บทที่ 51 ยอดขายสัปดาห์แรกห้าแสนเล่ม!

“ขอบคุณ 《ชื่อของเธอ》 ที่ทำให้เราได้คบกัน!”

นี่เป็นโพสต์ที่โด่งดังต่อจากโพสต์ "จดทะเบียนสมรส" ก่อนหน้านี้

ชาวเน็ตต่างงุนงงสงสัยว่า หนังสือเล่มนี้มีมนต์ขลังขนาดนั้นเลยเหรอ? ถึงขนาดทำให้คุณตกหลุมรัก และยังทำให้คุณแต่งงานได้ด้วย? ทำไมไม่ถึงคิวตัวเองบ้างนะ?

“ผมกับเธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมปลายครับ” 

“ตอน ม.ปลาย เรานั่งโต๊ะหน้าหลังกัน มีหยอกล้อเล่นกันบ้างเป็นครั้งคราว” 

“ผมแอบมีใจให้เธอ แต่เพราะเหตุผลหลายอย่างจึงไม่ได้สารภาพรัก” 

“《ชื่อของเธอ》 ผมจองไว้ล่วงหน้า และหลังจากอ่านจบในวันที่ 15 ผมก็ออกไปตามรอยทันทีในวันที่ 16” 

“ขณะที่รถไฟใต้ดินสาย 3 ค่อยๆ เคลื่อนเข้าสู่สถานีฝูเถียน โชคดีมากที่รถไฟอีกขบวนที่วิ่งสวนมาก็เคลื่อนเข้าสู่สถานีพร้อมกัน” 

“ผมตื่นเต้นหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อบันทึกช่วงเวลานี้” 

“เมื่อรถไฟหยุดนิ่ง เมื่อผมพบว่าคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามคือเธอ และเมื่อดวงตาของเธอเผยความประหลาดใจออกมา” 

“หัวใจของผมเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ ผมรู้สึกว่าตอนนี้ผมคือทาคิ ส่วนเธอคือมิตสึฮะ” 

“ผมวิ่งออกจากรถไฟใต้ดินโดยไม่รู้ตัว หยิบ WeChat ขึ้นมาติดต่อเธอ” “ปรากฏว่าหลังจากเรียนจบ เธอก็มาทำงานที่เมืองเผิงเฉิง นี้เช่นกัน และเธอก็มาตามรอยหลังจากอ่าน 《ชื่อของเธอ》 เหมือนกัน” 

“ผมคิดว่า ถ้าสิ่งนี้ไม่เรียกว่าพรหมลิขิต แล้วอะไรจะเรียกว่าพรหมลิขิตได้อีก?” “รายละเอียดเฉพาะเจาะจงขอไม่พูดถึง สรุปแล้ว ผมดีใจมากที่จะบอกทุกคนว่า เราคบกันแล้ว!”

โพสต์นี้ได้เติมเชื้อไฟให้กับความร้อนแรงของ "ชื่อของเธอ" อีกครั้ง

“แบบนี้จะพูดยังไงดีเนี่ย ขอโดดลงจากรถก่อนนะพี่น้อง” 

“คนที่รักกันน่ะ ขอให้พลาดกันไปเลยนะ! พวกเราไม่ได้ไม่รู้วิธีปลอบใจพวกนายซะหน่อย!”

“ถึงสถานีรถไฟใต้ดินแล้วครับ จะไปรับแฟนได้ที่ไหน?” 

“ผมถึงฝูเถียนแล้วครับ สถานีใหญ่มากหาทางออกไม่เจอ มีพี่สาวใจดีคนไหนช่วยผมหน่อยได้ไหม?”

สำนักงานของกลุ่มสาระภาษาจีน

“ขนเอกสารเหล่านี้กลับไปที่ห้องเรียนด้วย” เย่ปิงสั่งกู้หยวน

กู้หยวนรับคำ แต่ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามีแรงสั่นในกระเป๋า เขาเงยหน้าขึ้นอย่างเขินอาย ส่วนเย่ปิงก็มองเขาอย่างช่วยไม่ได้

“ตอนนี้ไม่หลบคนแล้วเหรอ” กู้หย่วนหัวเราะแหะๆ และหยิบโทรศัพท์ออกมา

ปรากฏว่าเป็นข้อความที่หนิงชิวสุ่ยบรรณาธิการส่งมาให้ เธอส่งบทความประชาสัมพันธ์นั้นมาให้กู้หยวน และขอให้กู้หยวนช่วยแสดงความคิดเห็นเพื่อเพิ่มความนิยม

ภายใต้การจ้องมองของเย่ปิง กู้หย่วนนั่งลงบนโซฟาและเริ่มอ่านบทความนั้น

ครู่ต่อมา กู้หย่วนก็แชร์บทความนั้น พร้อมเขียนข้อความหนึ่งบรรทัด

เขาเงยหน้าขึ้นยิ้มอย่างเอาใจ แล้วรีบลุกขึ้นหยิบเอกสารเดินออกจากห้องทำงานไป

ครูคนอื่นๆ ในสำนักงานต่างมองเย่ปิงด้วยความขบขันและพูดแซวว่า:“ครูเย่คะ การมีนักเรียนแบบนี้ก็ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้ายกันแน่”

