บทที่ 127 ไม่มีใครเป็นคนดีสักคน

เดิมทีคิดจะใช้แผนสาวงามเข้าล่อลวง ทว่าใครจะไปรู้ว่าบรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพจะไม่ยอมหลงกลเลยแม้แต่น้อย

บางคนปฏิเสธออกมาตรงๆ บางคนยังพอพูดคุยสัพเพเหระได้บ้าง ทว่าเมื่อใดที่ดึงเข้าเรื่องกินข้าว ชั่วพริบตานั้นก็จะเปลี่ยนสีหน้าเป็นเย็นชาไร้เยื่อใยทันที

วินาทีอ่อนหวานหยาดเยิ้ม แต่วินาทีต่อมากลับบอกว่าตนเองกำลังฝึกฝนวิถีกลืนกินไร้รัก

บรรดาศิษย์ยอดเขาหยกนารีต่างพากันโกรธแค้นจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน จำเป็นต้องแสดงธาตุแท้กันถึงขนาดนี้เลยหรืออย่างไร

ช่างเป็นพวกที่เข็นไม่ขึ้นและไม่มีหนทางจัดการได้เลย ทว่าประจวบเหมาะในเวลานั้นเอง เสียงตะโกนก็ดังขึ้นมาจากนอกลานบ้าน