บทที่ 54 ออกเดินทางอีกครั้ง

“นักเรียนหลายคนคงคุ้นหน้าผมดี 555 ผมชอบเดินวนเวียนไปทั่วระเบียง” “ห้องทำงานของผมอยู่สุดทางเดิน ห้องทำงานผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการนั่นแหละครับ” อวี้โยวแนะนำตัวเองสั้นๆ สองสามประโยค

“ตอนนี้ พวกเรามาแนะนำตัวเองกันหน่อยดีกว่า” 

“เพื่อเป็นการประหยัดเวลา ขอให้พูดตรงที่นั่งได้เลย ไม่ต้องเดินออกมาข้างหน้า” อวี้โยวชี้ไปที่นักเรียนที่นั่งอยู่แถวหน้าสุดด้านข้าง และบอกให้เธอลุกขึ้นยืน

กู้หย่วนรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า การหายใจของสวี่ซิงเหมียนที่อยู่ข้างๆ หยุดนิ่งไปทันที

...

ไม่กี่วันหลังจากการแบ่งห้องเรียน ทุกคนก็ได้ปรับวิธีการเรียน และค่อยๆ โยกย้ายจุดศูนย์กลางไปที่ หกวิชา ที่เลือกไว้

บางคนถึงกับละทิ้งอีกสามวิชาที่เหลือโดยสิ้นเชิง โดยตั้งใจว่าจะอ่านแบบเร่งรัดเมื่อใกล้ถึงการทดสอบวัดระดับการศึกษา

สำหรับนักเรียนจากห้อง 10 เดิม ครูเพียงคนเดียวที่ยังคงสอนซ้ำกับห้องใหม่ก็คือ ครูภาษาจีน ไม่ผิดหรอก เย่ปิงยังคงอยู่

กู้หย่วนยังจำได้ว่า เป็นคาบเรียนภาษาจีนครั้งแรกหลังการแบ่งห้องเรียน เมื่อเสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้น เย่ปิงเดินเข้ามาพร้อมกับแสงแดดที่สาดส่อง

เขาพยักหน้าเล็กน้อยให้กับกู้หย่วน ก่อนจะมองไปที่นักเรียนทั้งห้อง: “สวัสดีทุกคน ผมชื่อ เย่ปิง” 

“ต่อไป กู้หย่วน จะเป็นหัวหน้าห้องวิชาภาษาจีนของห้องเรา ทุกคนไม่มีใครคัดค้านใช่ไหม?”

นักเรียนห้อง 10 เดิมต่างสีหน้ามุ่ยลงเล็กน้อยทันที ส่วนนักเรียนที่เหลือก็มีความรู้สึกทั้งดีใจและกังวลปนกันไป

“หวังว่าจะเป็นการพูดเกินจริงของนักเรียนสามห้องนั้นนะ...”

กู้หย่วนเองก็รู้สึกประหลาดใจอย่างมาก ในชาติที่แล้วเขาได้กล่าวคำอำลากับเย่ปิงอย่างถาวรหลังการแบ่งห้องเรียน เขาคิดเพียงเล็กน้อย ก็เข้าใจ

“ขอโทษนะทุกคน ฉันเป็นคนนำหมาป่ามาเอง”

...

หนึ่งสัปดาห์หลังจากการแบ่งห้องเรียน คือวันที่ 17 มกราคม นักเรียนโรงเรียนมัธยมหมายเลข 1 ก็เริ่มต้นวันหยุดฤดูหนาว แน่นอนว่า ยกเว้นนักเรียน ม.ปลายปี 3 ที่ต้องเรียนจนถึงวันตรุษจีน

ส่วนกู้หย่วนเองก็ได้พักผ่อนที่บ้านเพียงสองวัน วันที่ 19 มกราคม เขาก็ขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้าสู่ เหยียนจิง

เขากำลังจะเข้าร่วมการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศระดับประเทศของ “Micro Light · Eternity” Short Story Contest การแข่งขันที่ดำเนินมาเกือบสามเดือนนี้ กำลังจะปิดฉากลงในที่สุด

ครั้งนี้เขาไม่ได้พาครอบครัวมาด้วย แต่มีเพียงครูผู้สอนประกบคู่มาเท่านั้น

เมื่อพูดถึงครูผู้สอน... กู้หย่วนหันไปทางด้านข้าง: “ตกลงว่า ทำไมถึงยังเป็นพี่ปิงตามมาอีกล่ะครับ?” 