เย่ปิงพูดคุยหัวเราะกับพวกเธอครู่หนึ่ง แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อดูว่ากู้หยวนโพสต์อะไรไปบ้าง

เมื่อคลิกเข้าไปที่บล็อกของบัญชี กู้หย่วนข้อความล่าสุดเขียนไว้ว่า:

“ตามหาเขามากมายนับพันครั้ง พลันหันกลับไป คนนั้นก็อยู่ที่นั่น ท่ามกลางแสงไฟสลัว”

...

ด้วยการแพร่กระจายอย่างรวดเร็วบนอินเทอร์เน็ต ยอดขายของ 《ชื่อของเธอ》 จึงพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

วันที่ 19 ธันวาคม ยอดขายต่อวันทำลายสถิติเกินแปดหมื่นเล่มอีกครั้ง!

วันที่ 22 ธันวาคม ยอดขายสัปดาห์แรกเปิดเผยออกมา ห้าแสนเล่ม! ทำลายสถิติยอดขายสัปดาห์แรกของปีนี้!

หนังสือเล่มนี้ได้รับคำชมจากผู้อ่านจำนวนมาก โดยเฉพาะผู้อ่านวัยรุ่น คะแนนรีวิวบน Onion ไม่ลดลง แต่กลับเพิ่มขึ้นเป็น 9.2 คะแนน

และผู้ติดตามบัญชีบล็อกของ กู้หย่วน ก็ทะลุหลักล้าน ได้รับกลุ่มผู้สนับสนุนจำนวนมาก คนกลุ่มนี้หลงใหลในอารมณ์ความรู้สึกที่แฝงอยู่ใน 《ชื่อของเธอ》 และยังชื่นชมถ้อยคำคมคายที่เขาเผยแพร่ออกมาเป็นครั้งคราว

วงการวรรณกรรมมีท่าทีเปิดกว้างต่อผู้เขียนที่โดดเด่นและประสบความสำเร็จอย่างสูงตั้งแต่เริ่มแรกคนนี้ อย่างไรก็ตาม มีคนหนึ่งที่ไม่เห็นด้วย

โม่เฉิน มองเห็นความคิดเห็นที่เย้ยหยันใต้บัญชีของตนเองอย่างต่อเนื่อง สีหน้าของเขาจึงเคร่งขรึม “มาเพราะชื่อเสียง ได้ลองอ่านแล้ว ผมว่าผมเขียนได้ดีกว่านะ 555” “อาจารย์โม่เฉิน รีบมาขอบคุณกู้หยวนหน่อยนะครับ! ช่วงนี้ยอดขาย 《นาฬิกาทรายแห่งเวลา 》 ของอาจารย์เพิ่มขึ้นหรือเปล่า?” 

“ฮ่าๆๆๆ นี่มันฆ่ากันด้วยคำพูดชัดๆ” 

“พวกคุณอย่าหัวเราะ ผมถูกหลอกให้ซื้อจริงๆ ครับ จะว่าไป มันก็เหมาะกับการหนุนโต๊ะดีนะครับ”

แม้ว่าโม่เฉินจะไม่เป็นที่นิยมในหมู่สาธารณชนตั้งแต่เปิดตัว แต่เขาคุ้นเคยกับการเยาะเย้ยถากถางจากชาวเน็ตมานานแล้ว แต่เขายอมรับไม่ได้ที่นักเขียนหน้าใหม่ที่ทำหนังสือขายดีจะเหยียบย่ำเขาเพื่อก้าวขึ้นไป

ดังนั้น ในคืนที่สำนักพิมพ์ฉางเจียงประกาศว่ายอดขายสัปดาห์แรกของ 《ชื่อของเธอ》 ทะลุ 500,000 เล่ม บทความจากโม่เฉินก็กลับมาจุดประเด็นร้อนอีกครั้ง

【《หลังความวุ่นวาย วรรณกรรมจะกลับสู่ความเงียบงันในที่สุด》】

【ขอแสดงความยินดีกับนักเขียนหน้าใหม่ที่ได้รับความสำเร็จด้านยอดขายที่น่าทึ่ง ซึ่งเป็นการพิสูจน์อีกครั้งถึงพลังอันยิ่งใหญ่ของตลาด】 

【คุณค่าของวรรณกรรมมีความหลากหลายเสมอ บางอย่างก็เป็นอาหารจานด่วนสำหรับอ่านเล่นยามว่าง บางอย่างก็เป็นงานเลี้ยงที่ต้องใช้สมาธิในการลิ้มรส】 

