บทที่ 52 การดัดแปลงเป็นแอนิเมชัน

ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ความสำเร็จของ 《ชื่อของเธอ》 ก็เป็นสิ่งที่ไม่อาจหยุดยั้งได้

ยอดขายของมันพุ่งทะยานอย่างต่อเนื่อง ยอดขายในสัปดาห์ที่สองไม่เพียงแต่ไม่ลดลง แต่กลับเพิ่มขึ้นจากสัปดาห์แรกถึง 100,000 เล่ม ทำได้ถึง 600,000 เล่ม!

หัวข้อที่เกี่ยวข้องกับ "ชื่อของเธอ" มีการพูดคุยกันทั่วทั้งเครือข่ายอินเทอร์เน็ตเกิน 500 ล้านครั้ง ไปแล้ว

สำหรับวัยรุ่น หนังสือเล่มนี้ได้กลายเป็นสุดยอดวรรณกรรมในใจของพวกเขา อารมณ์ความรู้สึกที่แฝงอยู่ในนั้นได้กระทบใจพวกเขาอย่างสมบูรณ์แบบ

ยกตัวอย่างเช่นในห้องเรียนของกู้หย่วน ไม่ได้หมายความว่าทุกคนเคยอ่านหนังสือเล่มนี้ แต่ทุกคนก็ต้องเคยได้ยินหรือรู้จักหนังสือเล่มนี้มาบ้าง

และเมื่อสวี่ซิงเหมียนมองดูเพื่อนร่วมชั้นพูดคุยเกี่ยวกับ 《ชื่อของเธอ》 และ กู้หย่วน เธอก็จะแอบหัวเราะในใจ และรู้สึกมีความสุขที่ตัวเองเป็นคนเดียวที่รู้ความจริง

ชาวเมืองเผิงเฉิงค้นพบเมื่อไม่นานมานี้ว่า บันไดธรรมดาๆ แห่งหนึ่งมักจะเต็มไปด้วยผู้คน พวกเขาจะเดินไปข้างหน้าอย่างเป็นระเบียบ ไปยืนอยู่ตรงกลางเพื่อถ่ายรูป

ในขณะที่รู้สึกแปลกใหม่ ชาวบ้านในบริเวณใกล้เคียงก็ค่อนข้างลำบากใจ เพราะมันรบกวนชีวิตปกติของพวกเขาบ้าง

ส่วนในรถไฟใต้ดินก็แสดงออกชัดเจนยิ่งขึ้น สถานีฝูเถียนเป็นสถานีใหญ่เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งมีกลุ่มนักอ่านที่มาตามรอยหลั่งไหลเข้ามา ก็ยิ่งดูวุ่นวาย

หากรถไฟใต้ดินสาย 3 ที่วิ่งสวนทางกันสองขบวนบังเอิญเข้าสู่สถานีฝูเถียนพร้อมกัน ผู้โดยสารของรถไฟทั้งสองฝั่งก็จะเห็นภาพอันน่าทึ่งที่ผู้โดยสารฝั่งตรงข้ามยกโทรศัพท์ขึ้นมาเป็นแถวเพื่อถ่ายวิดีโอ

กู้หย่วนได้ออกมาเรียกร้องผ่านบัญชีส่วนตัวของเขาอย่างทันท่วงที โดยขอให้ "เที่ยวชมอย่างมีอารยะ" 

"เดินทางเหลื่อมเวลา" และ "หลีกเลี่ยงช่วงชั่วโมงเร่งด่วนเช้า"

สำนักพิมพ์ฉางเจียงและรถไฟใต้ดินเมืองเผิงเฉิงก็ออกมาสนับสนุนตามมาติดๆ

วันที่ 29 ธันวาคม สำนักพิมพ์ฉางเจียงได้ส่งเอกสารจากบริษัทหลายแห่งมาให้ บริษัทเหล่านี้ต้องการขอลิขสิทธิ์เพื่อดัดแปลง 《ชื่อของเธอ》 เป็นภาพยนตร์, ละครโทรทัศน์ และแอนิเมชัน

ข้อมูลที่ส่งมาถึงมือกู้หย่วนนั้นเป็นส่วนที่สำนักพิมพ์ฉางเจียงคัดกรองมาแล้ว กู้หย่วนให้ความสำคัญอย่างมาก เขาศึกษาความสามารถและผลงานในอดีตของบริษัทเหล่านี้อย่างจริงจัง และสุดท้ายก็ตัดออกไปสองแห่ง

เขากล่าวว่า สำนักพิมพ์ฉางเจียงสามารถไปเจรจากับบริษัทที่เหลือได้ ข้อกำหนดของกู้หย่วนมีเพียงข้อเดียว นั่นคือ เขาจะต้องมีอำนาจในการตัดสินใจเกี่ยวกับบทภาพยนตร์ที่ได้รับการดัดแปลง

กู้หย่วนไม่ตั้งใจที่จะเป็นคนเขียนบท เหตุผลหลักก็ง่ายๆ คือ เขาไม่ถนัด เขาไม่ใช่ผู้ที่มีความสามารถรอบด้าน จะเก่งทุกอย่างได้อย่างไร

