บทที่ 51 หงจุนตบะแตก

มองปราดเดียวก็รู้ว่าหงจุนกำลังพูดส่งเดช ด้วยนิสัยอย่างเขา การหมกตัวดื่มเหล้าอยู่ในถ้ำบำเพ็ญเพียรมันไม่ดีตรงไหน? จะออกไปเดินเตร็ดเตร่ข้างนอกทำไมกัน

ทว่าชิงสือก็ไม่ได้พูดอะไรมาก การมาเยือนยอดเขากระบี่เทพในครั้งนี้ ทำให้เขารู้สึกว่าทุกหนทุกแห่งล้วนแฝงไปด้วยความแปลกประหลาด

ไม่เพียงแต่บรรดาศิษย์ที่ล้วนมีบาดแผลติดตัว แม้แต่เหล่าผู้ดูแลและผู้อาวุโสก็เป็นเช่นเดียวกัน

รวมถึงเรื่องที่บรรดาศิษย์จำนวนมากพากันวิ่งตะบึงลงไปยังตีนเขาพร้อมกันเมื่อครู่นี้ มันคือเรื่องอันใดกันแน่ สิ่งนี้ทำให้ชิงสือฉงนใจยิ่งนัก

เขาตั้งใจจะลอบสังเกตการณ์ดูสักหน่อย ว่ายอดเขากระบี่เทพของสหายเก่าผู้นี้กำลังเล่นพิเรนทร์อะไรอยู่กันแน่

เมื่อคิดได้ดังนั้น ชิงสือจึงเอ่ยกลั้วรอยยิ้มว่า

"ครานี้ข้าไม่มีธุระอันใด คงจะขอพำนักอยู่ที่ยอดเขากระบี่เทพต่ออีกสักสองสามวันนะ"

"เจ้าว่าอะไรนะ?"

เดิมทีเป็นเพียงประโยคธรรมดาๆ ประโยคหนึ่ง ใครจะไปคิดว่าเมื่อได้ยิน หงจุนจะมีปฏิกิริยารุนแรงถึงเพียงนี้

ยิ่งเป็นเช่นนี้ ในใจของชิงสือก็ยิ่งอยากรู้อยากเห็น จึงตอบกลับยิ้มๆ ว่า

"ข้าบอกว่าจะขอพำนักอยู่ที่ยอดเขากระบี่เทพของเจ้าต่ออีกสักสองสามวัน ทำไม เจ้าไม่ต้อนรับงั้นรึ?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หงจุนก็มีสีหน้าพิลึกพิลั่นขึ้นมาทันที

"ไม่ใช่ไม่ต้อนรับ เพียงแต่ช่วงนี้ข้ามีเรื่องวุ่นวายมากมาย เกรงว่า..."

เจตนาปฏิเสธในน้ำเสียงนั้นชัดเจนยิ่งนัก ทว่าชิงสือกลับแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้วเอ่ยว่า

"ไม่เป็นไร เจ้าไม่ต้องมาสนใจข้าหรอก มีธุระอะไรก็ไปจัดการเถอะ"

ตาเฒ่าทั้งสองต่างซ่อนเร้นความคิดของตนเองไว้ ในเมื่อพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว หงจุนก็ไม่อาจปฏิเสธได้อีก ทำได้เพียงจัดเตรียมที่พักให้กับศิษย์อาจารย์ชิงสือ

ร่ำสุรากันเล็กน้อย สนทนาสัพเพเหระกันอยู่กว่าชั่วยาม ชิงสือก็ขอตัวไปพักผ่อน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ขณะที่ท้องฟ้ายังคงมืดสลัว ชิงสือที่กำลังนั่งขัดสมาธิหลับตาทำสมาธิอยู่ก็เบิกตาโพลงขึ้นทันที

"เริ่มอีกแล้วรึ?"

เขาสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติทั่วยอดเขากระบี่เทพอย่างเฉียบคม

เมื่อคืนนี้ก็ทำเอาชิงสือมึนตงไปทีหนึ่งแล้ว ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพพวกนี้เล่นฝึกวิชากันโต้รุ่งเลยทีเดียว ช่างขยันขันแข็งเสียจนชิงสือเริ่มรู้สึกสูญเสียความมั่นใจในตัวเอง

แม้ว่าเมื่อก่อนศิษย์สำนักเต้าอีจะขยันหมั่นเพียรกันมาก ทว่านี่มันไม่ใช่แค่เรื่องขยันหรือไม่ขยันแล้ว แต่มันเข้าขั้นทรมานตัวเองชัดๆ

ทว่าในยามนี้ที่ท้องฟ้าเพิ่งจะสาง บรรดาศิษย์ที่เดิมทีกำลังก้มหน้าก้มตาฝึกวิชากันอย่างเอาเป็นเอาตาย ราวกับได้รับสัญญาณบางอย่าง พริบตาเดียวแต่ละคนก็มีดวงตาเปล่งประกายสีเขียว แล้วพุ่งตะบึงลงไปยังตีนเขาอีกครั้ง

ไม่เพียงแค่บรรดาศิษย์ ทว่าบรรดาผู้อาวุโสที่อยู่บนยอดเขา รวมไปถึงสวีเจี๋ย หลิ่วซวง ลู่โยวโยว และศิษย์สายตรงคนอื่นๆ ต่างก็พากันพุ่งทะยานลงเขาไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน

"ตาเฒ่านี่ก็ขยับแล้ว"

ท้ายที่สุดเขาก็สัมผัสได้ว่าหงจุนก็ออกจากถ้ำบำเพ็ญเพียรเช่นกัน บางทีอาจกลัวว่าเขาจะจับได้กระมัง ตาเฒ่านี่ถึงได้ทำตัวลับๆ ล่อๆ

หากไม่ใช่เพราะชิงสือจับสัมผัสไว้ที่ถ้ำบำเพ็ญเพียรตลอดเวลา คาดว่าคงปล่อยให้ตาเฒ่านี่คลาดสายตาไปได้จริงๆ

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ชิงสือจึงลุกขึ้นยืน เดินออกมาที่ลานบ้าน และเห็นหวังเหยาน้อยที่ตื่นมาฝึกวิชาแต่เช้าตรู่

หากเป็นเมื่อก่อน ชิงสือคงจะรู้สึกว่าหวังเหยาน้อยขยันหมั่นเพียรมาก ทว่าตอนนี้ พูดได้คำเดียวว่าเทียบกับศิษย์ยอดเขากระบี่เทพไม่ได้เลยสักนิด

พวกเขาน่ะฝึกวิชากันข้ามคืน มันคนละระดับกันเลย

"ท่านอาจารย์"

เมื่อเห็นชิงสือ หวังเหยาน้อยก็ส่งยิ้มให้

"อาจารย์มีธุระต้องออกไปข้างนอก เจ้าจงรอข้าอยู่ที่นี่"

ไม่มีเวลาอธิบายให้หวังเหยาน้อยฟัง ชิงสือทิ้งท้ายไว้ประโยคเดียว ร่างของเขาก็หายวับไปจากที่เดิมทันที

เขาสะกดรอยตามทุกคนลงมาจนถึงตีนเขา ท้ายที่สุดเมื่อเห็นบรรดาศิษย์เปิดศึกตะลุมบอนกันอยู่ที่หน้าลานเรือนเล็กๆ หลังหนึ่ง ชิงสือก็ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลย

นี่มันสถานการณ์บ้าอะไรกัน? ตื่นเช้ามาก็ต้องฟาดปากกันก่อนเลยรึ? ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพกลายเป็นพวกดุดันป่าเถื่อนขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

บรรดาศิษย์ประลองฝีมือกันเองก็ว่าไปอย่าง ทว่าแม้แต่บรรดาผู้ดูแลก็ยังลงไม้ลงมือกันด้วย นี่มันเกินไปแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยสายตาของชิงสือ ย่อมมองออกว่าแต่ละคนไม่มีใครออมมือให้กันเลย นั่นคือการต่อสู้ของจริง