“ตอนนี้ครูผู้สอนของผมไม่ใช่ อาจารย์เฉินปู้ซุ่ย เหรอครับ?” 

“เขายังรับปากว่าจะพาผมไปเยี่ยมอาจารย์ที่ปรึกษาของเขาด้วยนะ”

เย่ปิงถอดหูฟังออกข้างหนึ่งและพูดอย่างเรียบเฉย: “ทำไม? รังเกียจอาจารย์แล้วเหรอ?” 

“ฉันไม่ไว้ใจคนอื่นให้มาดูแลนาย อีกอย่าง การให้อาจารย์เฉินได้พักผ่อนบ้างมันไม่ดีเหรอ?”

กู้หย่วนทำปากยื่น ใครจะไปเชื่อว่าผู้ชายคนนี้จะมีเจตนาดีขนาดนั้น? นอกจากนี้ ชื่อครูผู้สอนก็ถูกส่งไปแล้ว คือ เฉินปู้ซุ่ย การที่เย่ปิงตามมาก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร ดังนั้นเขาจะต้องมีจุดประสงค์อื่นอย่างแน่นอน กู้หย่วนไม่ได้เซ้าซี้ถามต่อ อย่างไรเสียก็ต้องรู้ในที่สุด

เมื่อลงจากเครื่องบิน กู้หย่วนกับเย่ปิงกำลังรอรับกระเป๋าเดินทางที่โหลดมา เนื่องจากรูปแบบการแข่งขันที่พิเศษ กู้หย่วนจึงต้องอยู่เป็นเวลานานกว่าปกติในครั้งนี้ จึงได้นำของติดตัวมาเยอะหน่อย

“ลงจากเครื่องแล้ว จะออกไปข้างนอกแล้วนะ” เย่ปิงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาตอบ WeChat

“ใครครับ? พี่ปิง จัดคนมารับด้วยเหรอ?” 

“อืม เดี๋ยวก็รู้”

ทันทีที่ทั้งสองเดินออกมาจากทางออก กู้หย่วนยังคงมองไปรอบๆ ในขณะที่เย่ปิงได้ดึงผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาสวมกอด หา? พี่ปิงมีแฟนที่เหยียนจิงด้วยเหรอเนี่ย?

กู้หย่วนตกใจเล็กน้อย แต่เมื่อคิดดูแล้ว พี่ปิงเรียนมหาวิทยาลัยที่เหยียนจิง การมีแฟนที่อยู่ที่นี่ก็เป็นเรื่องปกติ

เขาทำใจให้สงบและรอให้เย่ปิงแนะนำ แต่... ทำไมแผ่นหลังของผู้หญิงคนนี้ถึงคุ้นตาจัง?

“บรรณาธิการหนิง!?” เมื่อเห็นใบหน้าของผู้หญิงคนนั้น กู้หย่วนก็อดไม่ได้ที่จะอุทาน

หนิงชิวสุ่ยหน้าแดงเล็กน้อย และทักทายด้วยรอยยิ้ม: “ไม่เจอกันนานเลยนะ นักเรียนกู้หย่วน”

“พวกคุณสองคนเป็นอะไรกัน... คบกันตั้งแต่เมื่อไหร่?”

เย่ปิงไอแห้งๆ แม้แต่เขาเองก็ทนสายตาจ้องมองที่เผ็ดร้อนของกู้หย่วนไม่ไหว “เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กไม่เกี่ยว”

สายตาของกู้หย่วนจับจ้องไปที่ใบหน้าของหนิงชิวสุ่ยพักหนึ่ง แล้วก็มองไปที่ใบหน้าของเย่ปิงพักหนึ่ง เขาเข้าใจแล้ว

ตัวเองกลายเป็นพ่อสื่อไปแล้วนี่เอง! และไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเย่ปิงถึงต้องตามมาด้วย ทั้งสองคนใช้เหยียนจิงเป็นจุดแวะพักในการมาเจอกัน!

