บทที่ 237: ความไร้ผล

ในเย็นวันหนึ่งในช่วงปลายเดือนธันวาคม กู้หย่วนยังคงนั่งอยู่บนรถไฟ

ขณะนั้นเป็นช่วงเวลาเร่งด่วนหลังเลิกงาน จำนวนผู้คนในตู้รถไฟเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ท้องฟ้านอกหน้าต่างค่อย ๆ มืดลง

กู้หย่วนก้มหน้า กำลังครุ่นคิดบางอย่าง

จนถึงตอนนี้ เขามาญี่ปุ่นเกือบสี่เดือนแล้ว แบ่งเป็นสองเดือนสำหรับการเดินทาง และสองเดือนสำหรับการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม