บทที่ 289 ความแปลกแยก

“ผมก็เคยอ่านบทสัมภาษณ์ของคุณเหมือนกันครับ” กู้หย่วนตอบกลับอย่างสุภาพ “มุมมองของคุณเกี่ยวกับการหลงลืม ให้แรงบันดาลใจกับผมเยอะมากเลยล่ะครับ”

โซรินเลิกคิ้วขึ้น ทว่าไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่กลับทิ้งตัวลงนั่งแทน

ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกยี่สิบนาทีก่อนจะถึงเวลาเริ่มงานตามที่นัดหมายไว้ กู้หย่วนลุกขึ้นยืนพลันเดินทอดน่องไปที่หน้าต่างกระจกบานยักษ์จรดพื้นอย่างสบายอารมณ์

ณ เวลานี้ บริเวณนั้นกำลังมีคนกลุ่มหนึ่งจับกลุ่มพูดคุยกันอยู่

แน่นอนว่าพวกเขาสังเกตเห็นการมาเยือนของกู้หย่วน จึงพากันจับจ้องมองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น