บทที่ 52 หอมเกินห้ามใจ

บรรดาศิษย์ต่างกินมื้อเช้าไปพลาง ชมการต่อสู้บนฟากฟ้าไปพลาง เย่ฉางชิงเองก็เช่นกัน ทว่าเขาไม่รู้จักชิงสือ อาศัยคำอธิบายของลู่โยวโยวถึงได้รู้ว่า ที่แท้คนผู้นี้คือสหายสนิทของท่านเจ้ายอดเขานี่เอง

น่าเสียดายที่การต่อสู้ดำเนินไปได้ไม่นานนัก เมื่อชิงสือกลืนซาลาเปาในปากลงคอ ก็เอ่ยด้วยริมฝีปากที่มันแผล็บว่า

"เดี๋ยวก่อน"

เขาชิงถอยฉากออกมาก่อน เมื่อเห็นดังนั้น หงจุนก็หยุดมือเช่นกัน ทว่ายังคงตวาดด้วยใบหน้าโกรธเกรี้ยวว่า

"เจ้ายังมีอะไรจะแก้ตัวอีก?"

ทว่าชิงสือกลับไม่ได้ใส่ใจ เขายิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วเอ่ยว่า

"ที่แท้เรื่องที่เจ้าปิดบังข้ามาตลอดเมื่อวาน ก็คือเรื่องนี้สินะ?"

สิ้นคำกล่าวนี้ สีหน้าของหงจุนพลันเปลี่ยนไปในพริบตา ทว่าก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว ท่านเถียงคอเป็นเอ็นว่า

"เหลวไหล ข้าไปปิดบังเจ้าตอนไหนกัน?"

"พวกเรารู้จักกันมาเป็นพันกว่าปีแล้วนะ เจ้าคิดว่าข้ายังไม่รู้ไส้รู้พุงเจ้าอีกรึ? กลัวข้าจะจับได้ แล้วปักหลักอยู่ยอดเขากระบี่เทพของเจ้าไม่ยอมไปไหนล่ะสิ?"

เมื่อได้ยินคำพูดของชิงสือ หงจุนก็ขมวดคิ้วมุ่น ตาเฒ่านี่คิดจะทำอะไรอีก? ทำไมถึงถูกเขามองจนรู้สึกเสียวสันหลังวาบกันนะ

รอยยิ้มของชิงสือทำให้รู้สึกไม่ค่อยปลอดภัยจริงๆ และในตอนนั้นเอง เงาร่างหลายสายก็พุ่งทะยานมาจากฟากฟ้า พวกเขาคือยอดฝีมือคนอื่นๆ ของสำนักเต้าอี

มีทั้งเจ้ายอดเขาอื่นๆ และผู้อาวุโสหลักลำดับสองจากยอดเขาหลัก

อานุภาพการต่อสู้ของทั้งสองเมื่อครู่รุนแรงเกินไป ย่อมดึงดูดความสนใจของบรรดายอดฝีมือแห่งสำนักเต้าอีในทันที

โดยเฉพาะผู้อาวุโสหลักลำดับสองที่ถึงกับใจหายวาบ ยังคิดไปว่ามีราชันอสูรตนใด หรือยอดฝีมือฝ่ายมารบุกมาโจมตีสำนักเต้าอีเสียอีก

ทว่าเมื่อแน่ใจว่าทิศทางของกลิ่นอายมาจากยอดเขากระบี่เทพ ผู้อาวุโสสองก็มุมปากกระตุก ยอดเขากระบี่เทพนี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่ วันๆ หนึ่งมีแต่เรื่องวุ่นวายไม่หยุดหย่อน

ทว่าก็หมดหนทาง ในฐานะผู้ดูแลหอคุมกฎ ผู้อาวุโสสองจึงต้องรีบรุดมาด้วยตนเอง

เมื่อเห็นหงจุน ผู้อาวุโสสองก็เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ทันทีว่า

"ศิษย์น้องเอ๋ย เช้าตรู่ป่านนี้เจ้าคิดจะทำอะไรอีกล่ะ?"

