บทที่ 53 การจัดแบ่งห้องเรียน

วันนี้เป็นวันปีใหม่ ซึ่งโรงเรียนจะหยุดหนึ่งวัน

กู้หย่วนตื่นแต่เช้า วันนี้เขานัดกับเพื่อนๆ ไว้ว่าจะออกไปเที่ยวด้วยกัน และสุดท้ายก็เลือกที่จะไป โลกน้ำแข็งหิมะ 

มีสมาชิกทั้งหมดห้าคน รวมถึงสวี่ซิงเหมียนและหวังจื่อเหอด้วย

“กู้หย่วน ทำไมยังไม่ถึงอีก?” ฉีอี้ไข่ตั้งใจจะส่งข้อความเสียงให้กู้หย่วน แต่เสียงของกู้หย่วนก็ดังขึ้นข้างหูเสียก่อน

“ซื้อแผ่นร้อนมา” กู้หย่วนเดินมาพร้อมกับแผ่นร้อนหลายแผ่น

วันนี้ตอนเขาออกจากบ้าน เขาตั้งใจถามสวี่ซิงเหมียนว่าได้นำมาหรือไม่ และก็เป็นไปตามคาด เธอเองก็ลืม คนท้องถิ่นคุ้นเคยกับอุณหภูมิในฤดูหนาวมานานแล้ว ดังนั้นการสวมเสื้อผ้าให้อบอุ่นก็มักจะเพียงพอ แต่เมื่อจะออกไปเล่นข้างนอก พวกเขาก็จะลืมสิ่งของบางอย่างไปโดยไม่รู้ตัว

“โอ้โห นายละเอียดอ่อนจังเลยนะ กู้หย่วน” จ้าวอู๋ฟานรีบหยิบมาหลายแผ่น และถอดรองเท้าอย่างใจจดใจจ่อ

“ดีนะที่นายเอามา ไม่งั้นนึกไม่ถึงเลยว่าหน้าหนาวแบบนี้มายืนข้างนอกทั้งวัน เท้าจะแข็งขนาดไหน” เขาดึงแผ่นรองเท้าออกมา แล้วติดแผ่นร้อนให้กระจายอย่างสม่ำเสมอที่ใต้แผ่นรอง

คนอื่นๆ ที่อยู่รอบข้างก็ทำตาม

“จื่อเหอ เดี๋ยวฉันช่วยเธอติดนะ” จ้าวอู๋ฟานเดินเข้ามาอย่างทะเล้น “ไปไกลๆ เลย” หวังจื่อเหอกลอกตา

เมื่อเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว ทุกคนก็ขึ้นรถไฟใต้ดิน และเริ่มต้นการเที่ยวเล่นในวันนี้

“ว้าว! โคตรสวยเลย!” ฉีอี้ไข่ลูบประติมากรรมน้ำแข็งผ่านถุงมือหนาๆ ด้วยสีหน้าชื่นชม

“ฉีอี้ไข่ นายไม่ใช่คนท้องถิ่นเหรอ ทำไมดูไม่เคยเห็นโลกขนาดนี้” จ้าวอู๋ฟานพูดดูถูกอยู่ข้างๆ

“ฉันเป็นคนท้องถิ่น แต่ฉันไม่เคยมาโลกน้ำแข็งหิมะ” “ผมก็เพิ่งเคยมาครั้งแรกเหมือนกันครับ” กู้หย่วนยกมือ “+1!”

...

เนื่องจากมีผู้คนจำนวนมากเกินไป ทำให้ต้องเข้าคิวนาน กู้หย่วนจึงเพิ่มเงินซื้อตั๋ว VIP โดยตรง ทุกรายการไม่ต้องเข้าคิว สามารถเข้าได้อย่างรวดเร็ว

“ว้าว อลังการมากเลย” หวังจื่อเหอนั่งอยู่บนชิงช้าสวรรค์ มองเห็นสวนสนุกทั้งหมด

หลังจากเที่ยวเล่นกันจนหนำใจ ท้องฟ้าก็มืดลงโดยไม่รู้ตัว กู้หย่วนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูเวลา ซึ่งเป็นเวลาสี่โมงครึ่งแล้ว

“จะเล่นต่ออีกไหม? ควรจะกลับบ้านแล้วนะ” 

“ไปเร็ว ไปเร็ว!” ฉีอี้ไข่ที่เดินไม่ไหวเพราะเที่ยวมาทั้งวันก็ฮึดขึ้นมาทันที

หวังจื่อเหอที่ยังคงตื่นเต้นอยู่ข้างๆ ก็ไม่ได้คัดค้าน: “ก็ได้ค่ะ...”