【อย่างแรกรับผิดชอบในการตอบสนองความต้องการของมวลชน อย่างหลังรับผิดชอบในการสำรวจขอบเขตของวรรณกรรม ต่างมีเส้นทางของตน ไม่จำเป็นต้องเปรียบเทียบ】 

【อย่างไรก็ตาม ในฐานะนักเขียนที่ยังคงมีความเคารพต่อความเป็นวรรณกรรมอย่างแท้จริง ผมก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความกังวลเล็กน้อย】 

【เมื่อยอดขายกลายเป็นมาตรวัดคุณค่าเดียวที่มองเห็นได้ของผลงาน และเมื่อคำว่า "สนุก" "ซาบซึ้งจนร้องไห้" กลายเป็นคำชมสูงสุด เรากำลังผลักดันวรรณกรรมไปสู่เส้นทางที่แคบลงเรื่อยๆ ของ "การเอาใจ" โดยไม่รู้ตัวหรือไม่?】 

【เมื่อผู้สร้างสรรค์ทุกคนมุ่งหน้าสู่เส้นทางที่วุ่นวายและขายดีที่สุด แล้วใครเล่าจะเฝ้าประตูหลังอันลึกซึ้งของวรรณกรรม?】

คนที่ตอบรับก่อนอื่นเลยก็คือแฟนๆ ของโม่เฉิน ซึ่งในช่วงหลายวันที่ผ่านมาพวกเขาอยู่ในภาวะโดดเดี่ยว ไม่มีเหตุผลและไม่มีกำลังที่จะโต้แย้งกับการเยาะเย้ยของคนทั่วไป ในที่สุดเมื่อโม่เฉินออกมาพูด พวกเขาก็มีเสาหลัก และเริ่มโจมตีไปทั่ว “เห็นไหม! อาจารย์โม่ไม่สนใจที่จะเปรียบเทียบกับเขาด้วยซ้ำ!” 

“ขายได้ 500,000 เล่มแล้วไง? ก็แค่ผลิตภัณฑ์จากสายพานการผลิตเชิงพาณิชย์เท่านั้น มีความสามารถก็ไปคว้ารางวัล 'ปากกาหมึกทองคำ' มาสิ!” 

“อาจารย์โม่ของเราปกป้องความเคร่งครัดของวรรณกรรม ส่วนที่คนนั้นเขียนน่ะมันอะไรกัน แค่นักเรียน ม.ปลายจีบกันเท่านั้นแหละ”

อย่างไรก็ตาม คนเหล่านี้เป็นแค่ตัวตลกที่เพิ่มเสียงหัวเราะเท่านั้น เพราะบทความของโม่เฉินกลับไปกระตุ้นความไม่พอใจของผู้คนอีกครั้ง “5555 ขำตายแล้ว ถ้าให้ผมพูดนะ ฉายา 'นากผึ้ง' ควรจะยกให้อาจารย์โม่เฉินเลยครับ! ทะเลาะกับฟ้า ทะเลาะกับดิน ทะเลาะกับอากาศไปหมด!” 

“สิ่งที่ประชาชนชื่นชอบ แต่คุณไม่ชอบ แล้วคุณเป็นใครมาจากไหน?” 

“กลิ่นความอิจฉามันล้นหน้าจอเลย...” 

“คุณเป็นตัวแทนของวรรณกรรมอีกแล้วเหรอ?” 

“อาจารย์โม่ครับ อย่าไปเฝ้าประตูหลังเลยครับ สู้ 'ขึ้นไป' โชว์ให้ดูหน่อยดีไหม? ลองเขียนหนังสือขายดีให้พวกเราดูหน่อยสิ?” “เอาเรื่องรางวัลปากกาหมึกทองคำมาพูดอีกแล้ว รางวัลที่คนกลุ่มหนึ่งปิดประตูชื่นชมตัวเองตัดสินกันขึ้นมาน่ะ มีแต่พวกคุณเท่านั้นแหละที่เอามาพูดถึงอยู่ทุกวัน”

ในงานเลี้ยงแห่งการประณามโม่เฉินนี้ นักเขียนและนักวิจารณ์หลายคนต่างก็ออกมาโพสต์ข้อความเช่นกัน “การเล่าเรื่องที่ดี การเขียนที่เข้าถึงอารมณ์อย่างลึกซึ้ง มันก็คือความเป็นวรรณกรรมขั้นสูงในตัวมันเองแล้ว บางคนอาจจะมีความเข้าใจผิดเกี่ยวกับ 'วรรณกรรม' หรือเปล่า?”

ซูมู่หยา:“@โม่เฉิน, ความรู้สึกที่ตรงไปตรงมาที่สุดของผู้อ่านอย่างคำว่า 'สนุก' 'ซาบซึ้งจนร้องไห้' กลายเป็นมาตรฐานการประเมินที่ตื้นเขินไปได้อย่างไร? คุณเอาอะไรมาดูถูกรสนิยมของผู้อ่านที่ชอบหนังสือประเภทนี้? #ชื่อของเธอ#”