แต่ด้วยความทรงจำของต้นฉบับ เขารู้ดีว่าผลงานชิ้นนี้ควรจะออกมาในรูปแบบใด ดังนั้นหากบทภาพยนตร์ที่ได้รับการดัดแปลงไม่เป็นที่พอใจของเขา เขาก็จะไม่ยอมเห็นด้วยอย่างแน่นอน

ในวงการอุตสาหกรรม การพูดคุยเกี่ยวกับ 《ชื่อของเธอ》 ก็ไม่เคยหยุดนิ่ง “ยอดขายทะลุล้านในครึ่งเดือน นักเขียนหน้าใหม่คงยากที่จะมีใครทำลายสถิตินี้ได้อีกแล้ว” 

“หนังสือที่ยอดขายทะลุล้านเล่มตลอดทั้งปีนี้ของเราน่ะ มีแค่.. 39 เล่ม 

นั่นหมายความว่า กู้หย่วนใช้เวลาแค่ครึ่งเดือนก็เข้าสู่ 40 อันดับแรกแล้วเหรอ?” 

“แล้วยอดขายสุดท้ายของเขาจะอยู่ที่เท่าไหร่?” 

“พูดยากนะ ผมว่าน่าจะเกินสี่ล้านเล่มได้นะ ท้ายที่สุดแล้ว ความรัก ความกล้าหาญ และความหวังที่อยู่ในหนังสือเล่มนี้ก็เป็นค่านิยมสากล ซึ่งจะยังคงอยู่ตลอดไปอย่างแน่นอน” 

“สุดยอดไปเลย นักเขียนหน้าใหม่เปิดตัวด้วยการสร้างผลงานที่โด่งดังระดับปรากฏการณ์”

วันที่ 31 ธันวาคม กู้หย่วนตัดสินใจที่จะตอบโต้ต่อโม่เฉินเสียที

อันที่จริง เขากับโม่เฉินไม่เคยคุยกันโดยตรงเลย เมื่อก่อนเขาเป็นเพียงผู้อ่านที่ไม่พอใจแนวคิดการสร้างสรรค์ของโม่เฉิน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการดูถูกวรรณกรรมวัยรุ่นและความไม่แยแสต่อความรักของเขา

และการเกิดเหตุการณ์ "คุณทำได้คุณก็ขึ้นมาทำเองสิ" ก็เป็นเพียงความขัดแย้งกับกลุ่มแฟนคลับของโม่เฉินเท่านั้น

แม้ว่าต่อมาโม่เฉินจะโพสต์บทความที่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาจนล้นหน้าจอ แต่กู้หย่วนก็ได้แต่ส่ายหัวด้วยความรู้สึกที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เขาไม่มีความโกรธอยู่ในใจเลย หรือแม้แต่ความปรารถนาที่จะเอาชนะก็มีไม่มากนัก ตั้งแต่ต้นจนจบ ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกสงบอย่างประหลาดและมีความละอายใจเล็กน้อย

ความสงบนั้นเป็นเพราะเขารู้ดีว่า 《ชื่อของเธอ》 มีเสน่ห์ที่สามารถส่งต่อความรู้สึกข้ามกาลเวลาได้ และการประเมินของโม่เฉินก็ไม่สามารถทำร้ายมันได้แม้แต่น้อย

ส่วนความละอายใจเล็กน้อยนั้น ก็เป็นเพราะผลงานชิ้นนี้ไม่ได้เป็นผลงานที่เขาสร้างสรรค์ขึ้นมาทั้งหมด เขาเป็นเพียงผู้ส่งต่อที่โชคดี ที่นำสมบัติล้ำค่าจากอีกโลกหนึ่งมาสู่ที่นี่

ความภาคภูมิใจทั้งหมดที่เกิดขึ้นในกระบวนการนี้ เป็นเพราะเขาสามารถทำซ้ำผลงานได้อย่างประสบความสำเร็จ เขาเป็นเพียง ผู้สร้างใหม่ ไม่ใช่ ผู้สร้างสรรค์

ดังนั้น เขาสามารถวิพากษ์วิจารณ์ในฐานะผู้อ่านได้ แต่ไม่สามารถตำหนิอีกคนที่กำลังเดินหน้าอย่างยากลำบากในเส้นทางที่เขาเชื่อมั่นในฐานะนักเขียนได้ แม้ว่าเส้นทางนี้จะผิดก็ตาม

ดังนั้น กู้หย่วนจึงแก้ไขและปรับปรุงข้อความอยู่หลายครั้ง ในที่สุดเขาก็เผยแพร่บทความออกมา

【นักเขียน กู้หย่วน:】

【ขอบคุณ อาจารย์ @โม่เฉิน สำหรับคำอวยพรและการถกเถียงครับ】 

【เส้นทางแห่งวรรณกรรมนั้น มีดอกไม้นับร้อยนับพันสีสัน】 

【ไม่ว่าจะเป็นความกล้าหาญในการสำรวจขอบเขต หรือความอ่อนโยนในการปลอบประโลมจิตใจ ตราบใดที่สามารถสัมผัสใจผู้อ่านได้ นั่นก็คือเรื่องราวที่ดี】 

