บทที่ 290 《ทิวเขาดั่งช้างเผือก》

หลังจากที่การเสวนาในช่วงบ่ายสิ้นสุดลง บรรดาผู้เข้าร่วมงานต่างพากันเดินออกไปร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำอย่างสุภาพ

ส่วนโซรินก็เดินเข้ามาหากู้หย่วนพลันก้าวเดินไปพร้อมกับเขาเคียงข้างกัน

“คำพูดของคุณเมื่อตอนสาย ทำเอาผมถูกโน้มน้าวใจได้เลยล่ะ” “มุมมองของผมที่มีต่อการเล่าเรื่องแบบดั้งเดิมก่อนหน้านี้ มันช่างคับแคบจริงๆ”

กู้หย่วนตอบกลับด้วยรอยยิ้ม: “วรรณกรรมไม่มีมาตรฐานเพียงหนึ่งเดียวหรอกครับ”

ตลอดทั้งงานเลี้ยงอาหารค่ำ โซรินใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการพูดคุยกับกู้หย่วน