กู้หย่วนลากกระเป๋าเดินทางนำหน้าไปก่อน ส่วนทั้งสองคนก็เดินตามมาด้วยความอับอายเล็กน้อย

ทั้งสามคนนั่งแท็กซี่เข้าไปในเมือง แน่นอนว่าพวกเขาเลือกนั่งเบาะหลัง ส่วนกู้หย่วนนั่งเบาะหน้าข้างคนขับ

เมื่อขึ้นรถและบอกจุดหมายปลายทางแล้ว คนขับก็ไม่ลังเลและออกรถทันที

คนขับเป็นชายวัยกลางคนอายุประมาณสี่สิบกว่า เขาเหลือบมองกู้หย่วนที่อยู่ข้างๆ อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเปิดปากพูดในที่สุด “อ้าว! พ่อหนุ่ม ฉันว่าทำไมถึงคุ้นหน้านายจังนะ?” “ใช่เด็กที่ได้แชมป์ระดับประเทศจากการแข่งขันนิยายวิทยาศาสตร์ครั้งก่อนหรือเปล่า?”

กู้หย่วนรู้สึกประหลาดใจ ก่อนที่ความรู้สึกดีใจจางๆ จะแล่นเข้ามาในใจ

“ครับ” กู้หย่วนพยักหน้าอย่างสงบ

“เจอจนได้! กู้หย่วนใช่ไหม!” 

“คำวิจารณ์ที่พิธีกรพูดเมื่อครั้งนั้น ขนาดฉันเป็นคนปักกิ่งเก่าๆ ยังต้องพยักหน้าเลย นายมีสมองแบบไหนกันนะ ถึงเขียนบทความได้เยี่ยมขนาดนั้น!” 

“ฉันชอบวรรณกรรมตั้งแต่เด็ก และชอบดูการแข่งขันวรรณกรรมของพวกวัยรุ่น พวกนายคืออนาคตของวงการวรรณกรรมจีนของเราเลยนะ” 

“วันนี้ฉันได้นายขึ้นรถ ถือว่าโชคดีมาก! ตอนนี้รถไม่ติด ฉันจะลัดเส้นทางให้ รับรองว่าเร็วแน่นอน!”

กู้หย่วนคุยกับเขาตลอดการเดินทางหนึ่งชั่วโมง ทั้งสองคนคุยกันอย่างถูกคอ

“สู้ๆ นะพ่อหนุ่ม! คว้าแชมป์มาอีกให้ได้!” คนขับยังพูดประโยคนี้อีกครั้งเมื่อลงจากรถ

เมื่อรถแท็กซี่แล่นออกไปไกล กู้หย่วนหันกลับไป และเห็นทั้งสองคนจ้องมองมาที่เขาด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน

“ไอ้หนู นายพูดเก่งขนาดนี้เลยเหรอ?”

“เมื่อกี้ทั้งสองคนนั่งอยู่เบาะหลัง ได้ยินกู้หย่วนคุยกับคนขับตั้งแต่ขึ้นรถจนลงรถ หัวข้อสนทนาของพวกเขาไม่มีซ้ำกันเลย ตั้งแต่เรื่องดาราศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ไปจนถึงเรื่องครอบครัว”

“ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่ปากมันคุ้นเคยไปเอง” กู้หย่วนยักไหล่ “ทั้งหมดฝึกฝนมาตั้งแต่ชาติที่แล้ว”

ทุกคนนำกระเป๋าเดินทางไปเก็บไว้ที่โรงแรม แล้วออกไปหาร้านอาหาร

“ผมต้องหลีกทางให้ไหมครับ จะรบกวนดินเนอร์ใต้แสงเทียนของพวกคุณหรือเปล่า?” กู้หย่วนดึงเก้าอี้ออกมา แม้ว่าจะนั่งลงแล้ว เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะแซวขึ้นมา

“ไม่จำเป็นหรอก อันที่จริง ฉันมาที่เหยียนจิงพร้อมกับภารกิจบางอย่าง” หนิงชิวสุ่ยพูดอย่างจริงจังขึ้นมาทันที

“อาจารย์กู้หย่วน...”