บทที่ 120 ชัยชนะอยู่แค่เอื้อม

จิตใจต้องโสมม มือต้องเหี้ยมเกรียม และต้องทำทุกวิถีทางโดยไม่เลือกวิธีการ ถึงจะคู่ควรกับการได้กินข้าว ความเป็นจริงที่ตบหน้าอย่างจังทำให้ศิษย์ยอดเขาหยกนารีตื่นจากภวังค์ หากคิดจะกินข้าว ย่อมไม่อาจโอบกอดจินตนาการอันแสนไร้เดียงสาไว้อีกต่อไป ภายในส่วนลึกของจิตใจ ศิษย์ยอดเขาหยกนารีได้เริ่มกระบวนการเปลี่ยนผ่านไปแล้ว ทว่าบรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพกลับไม่ล่วงรู้เลยแม้แต่น้อย

ในเวลานี้ บรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพจำนวนมากกำลังร่วมกันวางกับดักอยู่ภายนอกค่าย ไม่ต้องเอ่ยถึงวิธีการ แต่อาจกล่าวได้เพียงว่ามันช่างโสมมขึ้นเรื่อยๆ ในทุกครั้ง เมื่อเหล่าศิษย์สายตรงอย่างเจ้าเจิ้งผิง หลิ่วซวง สวีเจี๋ย ลู่โยวโยว และหวังเหยา ต้องการวัตถุดิบทำอาหารชุดใหม่เพิ่ม บรรดาศิษย์ย่อมมิกล้าชักช้า

ภายในค่าย เจ้าเจิ้งผิง หลิ่วซวง สวีเจี๋ย ลู่โยวโยว และหวังเหยา มารวมตัวกัน โดยทุกคนต่างจับจ้องไปที่หวังเหยา "ศิษย์น้อง เริ่มเถอะ”

“เจ้าค่ะ"

นางใช้วิชาลับส่งกระแสเสียงไปยังราชันมังกรเฒ่าอีกครั้ง หวังเหยากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า "ลูกเจียวหมิ่น ขอแสดงความยินดีกับท่านพ่อ หลังจากผ่านการสู้รบอย่างดุเดือดมาหลายวัน ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพล้วนล้มตายและบาดเจ็บสาหัส บัดนี้ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลอยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ ชัยชนะอยู่ตรงหน้าแล้ว ทว่าแม้ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพจะล้มตายไปกว่าครึ่ง แต่ก็ยังคงต้านทานอย่างเหนียวแน่น เพื่อยึดค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลให้ได้โดยเร็ว ลูกเจียวหมิ่นจึงใคร่ขอความเมตตาจากท่านพ่อ โปรดส่งทัพเผ่าวารีมาสนับสนุนลูกอีกห้าหมื่นตน ลูกจะชิงเอาค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลมาถวายท่านพ่อให้จงได้ จากลูกเจียวหมิ่น"