บทที่ 133 สิบประการหามิได้

รวดเร็วเหลือเกิน ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่ลานหลังบ้าน สวีเจี๋ยทั้งคลานทั้งคุกเข่า โดยที่คนอื่นๆ ยังไม่ทันตั้งตัว เขาก็มาถึงแทบเท้าของหงจุนเรียบร้อยแล้ว พร้อมกับกอดขาของหงจุนไว้แน่นพลางหลั่งน้ำตาร้องไห้โฮอย่างเจ็บปวดรวดร้าว

"ท่านอาจารย์ ศิษย์สำนึกผิดแล้วขอรับ โปรดลงทัณฑ์ศิษย์เถิด ไม่ว่าจะเป็นการลงทัณฑ์รูปแบบใด ศิษย์ก็ยินดีน้อมรับทุกประการขอรับ"

เย่ฉางชิงยืนมองตาค้าง เมื่อครู่เขาเห็นเพียงเงามืดสายหนึ่งพุ่งวาบผ่านไปในพริบตาเท่านั้นเอง

ส่วนพวกเจ้าเจิ้งผิงต่างพากันมุมปากกระตุก มาดอันน่าเลื่อมใสของเจ้าเมื่อครู่นี้หายไปไหนหมดแล้วฮะ

ทว่าไม่นานทุกคนก็ดึงสติกลับมาได้ พวกเขาสบตากันก่อนจะพากันทรุดตัวลงคุกเข่าดังตุบลงบนพื้น และแผดเสียงร้องตะโกนขึ้นพร้อมกันว่า