บทที่ 145 ขิงแก่ย่อมเผ็ดกว่า

คำขู่ นี่คือคำขู่ที่โจ่งแจ้งและตรงไปตรงมาที่สุด เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้ดูแลเฉินซึ่งเป็นคนมีทิฐิอยู่ไม่น้อย ใบหน้าของเขาก็พลันดำมืดลงพลางเอ่ยว่า

"พวกเจ้ากำลังขู่ข้าอยู่หรือ?"

ทว่าต่อเรื่องนี้ จงหลิงกลับเผยรอยยิ้มที่ไม่จางหายไป ในดวงตาเปล่งประกายด้วยความเฉลียวฉลาด จะว่าไปในยามนี้ท่าทางของนางดูคล้ายกับสวีเจี๋ยอยู่ไม่น้อย

"ความจริงแล้ว ตั้งแต่ตอนที่ท่านผู้ดูแลเลือกที่จะนิ่งเฉยตั้งแต่ต้น พวกเราก็ถือว่าเป็นคนในเรือลำเดียวกันแล้วนะคะ" "หากท่านลองคิดดูว่า ถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผยออกไป แล้วพวกเรายืนกรานว่าท่านผู้ดูแลมีส่วนรู้เห็นด้วย ผู้คนจะมองท่านอย่างไรคะ?" "อีกอย่าง สุดท้ายแล้วพวกเราก็เพียงแค่อยากหาแต้มสำนักเพิ่มเท่านั้น ก็แค่ไปจับแมลงวิญญาณจากภายนอกมาเติมจำนวนให้ครบ ไม่ได้สร้างความเสียหายให้แก่สวนสมุนไพรเลยแม้แต่น้อย ข้าคิดว่าท่านผู้ดูแลน่าจะ..."

ยังไม่ทันที่จงหลิงจะเอ่ยจบ ผู้ดูแลเฉินก็เอ่ยขัดขึ้นทันทีว่า