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ ปล่อยให้ข้าอยู่อย่างสงบสักสองวันไม่ได้รึไง หรือจะให้ข้ายกตำแหน่งเจ้าหอคุมกฎนี้ให้เจ้าทำแทนดี?

เมื่อเผชิญกับคำบ่นของผู้อาวุโสสอง หงจุนยังไม่ทันได้อ้าปาก ชิงสือที่อยู่ด้านข้างก็ชิงยิ้มแล้วเอ่ยว่า

"สหายสือซง ไม่ได้พบกันเสียนานเลยนะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้อาวุโสสองก็เผยรอยยิ้มออกมาเช่นกัน

"สหายชิงสือ"

เห็นได้ชัดว่าทั้งสองรู้จักกัน หรือจะกล่าวให้ถูกคือชิงสือมีความสัมพันธ์อันดีกับยอดฝีมือของสำนักเต้าอีหลายคน อย่างไรเสียเมื่อบรรลุถึงขอบเขตระดับนี้ หากมองไปทั่วทั้งทวีปบูรพาก็มีคนอยู่เพียงหยิบมือ

ต่อให้ไม่รู้จักเป็นการส่วนตัวก็ย่อมต้องเคยได้ยินชื่อเสียงกันมาบ้าง แวดวงมันไม่ได้กว้างขวางอะไรนัก

ยิ่งไปกว่านั้น ชิงสือในฐานะผู้บำเพ็ญเพียรพเนจร ก็ไม่ได้มีข้อขัดแย้งใดๆ กับสำนักเต้าอี การผูกมิตรกันจึงเป็นเรื่องปกติ

"เมื่อครู่ข้ากับหงจุนเพียงแค่นึกคันไม้คันมือ เลยประลองฝีมือกันเล่นๆ น่ะ"

ชิงสือเป็นฝ่ายเอ่ยอธิบายขึ้นก่อน เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้อาวุโสสองก็พยักหน้ารับด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น

ประลองรึ? แล้วใบหน้าเขียวคล้ำของหงจุนนั่นมันหมายความว่าอย่างไร? แล้วก็นะ คราบน้ำมันที่มุมปากเจ้าน่ะ ช่วยเช็ดให้สะอาดก่อนค่อยพูดดีไหม?

ทว่าในเมื่อชิงสือกล่าวเช่นนี้ ผู้อาวุโสสองก็ไม่อยากซักไซ้ไล่เลียง

มีเพียงหงจุนที่ในยามนี้จ้องมองชิงสือเขม็ง รู้สึกว่าตาเฒ่าคนนี้ต้องมีแผนร้ายมาคิดบัญชีตนเองแน่

เป็นไปตามคาด ทันทีที่สิ้นเสียง ชิงสือก็เอ่ยขึ้นต่อว่า

"ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ข้ากำลังอยากจะบอกสหายสือซงอยู่พอดี"

"เชิญกล่าว"

"คืออย่างนี้ ก่อนหน้านี้สหายหงจุนเคยชักชวนให้ข้าเข้าร่วมสำนักเต้าอี ทว่าท่านก็รู้ว่าข้าคุ้นชินกับการใช้ชีวิตอิสระ ทว่ายามนี้ข้ารับศิษย์มาแล้ว แถมอายุอานามก็มากขึ้น จึงคิดว่าสมควรจะลงหลักปักฐานเสียที ดังนั้นเมื่อครู่ตอนที่หงจุนเอ่ยปากชวนข้าเข้าร่วมสำนักเต้าอีอีกครั้ง ข้าจึงตอบตกลงไปแล้ว"

"เดี๋ยวก่อน"

ยิ่งฟังคำพูดของชิงสือ หงจุนก็ยิ่งร้อนรน ให้ตายเถอะ รู้อยู่แล้วว่าตาเฒ่าคนนี้มันเจ้าเล่ห์ เป็นไปตามคาดจริงๆ

