บทที่ 144 เลขสามคือวิถีแห่งจิตวิญญาณ

ยังคิดจะไปดูแลสวนสมุนไพรอีกรึ? ล้อเล่นหรือเปล่า ขนาดไม้เหล็กดำยังย่อยยับไม่เหลือชิ้นดี นับประสาอะไรกับสมุนไพรวิเศษในสวนพวกนั้น

ในขณะที่ผู้ดูแลผู้นี้กำลังส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวันราวกับป๋องแป๋ง จู่ๆ ที่นอกประตู ผู้ดูแลจากยอดเขาไป๋เฉาก็เดินเข้ามา

"เฒ่าเฉิน สวนสมุนไพรของข้าช่วงนี้ไม่มีคนดูแลเลย ขาดแคลนคนงานอย่างหนัก หอเบ็ดเตล็ดของเจ้าช่วยส่งคนไปให้หน่อยสิ"

บัดซบเอ๊ย เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ใบหน้าของผู้ดูแลเฉินก็ซีดเผือดลงในพริบตา

มองดูผู้ดูแลจากยอดเขาไป๋เฉาที่เดินฉีกยิ้มเข้ามาในตำหนักใหญ่ ผู้ดูแลเฉินถึงกับมุมปากกระตุก เจ้านี่ช่างเลือกเวลามาได้เหมาะเจาะจริงๆ พอหันกลับไปมองก็เป็นไปตามคาด จงหลิงและคนอื่นๆ ต่างเผยรอยยิ้มอันแสนหวานออกมา