นอกจากการไม่ลงมือถึงขั้นเอาชีวิตแล้ว คมกระบี่ที่ฟันลงบนร่าง ล้วนแต่ทำให้หนังเปิดเนื้อฉีกจนเลือดสาดกระเซ็นของจริง

ทว่าถึงกระนั้น บรรดาศิษย์กลับไม่มีใครถอยหนีเลยแม้แต่น้อย แต่ละคนราวกับกินยาบ้าเข้าไปก็ไม่ปาน ดุดันถึงขีดสุด

เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไปเพื่ออะไร?

จนกระทั่งการตะลุมบอนสิ้นสุดลง บรรดาศิษย์แบ่งออกเป็นสี่แถว ผู้ที่ชนะการต่อสู้เมื่อครู่ต่างพากันเข้าแถวอย่างว่าง่าย โดยไม่สนเลยว่าร่างกายจะมีบาดแผลหรือคราบเลือดเปรอะเปื้อนอยู่

"เปิดครัวได้"

สิ้นเสียงนั้น บรรดาศิษย์ก็ทยอยเดินเข้าสู่ลานเรือนอย่างเป็นระเบียบ จากนั้นก็เริ่มตักข้าว

ตักข้าวรึ? เมื่อเห็นภาพนี้ ชิงสือถึงกับยืนเซ่อ

ที่ฟาดฟันกันแทบเป็นแทบตายเมื่อครู่นี้ ก็เพื่อกินข้าวเนี่ยนะ? บรรดาศิษย์ที่ชนะการประลอง ก็เพื่อจะได้สิทธิ์ในการกินข้าวงั้นรึ?

โลกทัศน์พังทลายอย่างสิ้นเชิง เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรเพียงเพื่ออาหารมื้อหนึ่ง ถึงกับต้องไปแย่งชิงกันราวกับขอทานในโลกโลกีย์เชียวรึ?

ในฐานะผู้บำเพ็ญเพียร เมื่อก้าวเข้าสู่วิถีแห่งการฝึกตน ธัญพืชทั้งห้าก็แทบจะไม่มีสิ่งยั่วใจใดๆ อีกต่อไปแล้ว

แม้จะเป็นเนื้อสัตว์อสูรล้ำค่า สาเหตุที่กินก็เป็นเพราะมันมีประโยชน์ต่อการบำเพ็ญเพียรเท่านั้น

ทว่าในยามนี้ สิ่งที่บรรดาศิษย์เหล่านี้กิน ล้วนเป็นเพียงอาหารธรรมดาสามัญแท้ๆ

ต้องทำถึงขนาดนี้เลยรึ?

เขาค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ในเงามืดอย่างระมัดระวัง ไม่นานนัก กลิ่นหอมหวนสายหนึ่งก็พุ่งเข้าเตะจมูก

"หอมจังเลย"

เขาเผลอหลุดปากออกมาโดยไม่รู้ตัว ในวินาทีนี้ชิงสือเริ่มจะเข้าใจแล้วว่า ทำไมศิษย์ยอดเขากระบี่เทพถึงได้สู้ตายขนาดนี้

แม้แต่เขาที่ได้สูดดมกลิ่นหอมนี้ ยังรู้สึกกระหายอยากอาหารขึ้นมาจับใจ ยิ่งเมื่อเห็นทุกคนสวาปามกันอย่างเอร็ดอร่อย น้ำลายก็สอออกมาโดยไม่รู้ตัว

ไม่นานเขาก็สังเกตเห็นหงจุนท่ามกลางฝูงชน ยามนี้กำลังประคองเข่งเสี่ยวหลงเปาไว้ในมือ คีบเข้าปากคำแล้วคำเล่า กินอย่างหยุดไม่อยู่เลยทีเดียว

ชิงสือกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ ร่างของเขาพริบตาเดียวก็ไปปรากฏอยู่ข้างกายหงจุน

ส่วนหงจุนที่กำลังง่วนอยู่กับการโซ้ยแหลก ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เสี่ยวหลงเปาในมือก็หายวับไปทันที

หืม?