เขาจึงรีบอ้าปากขัดขึ้น ทว่าก็ยังช้าไปก้าวหนึ่ง ชิงสือเร่งความเร็วในการพูดรวดเดียวจบ

ต่อเรื่องนี้ สือซงย่อมต้องยินดีต้อนรับเป็นอย่างยิ่ง

ชิงสือไม่เพียงแต่มีพลังฝีมือสูงส่ง ไม่ด้อยไปกว่าบรรดาเจ้ายอดเขาและผู้อาวุโสหลักแห่งสำนักเต้าอีเลยแม้แต่น้อย ทว่ายังมีภูมิหลังที่ใสสะอาด ประวัติชัดเจน เรียกได้ว่ารู้ไส้รู้พุงกันเป็นอย่างดี

ประกอบกับมิตรภาพอันยาวนาน การมีคนเช่นนี้มาเข้าร่วม ย่อมเป็นผลดีต่อสำนักเต้าอีอย่างแน่นอน

โดยไม่ต้องคิดให้มากความ สือซงก็พยักหน้าตอบรับทันที

"การที่สหายชิงสือยินดีเข้าร่วม สำนักเต้าอีของพวกเราย่อมยินดีต้อนรับอยู่แล้ว เรื่องนี้ข้าจะนำไปแจ้งแก่ศิษย์พี่เจ้าสำนักเอง ถึงเวลานั้นสหายชิงสือก็เข้าสังกัดยอดเขาหลักของสำนักเต้าอี รับตำแหน่งเป็นผู้อาวุโสหลักได้เลย"

เสนอตำแหน่งผู้อาวุโสหลักให้โดยตรง ซึ่งชิงสือก็คู่ควรกับตำแหน่งนี้จริงๆ

ทว่าชิงสือกลับปฏิเสธไปตรงๆ

"ขอบคุณมาก ทว่าข้ายังอยากพำนักอยู่ที่ยอดเขากระบี่เทพมากกว่า อย่างไรเสียข้ากับหงจุนก็รักใคร่กันดุจพี่น้อง การเข้าร่วมสำนักเต้าอีก็เพื่อเขา หวังว่าสหายสือซงจะเข้าใจ"

ขณะพูด ชิงสือก็ไม่ลืมที่จะส่งรอยยิ้มบางๆ ให้กับหงจุนที่มีใบหน้าเขียวคล้ำ

และเมื่อหงจุนเห็นรอยยิ้มนั้น เขาก็แทบอยากจะลุกขึ้นไปฟาดฟันกับตาเฒ่านี่อีกสักแปดร้อยกระบวนท่า ตาเฒ่านี่มันแทงข้างหลังข้าชัดๆ

รักใคร่ดุจพี่น้องบ้าบออะไรกัน! เข้าร่วมสำนักเต้าอีเพราะข้างั้นรึ? เจ้าทำเพื่อข้าตรงไหน? ทำเพื่อซาลาเปาสามลูกนั่นต่างหากเล่า!

ทว่าหงจุนก็นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าฝีมือทำอาหารของเย่ฉางชิงจะล้ำเลิศถึงเพียงนี้ เพียงแค่ซาลาเปาสามลูก ก็สามารถทำให้ชิงสือผู้ที่ชั่วชีวิตไม่เคยเข้าร่วมขุมกำลังใด ยินดีที่จะก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของสำนักเต้าอีได้

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ก็มีคู่แข่งเพิ่มขึ้นมาอีกคนแล้วสินะ คู่แข่งแย่งกินข้าวน่ะ!

