บทที่ 110 น่าสรรเสริญและน่าเวทนา

ที่ด้านนอกถ้ำบำเพ็ญเพียร เฉินมู่ร้องไห้น้ำตาไหลพรากราวกับดอกหลีฮวาต้องฝน ร่างทั้งร่างทรุดลงกับพื้นในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย

ขาท่อนโตที่มีขนดกดำทั้งสองข้างโผล่ออกมาให้เห็นอย่างอล่างฉ่าง

ช่างเป็นการหลั่งน้ำตาของชายชาตรีผู้แข็งแกร่งโดยแท้ และเสียงร้องโหยหวนนี้ย่อมดึงดูดความสนใจของบรรดาศิษย์หุบเขาช่างเหล็กที่เดินผ่านไปมา

แม้จำนวนคนจะไม่มากนัก เพียงสิบกว่าคน ทว่าก็ยังอดไม่ได้ที่จะกระซิบกระซาบพูดคุยกัน

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"