“มาถ่ายรูปหมู่กันเถอะ!” จ้าวอู๋ฟานเสนอ

พูดแล้วทำทันที ทุกคนยืนเรียงแถว เด็กผู้หญิงสองคนยืนอยู่ตรงกลาง และให้คนแปลกหน้าที่จ้าวอู๋ฟานขอร้องช่วยถ่ายรูปให้

“กู้หย่วน สวี่ซิงเหมียน พวกนายยืนด้วยกันนะ ฉันจะถ่ายรูปคู่ให้” จ้าวอู๋ฟานยิ้มเจ้าเล่ห์ ส่วนฉีอี้ไข่ก็ส่งเสียงเชียร์

“ไม่มีปัญหา!” กู้หย่วนดึงแขนเสื้อของสวี่ซิงเหมียน และเดินกลับไปที่ลานว่างอีกครั้ง ท่าทางที่ตรงไปตรงมาของทั้งสองคนกลับทำให้สามคนนั้นตกตะลึง

แต่จ้าวอู๋ฟานก็ทำหน้าที่เป็นช่างภาพต่อไป ถ่ายรูปให้อย่างพิถีพิถัน ในภาพ เด็กชายสวมเสื้อดาวน์สีดำเข้ารูป ดูคล่องแคล่วว่องไว เด็กหญิงสวมเสื้อดาวน์สีขาวทำให้เธอดูสดใสยิ่งขึ้น ผ้าพันคอคล้องอยู่รอบคอ เผยให้เห็นแก้มที่แดงเล็กน้อยเพราะความหนาวเย็น ทั้งสองคนยืนไหล่ชิดไหล่ โดยมีชิงช้าสวรรค์ที่สวยงามตั้งตระหง่านอยู่ด้านหลัง

จ้าวอู๋ฟานชื่นชมผลงานของตัวเองอย่างพึงพอใจ จากนั้นก็ตะโกนเสียงดัง “จื่อเหอ เรามาถ่ายรูปคู่กันบ้างไหม” ฉีอี้ไข่ยังคงส่งเสียงเชียร์อยู่ข้างๆ เพื่อสร้างบรรยากาศ

หวังจื่อเหอก็ไม่ได้ปฏิเสธ ยิ้มและถ่ายรูปคู่กับเขา

...

เมื่อกลับมาโรงเรียนอีกครั้ง บรรยากาศในชั้นเรียนก็เริ่มตึงเครียดขึ้นมาก ส่วนหนึ่งเป็นเพราะการสอบปลายภาคใกล้เข้ามา

และอีกส่วนหนึ่งก็เพราะใกล้จะมีการแบ่งห้องเรียนแล้ว นักเรียนทุกคนกำลังจะต้องเผชิญกับการจากลา เวลาผ่านไปอย่างเงียบๆ ท่ามกลางบรรยากาศนี้ เสียงวิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับ 《ชื่อของเธอ》 จากภายนอกก็ยังคงมีอย่างต่อเนื่อง

แต่กู้หย่วนกลับตั้งใจเรียนในโรงเรียน ไม่สนใจเรื่องภายนอก เพราะหลักสูตรการฝึกอบรมการแข่งขันที่โรงเรียนจัดให้เขานั้นพร้อมแล้ว

ครูสอนหลักสูตรนี้ชื่อ เฉินปู้ซุ่ย ซึ่งเป็นศิษย์เก่าของอาจารย์เย่ปิง เขามีมุมมองที่เป็นเอกลักษณ์มากเกี่ยวกับการสร้างสรรค์วรรณกรรม และมักจะนำหนังสือเรียนที่เกี่ยวข้องมาให้กู้หย่วนเสมอ

หนังสือเหล่านี้บางส่วนเขาเลือกมาเอง และบางส่วนก็ได้มาจากคำแนะนำของอาจารย์ที่ปรึกษาของเขา ศาสตราจารย์อาวุโสท่านนั้นได้ยินว่าลูกศิษย์ของตัวเองกำลังเป็นครูสอนนักเรียนอัจฉริยะที่โด่งดังเมื่อเดือนที่แล้ว ก็รู้สึกตื่นเต้นทันทีและส่งรายชื่อหนังสือจำนวนมากมาให้

ซึ่งไม่เพียงแต่เป็นความรู้ทางวิชาการเท่านั้น แต่ยังมีหนังสือประวัติศาสตร์คลาสสิกและวรรณกรรมที่มีชื่อเสียงอีกด้วย ชายชราคนนั้นยังเขียนบทความยาวเหยียดอย่างใส่ใจ เพื่อแนะนำจุดอ่อนในการเขียนของกู้หย่วนและวิธีการพัฒนา

กู้หย่วนรู้สึกขอบคุณเป็นอย่างยิ่ง และยอมรับด้วยความนอบน้อม

ในไม่ช้า การสอบปลายภาคก็สิ้นสุดลง และในขณะที่เพื่อนร่วมชั้นรอคอยอย่างกระวนกระวาย ผลสอบก็ถูกประกาศออกมา พร้อมกับการประกาศวิธีการแบ่งห้องเรียน

