่กับที่เพียงลำพัง

ณ ยอดเขาหลัก นอกจากเจ้าสำนักฉีสยงแล้ว บรรดาเจ้ายอดเขาและผู้อาวุโสหลักแห่งตำหนักใหญ่ ขอเพียงเป็นผู้ที่อยู่ในสำนัก ล้วนแต่มารวมตัวกันจนเกือบหมด จุดประสงค์ย่อมเป็นเพื่อการต้อนรับการมาเยือนของชิงสือ

ยิ่งไปกว่านั้น ฉีสยงยังตั้งใจจะเทียบเชิญยอดสำนักเซียนต่างๆ ทั่วทวีปบูรพา เพื่อจัดงานเฉลิมฉลองครั้งใหญ่ หนึ่งคือเพื่อเป็นเกียรติแก่ชิงสือ สองคือเพื่อแสดงให้เห็นถึงความเกรียงไกรของสำนักเต้าอี อย่างไรเสีย การที่บุคคลระดับชิงสือมาร่วมสังกัด สำหรับสำนักใดก็ตามล้วนถือเป็นเรื่องใหญ่ ย่อมต้องจัดการให้สมเกียรติ

สำหรับเรื่องเหล่านี้ ชิงสือมิได้มีความสนใจใดๆ เขาตั้งใจจะเอ่ยปากปฏิเสธ ทว่าสุดท้ายก็ทนการรบเร้าของฉีสยงไม่ไหว ทำได้เพียงตอบตกลงไปอย่างเสียไม่ได้ ทว่าเรื่องนี้ยังต้องใช้เวลาเตรียมการ อย่างน้อยก็ต้องรอไปอีกหลายเดือนกว่าจะจัดงานได้

นี่คือเรื่องสำหรับภายนอก ทว่าภายในสำนัก ฐานะของชิงสือได้ถูกกำหนดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว นั่นก็คือผู้อาวุโสใหญ่แห่งยอดเขากระบี่เทพ ตามหลักการแล้วควรจะมอบตำแหน่งผู้อาวุโสหลักให้ ทว่าชิงสือยืนกรานปฏิเสธเสียงแข็ง ยืนยันว่าจะขออยู่ที่ยอดเขากระบี่เทพเท่านั้น ข้อเรียกร้องเพียงอย่างเดียวของเขาคือให้ศิษย์ของตนได้เป็นศิษย์สายตรงแห่งยอดเขากระบี่เทพ ซึ่งเรื่องนี้ย่อมไม่มีผู้ใดคัดค้าน ยิ่งไปกว่านั้น ภายใต้การรับรองของหงจุน รวมถึงเจ้ายอดเขาและผู้อาวุโสหลักอีกหลายท่าน การทดสอบพรสวรรค์ยังถูกยกเว้นไปโดยปริยาย

หลังจากสนทนาทักทายกันอย่างครึกครื้น ชิงสือยังคงพูดคุยกับฉีสยงอย่างออกรส ส่วนหงจุนที่เหลือบมองเวลา ก็พบว่าใกล้จะถึงเวลาเปิดครัวเต็มที เขาปรายตามองชิงสือด้วยความดูแคลน พลางสบถด่าในใจ

ไอ้ทึ่มเอ๊ย คุยเพลินจนลืมเวลาเลยรึไง?

เขาไม่สนสิ่งใดทั้งสิ้น ลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยกับทุกคนทันที

"ยอดเขากระบี่เทพยังมีธุระต้องจัดการ ข้าขอตัวลาก่อน พวกท่านก็อยู่เป็นเพื่อนสหายชิงสือให้มากๆ ล่ะ ให้เขาสัมผัสได้ถึงการต้อนรับอันอบอุ่นของสำนักเต้าอีของพวกเราหน่อย"

นี่เห็นได้ชัดว่าตั้งใจจะเล่นตุกติกใส่ชิงสือ ปล่อยให้เจ้าคุยอยู่ที่นี่แหละ มื้อเที่ยงนี้ไม่มีส่วนของเจ้าแล้ว!

เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้คนในที่นั้นก็มิได้ล่วงรู้ถึงความคิดในใจของหงจุน ต่างพากันพยักหน้ารับรัวๆ

"นั่นเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว สหายชิงสือเข้าร่วมสำนักเต้าอีของพวกเรา พวกเราย่อมต้องต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี"

"ใช่แล้วล่ะ ที่ยอดเขาของข้าเพิ่งจะได้ชาตระหนักรู้มาพอดี สหายชิงสือไปดื่มชาที่ยอดเขาของข้าสักจอกดีหรือไม่?"

"ข้ายังมีผลหอมหมื่นลี้อยู่ พอดีเลย เอาไปรวมกันเสีย"

ทุกคนต่างงัดเอาของวิเศษล้ำค่าที่สะสมไว้ออกมา หวังจะต้อนรับชิงสืออย่างเต็มที่ ทว่าในเวลานี้ สายตาของชิงสือกลับจ้องเขม็งไปที่หงจุน เมื่อเห็นตาเฒ่านี่เผยรอยยิ้มอย่างได้ใจ ชิงสือก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจ เจ้าคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะสลัดข้าทิ้งได้รึ?

