บทที่ 147 พอใจยิ่งนัก

เสียงคำรามจากคอกม้าเปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้าและความแค้น ศิษย์ยอดเขาอื่นที่เดินผ่านมาได้ยินเข้าต่างพากันสงสัย

"เกิดอะไรขึ้นกับผู้ดูแลคอกม้าอีกล่ะ?”

“ไม่ทราบเหมือนกัน"

เพียงชั่วพริบตา ความคิดเห็นที่ผู้ดูแลคอกม้ามีต่อศิษย์ยอดเขาหยกนารีก็พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือสามร้อยหกสิบองศา

นี่มันยิ่งกว่าพวกยอดเขากระบี่เทพอีกนะเนี่ย ไม่ใช่คนแล้ว ยอดเขากระบี่เทพอย่างน้อยก็แค่ไม่ให้ม้ากินน้ำหรือพักผ่อน