"ไม่ได้การ ต้องรีบไล่พวกนี้กลับไปให้เร็วที่สุด"

บ่นในใจพลาง หงจุนก็ดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว ต้องรีบไล่พวกสือซงกลับไปให้เร็วที่สุด จะให้ความลับเรื่องเจ้าหนูฉางชิงแตกไม่ได้เด็ดขาด มิเช่นนั้นการแข่งขันมันจะไม่ยิ่งดุเดือดเลือดพล่านไปกว่านี้หรอกรึ

เดิมทีหงจุนเป็นผู้ยืนหนึ่ง ทั่วยอดเขากระบี่เทพไม่มีใครแย่งชิงกับเขาได้ ทุกมื้ออาหารย่อมการันตีว่าเขาจะได้กินแน่นอน

ทว่ายามนี้มีชิงสือโผล่มา เขาไม่อยากให้มีตัวหารเพิ่มอีกแล้ว มิเช่นนั้นเมื่อถึงเวลาคงจะยากจะบอกได้ว่าใครจะได้กินบ้าง

เมื่อคิดได้ดังนี้ หงจุนก็รีบหันไปพูดกับสือซงว่า

"ศิษย์พี่ ให้ชิงสืออยู่ที่ยอดเขากระบี่เทพของข้านี่แหละ อย่างไรเสียก็เป็นคนของสำนักเต้าอีเหมือนกัน"

เมื่อได้ยินหงจุนเอ่ยเช่นนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของชิงสือก็ยิ่งเบ่งบาน ส่วนสือซงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า

"ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้ ทว่าหาเวลาว่าง ศิษย์น้องกับสหายชิงสือควรจะไปที่ยอดเขาหลักเพื่อพบกับศิษย์พี่ใหญ่เสียหน่อย อย่างไรเสียการที่สหายชิงสือเข้าร่วมสำนักเต้าอี ก็นับเป็นเรื่องใหญ่ทีเดียว"

"ตกลง"

หงจุนพยักหน้ารับอย่างไม่ลังเล จากนั้นก็งัดสารพัดข้ออ้างมาหลอกล่อเพื่อเร่งให้สือซงและคนอื่นๆ กลับไป

หลังจากที่คนจากยอดเขาอื่นถูกปั่นหัวจนเดินจากยอดเขากระบี่เทพไปอย่างงุนงงแล้ว เมื่อทุกคนคล้อยหลัง หงจุนก็ปรายตามองชิงสืออย่างไม่สบอารมณ์พลางเอ่ยเสียงเย็นว่า

"ใครกันนะที่บอกว่าชั่วชีวิตนี้จะเป็นเพียงเมฆาที่ล่องลอย? พูดจาราวกับผายลม"

"เอาน่า คนเรามันก็ต้องมีการเปลี่ยนแปลงกันบ้าง ข้าก็แค่อยากจะหาที่พึ่งพิงให้หวังเหยาน้อยบ้างเท่านั้นเอง"

"พอๆๆ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ขอเพียงเป็นคำที่หลุดออกมาจากปากเจ้า ข้าจะไม่เชื่อแม้แต่คำเดียว อ้อ แล้วเจ้ายืนค้างข้าเสี่ยวหลงเปาสามลูกด้วย"

"หึๆๆ พูดถึงเรื่องนี้ มาๆๆ พวกเรากลับไปก่อน เจ้าเล่าเรื่องการกินข้าวที่ยอดเขากระบี่เทพให้ข้าฟังอย่างละเอียดที ว่ากินกี่โมง วันละกี่มื้อ แล้วมีกฎเกณฑ์อะไรบ้าง"

พอพูดถึงเรื่องกิน ชิงสือก็กระตือรือร้นขึ้นมาทันที เขากอดคอหงจุนแน่นแล้วลากบินขึ้นสู่ยอดเขา ระหว่างทางก็ยิงคำถามใส่เป็นชุด ทำเอาหงจุนหน้าดำคร่ำเครียดลงเรื่อยๆ

"แก่ป่านนี้แล้ว มากอดรัดฟัดเหวี่ยงกันแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน ปล่อยนะโว้ย"

"อย่าทำเป็นเล่นตัวไปหน่อยเลยน่า อย่างน้อยพวกเราก็เคยร่วมหัวจมท้าย แบ่งปันของโจร ไปหอนางโลมฟังเพลงด้วยกันมา..."

"ไสหัวไป"