บทที่ 122 ที่แท้ก็คือเจ้านี่เอง

เมื่อได้ยินเจ้าเจิ้งผิงกล่าวว่าเสี่ยวไป๋คือผู้ทำความดีความชอบครั้งใหญ่ในคราวนี้นั้น เฉินมู่ก็ถึงกับดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปาก บรรดาศิษย์คนอื่นๆ ต่างก็พากันรุมถามขึ้นมาเสียก่อน

"ศิษย์พี่เฉินเป็นอะไรไปหรือ?”

“นั่นสิ ก่อนหน้านี้ศิษย์พี่เฉินไปกับเสี่ยวไป๋ไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงแยกกันกลับมาล่ะ?”

“เกิดเรื่องระหว่างทางงั้นรึ?"

บรรดาศิษย์เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าเฉินมู่เดินทางไปหุบเขาช่างเหล็กพร้อมกับเสี่ยวไป๋ แต่เหตุใดสภาพของเขาถึงได้ดูย่ำแย่ถึงเพียงนี้ เมื่อได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของทุกคน เฉินมู่ก็กระชับกระบี่ในมือแน่น จ้องเขม็งไปยังเสี่ยวไป๋พลางตวาดลั่น