【พวกเราผู้ถือปากกา สิ่งที่มุ่งหวังก็คือ "การเล่าเรื่องราวที่ดี" เท่านั้น】 

【หากเรื่องราวนั้นสามารถทำให้ใครบางคนเชื่อในความรัก ความกล้าหาญ และความหวังได้ นั่นก็คือคุณค่าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมัน】 

【เส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล มีเพียงการพยายามต่อไปเท่านั้น ขอให้ก้าวไปข้างหน้าด้วยกันครับ】

คำกล่าวนี้ กู้หย่วนไม่ได้ต้องการแก้ตัวให้ตัวเอง แต่เป็นการแก้ต่างให้กับ "เรื่องราวที่ดีทั้งหมด" เขาไม่ได้ตอบโต้โม่เฉินเป็นการส่วนตัว แต่ตอบโต้แนวคิดทางวรรณกรรมที่ยึดติดมากเกินไปซึ่งโม่เฉินเป็นตัวแทน

สุดท้ายคำว่า "ขอให้ก้าวไปข้างหน้าด้วยกัน" ถือเป็นการปิดฉากการถกเถียงครั้งนี้อย่างสง่างาม

ทันทีที่กู้หย่วนวางโทรศัพท์มือถือลง เสียงโทรศัพท์วิดีโอคอลจาก WeChat ก็ดังขึ้น เป็นสวี่ซิงเหมียน

เมื่อรับสาย สิ่งที่เหนือความคาดหมายของกู้หย่วนคือ ไม่มีใบหน้าเล็กๆ ของสวี่ซิงเหมียนปรากฏอยู่ มีเพียงความมืดมิดเท่านั้น ขณะที่เขากำลังสงสัย กล้องก็พลิกกลับ เป็นภาพถนนที่มืดสนิท

เสียงที่สวี่ซิงเหมียนตั้งใจกดให้เบาลงก็ดังขึ้น:“กู้หย่วน มานับไปพร้อมกับฉัน”“สิบ… เก้า… แปด…”

เมื่อการนับถอยหลังสิ้นสุดลง ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิดก็พลันแตกเป็นดอกไม้ไฟที่สว่างไสว “กู้หย่วน สุขสันต์วันปีใหม่!”

กู้หย่วนยิ้ม:“สุขสันต์วันปีใหม่!” ใช่แล้ว ปีใหม่มาถึงแล้ว ทะเลดวงดาวที่แท้จริง อยู่ข้างหน้า ไม่ใช่ในโคลนตมที่อยู่ข้างหลัง

...

หลังจากวางวิดีโอคอล กู้หย่วนก็เปิดแอปพลิเคชัน Starry Sky Reading

ตอนนี้ 《การกลับมาเกิดใหม่ของเซียนในเมือง 》 ได้อัปเดตไปเกือบหนึ่งล้านตัวอักษรแล้ว สร้างรายได้มากกว่าสองล้านหยวน

และอันดับคะแนนโหวตรายเดือนของเดือนธันวาคมก็สรุปแล้ว 《การกลับมาเกิดใหม่ของเซียนในเมือง》 ได้อันดับที่สี่ในท้ายที่สุด เนื่องจากเดือนนี้ความสนใจของเขาเกือบทั้งหมดอยู่ที่ 《ชื่อของเธอ》 เขาจึงไม่ได้ใส่ใจกับนิยายออนไลน์เรื่องนี้มากนัก

ทุกวันก็แค่เขียนเนื้อเรื่องแบบตามใจไปเรื่อยๆ เฉินเป่ยเสวียนไม่สู้กับประเทศนี้ก็สู้กับประเทศนั้น กู้หย่วนตัดสินใจว่าจะเขียนให้จบโดยเร็วที่สุดในช่วงวันหยุดฤดูหนาว โดยจะให้บทสรุปอยู่ที่การที่เฉินเป่ยเสวียนออกจากโลก

เพราะชื่อหนังสือคือ "เซียนในเมือง" และเขามีหนังสือที่ดีกว่าสำหรับเนื้อเรื่องเกี่ยวกับดวงดาวและโลกเซียน

และเนื่องจากในช่วงสองเดือนนี้มีนักเขียนรายย่อยจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ที่เขียนตามกระแสในหัวข้อนี้ จึงเริ่มมีสัญญาณของการต่อต้านกลับมาบ้างแล้ว แม้ว่าคนส่วนใหญ่จะยังคงรู้สึกสนุกและหลงใหลในการอ่านก็ตาม

แต่มีนักอ่านบางส่วนเริ่มบ่นในฟอรัมว่า "ไร้สาระเกินไป" หรือ "ไม่ใช้สมองเกินไป" สำหรับกู้หย่วน ความรู้สึกที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดคือ ยอดสมัครสมาชิกเฉลี่ยของ 《การกลับมาเกิดใหม่ของเซียนในเมือง》 ไม่เพิ่มขึ้นอีกแล้ว

(นิยาย 《ชื่อของเธอ》 จบแล้ว ทุกคนลองทายดูสิว่าหนังสือเล่มต่อไปของกู้หย่วนจะเป็นอะไร)