"ใครบังอาจมาแย่งเสี่ยวหลงเปาของข้า? ไม่รู้จักกฎระเบียบเลยรึไง?"

พลังฝีมือของทั้งสองคนสูสีกันอยู่แล้ว ประกอบกับชิงสือลอบโจมตีกะทันหัน และหงจุนก็ไม่ได้ระวังตัวแม้แต่น้อย ดังนั้นยามที่เสียงสบถด่าดังขึ้น ชิงสือก็ยัดเสี่ยวหลงเปาลูกหนึ่งเข้าปากไปอย่างอดใจไม่ไหวเสียแล้ว

ร้อนก็ร้อนอยู่หรอก ทว่ารสชาตินั้นกลับช่วยเปิดประตูสู่โลกใบใหม่ให้แก่ชิงสือโดยตรง

ดวงตาของเขาเบิกกว้างในพริบตา ถึงขั้นไม่สนใจหงจุนที่กำลังด่าทออยู่ด้านข้างเลยแม้แต่น้อย

และวินาทีที่มองเห็นว่าเป็นชิงสือ หงจุนก็ถึงกับตบะแตกทันที

"ตาเฒ่า ไม่เห็นหัวกฎหมายบ้านเมืองเลยรึไง นั่นมันของข้านะโว้ย"

"อื้อๆๆ..."

เพิ่งจะกินลูกแรกลงคอ ก็รีบยัดลูกที่สองตามเข้าไปติดๆ ปากก็เคี้ยวกร้วมๆ พูดจาอู้อี้ฟังไม่รู้เรื่อง

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า หงจุนถึงกับตาถลนด้วยความโกรธแค้น เมื่อเห็นว่าเหลือเสี่ยวหลงเปาอยู่เพียงลูกสุดท้าย เขาจึงตัดสินใจลงมือทันที

"ยังจะกินอีก วางซาลาเปาของบิดาลงเดี๋ยวนี้"

หงจุนตั้งใจจะแย่งคืน ทว่าความเร็วของชิงสือนั้นไวกว่าก้าวหนึ่ง ของในปากยังเคี้ยวไม่ทันหมด ลูกสุดท้ายก็ถูกเขายัดเข้าปากไปซะแล้ว

ไม่สนด้วยซ้ำว่าปากจะยัดลงหรือไม่ ใบหน้าเหี่ยวย่นของเขาป่องจนแทบปริ

หมดแล้ว เมื่อเห็นว่าซาลาเปาลูกสุดท้ายหายวับไปกับตา หงจุนก็ถึงกับยืนเซ่ออยู่กับที่

"ตาเฒ่า เจ้ารังแกกันเกินไปแล้ว"

พูดจบ หงจุนก็ซัดฝ่ามือออกไปทันที ชิงสือทั้งที่ยังกินอยู่ก็ลงมือสวนกลับเช่นกัน

ทั้งสองเหินร่างขึ้นสู่กลางเวหา เปิดฉากต่อสู้กันอย่างดุเดือดเหนือยอดเขากระบี่เทพ

"ว้าว ท่านอาจารย์กับผู้อาวุโสชิงสือสู้กันแล้ว"

"นั่นจะเรียกว่าสู้กันได้ยังไง เขาเรียกว่าประลองต่างหาก"

"อ้อๆ ใช่ๆ ประลองฝีมือๆ"

บรรดาศิษย์ไม่เพียงแต่จะไม่เป็นกังวลเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกันพวกเขายังแอบตั้งตารอด้วยซ้ำ อย่างไรเสียการต่อสู้ของยอดฝีมือระดับหงจุนก็ไม่ได้มีให้เห็นกันบ่อยๆ

ได้กินมื้อเช้าไปพลาง ชมยอดฝีมือประลองกันไปพลาง ในโลกนี้ยังมีเรื่องใดจะมีความสุขไปกว่านี้อีกรึ?