สิ่งที่สวี่ซิงเหมียนยอมรับไม่ได้คือ การจัดห้องเรียนสำหรับสาย ฟิสิกส์ เคมี การเมือง นั้น จะ สุ่ม เข้าไปเหรอ? เดิมที หลังจากผลสอบออก สวี่ซิงเหมียนเห็นคะแนนของตัวเองและกู้หย่วนอยู่ที่หกต้นๆ ก็รู้สึกดีใจ

เธอรู้สึกว่าการเรียนหนักตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาไม่ได้เสียเปล่า และเธอจะสามารถอยู่ห้องเดียวกับกู้หย่วนได้ ใครจะรู้ว่าผลจะออกมาเป็นแบบนี้?

กู้หย่วนต้องปลอบใจเธอ: “ไม่เป็นไรน่า มีแค่สองห้อง โอกาสที่จะได้อยู่ด้วยกันก็ยังสูงมากนะ”

บ่ายวันนั้น เย่ปิงถือกระดาษแผ่นหนึ่งเดินเข้ามา บรรยากาศในห้องเรียนก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที

เขาประกาศผลการแบ่งห้องเรียนของสายศิลป์ล้วนและสายวิทย์ล้วนก่อน ซึ่งทั้งสองประเภทจะถูกแบ่งเป็นห้อง A ห้อง B ห้อง C ตามผลการเรียน

จากนั้นก็เป็นสายฟิสิกส์ เคมี การเมือง

“จวงอวี่เฉิง, ห้อง 11” 

“จ้าวอู๋ฟาน, ห้อง 12” 

“...” “สวี่ซิงเหมียน, ห้อง 12” 

“หวังจื่อเหอ, ห้อง 12”

เมื่อได้ยินผลนี้ แววตาของสวี่ซิงเหมียนก็มีความยินดีฉายแวบหนึ่ง แต่เธอก็ยังไม่วางใจ จนกระทั่งเธอได้ยิน: “กู้หย่วน, ห้อง 12”

เธออดไม่ได้ที่จะกำหมัดเล็กๆ และมองกู้หย่วนด้วยความตื่นเต้น กู้หย่วนก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจเช่นกัน

“ผลลัพธ์ก็เหมือนกับชาติที่แล้ว ดูเหมือนว่า "ผลกระทบผีเสื้อ" จะไม่ส่งผลมาถึงตรงนี้”

ในคืนนั้น ในช่วงชั่วโมงอ่านหนังสือตอนค่ำ ทั้งชั้นก็มายืนรวมกันที่หน้าเวทีเพื่อถ่ายรูปหมู่

เพื่อนร่วมชั้นหลายคนกอดกันด้วยความอาลัยอาวรณ์ บางคนถึงกับร้องไห้ทันที

กู้หย่วนกลับไปที่ที่นั่ง เก็บกระเป๋านักเรียน และหยิบหนังสือปึกหนึ่งออกมาจากตู้ด้านหลังห้องเรียน ยัดใส่ถุงผ้าที่เตรียมไว้

“ไปกันเถอะ” กู้หย่วนและสวี่ซิงเหมียนมาถึงห้องเรียนใหม่ ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับโถงทางเดินชั้นหนึ่ง เป็นห้องเรียนที่ใหญ่ที่สุดในโรงเรียน

“ว้าว! กว้างขวางจัง!” ทันทีที่สวี่ซิงเหมียนเดินเข้าไปในห้อง เธอก็รู้สึกได้ชัดเจนว่าที่นี่ใหญ่กว่าห้องเรียนเดิมมาก

กู้หย่วนรู้ว่าไม่เพียงเท่านั้น ที่นี่ยังมีแสงสว่างส่องถึงได้ดีกว่า อยู่ใกล้โรงอาหารมากกว่า และใกล้สนามเด็กเล่นมากกว่าด้วย

“ส่วนสาเหตุ? กู้หย่วนคิดว่าน่าจะเป็นเพราะห้องเรียนของพวกเขามีคนจำนวนมาก คงไม่ใช่เพราะครูประจำชั้นเป็นผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการหรอกนะ”

นักเรียนจากห้องต่างๆ ทยอยเดินเข้ามาเรื่อยๆ หลังจากทุกคนนั่งเข้าที่แล้ว

ชายวัยกลางคนรูปร่างผอมเล็กวัยประมาณสี่สิบห้าปีก็เดินเข้ามา พร้อมรอยยิ้มที่เป็นมิตรบนใบหน้า

“สวัสดีทุกคนครับ ต่อไปผมจะเป็นครูประจำชั้นของพวกคุณ” 

“ผมแซ่อวี้ ชื่อ อวี้โยว และผมก็เป็นครูสอนวิชาการเมืองของพวกคุณด้วย” “อีกสองปีครึ่งข้างหน้า ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับทุกคน”