บทที่ 130 ห่างไกลกันดุจกาแล็กซี่

ทันใดนั้น เสียงปรบมือก็ดังสนั่น

นี่เป็นครั้งแรกในรอบสามปีที่กู้หย่วนกล่าวสุนทรพจน์ในฐานะตัวแทนนักเรียน

เป็นเพราะโรงเรียนที่ 1 มักจะมีกิจกรรมที่เป็นพิธีการน้อย อีกทั้งเขาเองก็มีตารางที่คาดเดาไม่ได้

ดังนั้น สุนทรพจน์ในพิธีอำลาโรงเรียนครั้งนี้จึงเป็นประสบการณ์ที่แปลกใหม่สำหรับตัวกู้หย่วนเองและเพื่อนร่วมชั้นทุกคน

“สมกับเป็นนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่”