หงจุนไม่สนใจชิงสือ เขาหมุนตัวเดินจากไปอย่างหมดจดงดงาม มุ่งหน้ากลับยอดเขากระบี่เทพด้วยความอิ่มเอมใจ ทว่าเดินไปได้ไม่นาน ชิงสือก็เร่งรุดตามมาถึงด้านหลัง

"จะไปกินข้าวก็ไม่ชวนข้าเลยนะ?"

เขาเอ่ยกับหงจุนด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความได้ใจ

"เจ้า... เจ้าปลีกตัวออกมาได้อย่างไร?"

"ก็เดินออกมาดื้อๆ นี่แหละ"

การรั้งตัวชิงสือไว้ไม่สำเร็จ ทำให้หงจุนรู้สึกไม่สบอารมณ์เป็นอย่างยิ่ง อุตส่าห์มีโอกาสได้ลอบกัดตาเฒ่าคนนี้สักที ใครจะไปคิดว่าพวกฉีสยงจะไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย แค่รั้งคนไว้ยังทำไม่ได้ จับมัดไว้เลยไม่ได้รึไง?

ในใจของหงจุนนั้นเคียดแค้นสุดแสน เมื่อเห็นเขามีท่าทีขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอีกครั้ง ชิงสือก็โบกมือให้พร้อมรอยยิ้ม

"งั้นข้าขอตัวล่วงหน้าไปก่อนล่ะ"

สิ้นคำ ร่างของชิงสือก็แปรเปลี่ยนเป็นเส้นแสง พุ่งทะยานมุ่งหน้าไปยังยอดเขากระบี่เทพ เมื่อเห็นดังนั้น หงจุนก็รีบเร่งไล่ตามไปทันที

"บัดซบ ตาเฒ่า เจ้ามันไม่มีสัจจะลูกผู้ชาย"

ทั้งสองไล่กวดกันไปมา ไม่นานก็มาถึงโรงครัวยอดเขากระบี่เทพ ประจวบเหมาะกับที่บรรดาศิษย์ต่างก็พากันมาถึงพอดี สงครามแห่งการแย่งชิงพร้อมจะปะทุขึ้นในทุกเมื่อ

ชิงสือย่อมไม่ต้องเข้าร่วมการต่อสู้เช่นนี้ ด้วยความแข็งแกร่งของเขา นอกจากหงจุนแล้ว ทั่วยอดเขากระบี่เทพย่อมไม่มีใครเป็นคู่มือ แม้แต่บรรดาผู้อาวุโสก็ตาม ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าเข้ามาหาเรื่องใส่ตัว เขาได้กินข้าวอย่างสมใจปรารถนา ประคองชามใบโตไว้ในมือ ชิงสือกินอย่างมูมมามไร้ซึ่งความสำรวม หนวดเคราที่เดิมทีดูสง่างามดั่งเซียน ยามนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสกปรก มองไม่ออกถึงมาดของยอดฝีมือเลยแม้แต่น้อย

"ข้าล่ะเชื่อตาเฒ่าอย่างเจ้าเลย กินให้มันดูดีกว่านี้หน่อยไม่ได้รึไง"

เมื่อเห็นท่าทางตะกละตะกลามของชิงสือ หงจุนที่อยู่ข้างๆ ก็เอ่ยอย่างอดไม่ได้ เมื่อได้ยินดังนั้น ชิงสือก็หันหน้ามา พร้อมกับส่งสายตาดูแคลนกลับไปเช่นกัน

"แล้วเจ้าคิดว่าเจ้าดีกว่าข้าตรงไหนมิทราบ?"

อันที่จริงหงจุนก็ไม่ได้มีสภาพดีไปกว่ากันเท่าไหร่นัก แม้แต่ปกเสื้อก็ยังมีเม็ดข้าวติดอยู่ ตาเฒ่าทั้งสอง แม้จะแก่แต่กลับกินได้เร็วที่สุด บรรดาศิษย์หนุ่มสาวยังไม่อาจสู้ความเร็วของตาแก่สองคนนี้ได้ เขายังคงเป็นคนแรกที่กินหมด ทว่าคราวนี้มีคู่แข่งเสียแล้ว ชิงสือวางชามและตะเกียบลงแทบจะพร้อมกัน

เมื่อมองดูบรรดาศิษย์ที่ยังคงกินกันอย่างเอร็ดอร่อย หงจุนก็เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ว่า

"ดูพวกเจ้าสิ แค่กินข้าวยังชักช้าขนาดนี้ แล้ววันหน้าจะไปทำอะไรกินได้?"

จู่ๆ ก็ถูกด่าทออย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย บรรดาศิษย์ต่างพากันงุนงงไปตามๆ กัน ท่านเจ้ายอดเขาเป็นอะไรไปเนี่ย?

พวกเขาย่อมไม่รู้ ว่าเป็นเพราะความอัดอั้นตันใจในอกของหงจุนที่ยังหาที่ระบายไม่ได้ จึงได้เอามาลงที่พวกเขาแทน เป็นไปตามคาด หลังจากได้ด่าทอออกไปแล้วก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก ท่านหมุนตัวเดินจากไปอย่างผ่าเผย เมื่อเห็นดังนั้นชิงสือก็ยิ้มออกมา แล้วเดินตามหลังไปติดๆ