บทที่ 115 ลอบออกจากสำนักยามวิกาล

มู่โยวรีบคว้ามือหงจุนเอาไว้ พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มประจบประแจง เมื่อเห็นดังนั้น หงจุนก็ยิ้มบางๆ ตอบกลับไป

“ทำไมล่ะ ตอนนี้มีของแล้วรึ?”

“ศิษย์น้องจำผิดไปเล็กน้อยขอรับ ดูเหมือนจะยังเหลืออยู่อีกไม่กี่เม็ด”

มู่โยวหัวเราะแห้งๆ ในใจพร่ำด่าสาปแช่งบรรพบุรุษของหงจุนไปถึงสิบแปดชั่วโคตร เขาเคยได้ยินมานานแล้วว่าศิษย์ยอดเขากระบี่เทพนั้นมีเล่ห์เหลี่ยมต่ำช้าและใจคอสกปรกสิ้นดี ยามนี้พอมองดูหงจุนผู้เป็นเจ้ายอดเขาแล้ว ดูท่าจะมีมากกว่าที่ลือกันเสียอีก

ทว่าเขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่าไอ้แก่คนนี้ไปรู้ความลับพวกนี้มาจากไหน ไม่เพียงแต่รู้เรื่องที่เขาแอบหลอมโอสถฝังกระดูก แม้แต่เรื่องของน้องเหยาก็ยังรู้ นี่มันกุมจุดตายของเขาไว้เบ็ดเสร็จชัดๆ หงจุนมองสายตาอันแสนจริงใจของมู่โยวแล้วพยักหน้าด้วยความพอใจ