บทที่ 278 ขอให้ 《ไม่มีใครรอดชีวิต》 ขายดิบขายดี

กู้หย่วนยืนนิ่งประจันหน้ากับกล้องและผู้ชม พลางพยักหน้าให้ด้วยรอยยิ้ม

เอเดน พิธีกรร่างท้วมวัยกลางคนเดินเข้ามาจับมือกู้หย่วนพลางสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ต้องยอมรับเลยนะกู้ คุณดูต่างจากที่ผมจินตนาการไว้ลิบลับเลย” เอเดนส่ายหัวขยับยิ้ม “คุณดูเด็กมาก ดูเหมือนนักศึกษาเพิ่งจบใหม่ด้วยซ้ำ”

“คนที่อ่านเรื่อง ดอกไม้แด่อัลเจอร์นอน คงจะทึกทักเอาว่าคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะเขียนหนังสือต้องเป็นชายวัยกลางคนที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน หรือไม่ก็พวก... คุณก็รู้ใช่ไหม พวกคนแก่นิสัยพิลึกที่ชอบขมวดคิ้วครุ่นคิดเรื่องอนาคตของมนุษยชาติอะไรทำนองนั้น”

ผู้ชมข้างล่างหัวเราะกันครืน