บทที่ 155: เพลงโศกแห่งป่าเถื่อน

หลังจากวางสายโทรศัพท์ บรรณาธิการหนิงก็เริ่มทำงานทันที นั่นคือการอ่านหนังสือเล่มนี้

สไตล์ของหนังสือเล่มนี้แตกต่างจากผลงานก่อนหน้าของ กู้หย่วน อย่างสิ้นเชิง เห็นได้ชัดว่านี่คือความพยายามอีกครั้งของอัจฉริยะ

หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็บ่นพึมพำกับตัวเอง: “คุณกำลังลับมีดอยู่จริง ๆ ด้วยสินะ” เธอมองไปที่การกำหนดกลุ่มเป้าหมายของหนังสือเล่มนี้: “แม้แต่เด็กเล็กก็ไม่เว้น…”

วันที่ 7 มกราคม หลังจากสอบเสร็จ ชั้นเรียนวรรณกรรมพิเศษก็เริ่มปิดเทอมฤดูหนาวอย่างเป็นทางการ กู้หย่วน และ สวี่ซิงเหมียน กลับไปที่เมืองเจียงปินด้วยกัน