บทที่ 134: สารภาพรัก

เธอเห็นตัวเองที่เคยซุ่มซ่าม และเห็นตัวเองที่พยายามเป็นคนที่ดีขึ้นในความรัก ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังเห็นว่าเขาได้เก็บรวบรวมรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธออย่างไรทีละอย่าง และร้อยเรียงพวกมันให้กลายเป็นทางช้างเผือก

ยามพลบค่ำมาถึง ท้องฟ้ามืดสลัวกำลังเข้าสู่ช่วงเวลาสีคราม

กู้หย่วนหยิบโคมไฟตั้งโต๊ะแบบพกพาออกมาจากกระเป๋าเป้และยื่นไปตรงหน้าเธอ

สวี่ซิงเหมียน มองรายละเอียดในหนังสือที่เพียงแค่คนสองคนเท่านั้นที่เข้าใจอย่างเงียบ ๆ ไม่ว่าจะเป็น หิมะริมแม่น้ำ บทกวีโรแมนติก หรือการมอบคำอุทิศให้กัน... อารมณ์ของเธอพลุ่งพล่านไม่หยุด

ในที่สุด ภายใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว เธอก็พลิกไปถึงหน้าสุดท้าย เธอเห็นคำถามปลายเปิดสำหรับผู้อ่านทุกคน: