บทที่ 134 ขิงแก่ย่อมเผ็ดกว่า

เมื่อได้ฟังคำพูดนี้ของหงจุน สวีเจี๋ยก็ดูราวกับเป็นมหาจอมมารที่มนุษย์และเทพยดาต่างพากันโกรธแค้น ฟ้าดินมิอาจละเว้น ช่างเป็นคนเลวทรามต่ำช้าอย่างหาที่เปรียบมิได้

เมื่อเห็นว่าหงจุนกำลังจะเอ่ยปากต่อ สวีเจี๋ยก็คุกเข่าลงต่ำ พร้อมกับเอ่ยกระซิบเสียงเบาออกมาประโยคหนึ่ง

"ท่านเจ้าสำนักยังไม่ทราบใช่ไหมครับว่าท่านอาจารย์พวกท่านมาที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลแล้ว?"

เสียงนั้นไม่ดังนัก ทว่าหงจุนกลับได้ยินอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง ชั่วพริบตานั้นเขาก็เปลี่ยนสีหน้าและน้ำเสียงทันที

"ทว่าอย่างไรเสียเจ้าก็เป็นศิษย์ของอาจารย์ โบราณว่าไว้ บุตรสารเลวเพราะบิดาไม่สั่งสอน ศิษย์เดินหลงทาง ผู้เป็นอาจารย์ย่อมมีหน้าที่อันไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ วันหน้าอาจารย์จะคอยสั่งสอนเจ้าให้ดี และตัวเจ้าเองก็ต้องพยายามปรับปรุงตัว เพื่อที่จะได้กลับตัวกลับใจเป็นคนดีโดยเร็ว"