บทที่ 55 รีสอร์ตพักผ่อน

เมื่อได้ยินคำว่า กู้หย่วน เฉินเจี๋ยก็รู้ว่าเธอกำลังจะพูดถึงเรื่องงาน

เป็นไปตามคาด “ยินดีด้วยนะคะ 《ชื่อของเธอ》 ทำยอดขายได้ถึงสองล้านเล่มในเดือนแรก ตามข้อตกลงของเรา รายได้ค่าลิขสิทธิ์จะถูกโอนเข้าบัญชีคุณหลังการสรุปบัญชีในเดือนมีนาคมค่ะ”

ไม่ผิดเลย ยอดขายเดือนแรกของ 《ชื่อของเธอ》 เกินสองล้านเล่ม ในประเทศจีนของโลกนี้ หากไม่นับตำราเรียน ความสำเร็จนี้ก็เพียงพอที่จะติดอันดับ สิบห้าอันดับแรกในประวัติศาสตร์

การที่นักเขียนหน้าใหม่สามารถสร้างผลงานที่โด่งดังระดับปรากฏการณ์ได้ด้วยหนังสือเล่มแรก ทำให้เพื่อนร่วมงานนับไม่ถ้วนในสำนักพิมพ์ฉางเจียงตกตะลึงอย่างมาก พวกเขาต่างทุบหัวคร่ำครวญ เสียใจว่าทำไมไม่ใช่สำนักพิมพ์ของตัวเองที่ได้ร่วมงานกับ กู้หย่วน

“นอกจากนี้ยังมีเรื่องการตีพิมพ์ในระดับนานาชาติด้วยค่ะ เราตั้งใจจะนำไปทดลองตลาดในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเอเชียตะวันออกก่อน แล้วค่อยพิจารณาบุกตลาดอเมริกาเหนือและยุโรปตามสถานการณ์ต่อไปค่ะ”

“ไม่มีปัญหาครับ” กู้หย่วนไม่ค่อยมีความรู้ในด้านนี้มากนัก เขาตั้งใจจะมอบหมายให้สำนักพิมพ์ฉางเจียงเป็นผู้ดำเนินการอยู่แล้ว

“ถ้าอย่างนั้นตอนนี้คุณจำเป็นต้องลงนามในสัญญานี้ค่ะ เป็นเรื่องการยืนยันและอนุญาตลิขสิทธิ์” หนิงชิวสุ่ยยื่นสัญญาฉบับหนึ่งให้

กู้หย่วนอ่านผ่านๆ สองสามครั้ง จากนั้นก็ผลักกลับไป “เรื่องเซ็นสัญญาอย่าเพิ่งรีบเลยครับ ไว้ผมเข้าร่วมรอบชิงชนะเลิศเสร็จก่อนนะครับ”

สัญญาฉบับนี้ไม่ชัดเจนและเข้าใจง่ายเหมือนตอนที่เซ็นสัญญาตีพิมพ์ 《ชื่อของเธอ》 กับสำนักพิมพ์ฉางเจียง ในครั้งนี้มีคำศัพท์ที่เกี่ยวข้องหลายคำที่กู้หย่วนไม่เข้าใจ เขาวางแผนที่จะหาทนายมาจัดการหลังจากเสร็จสิ้นรอบชิงชนะเลิศแล้ว เรื่องมืออาชีพก็ควรให้มืออาชีพจัดการ

แม้ว่าก่อนหน้านี้จะร่วมงานกับสำนักพิมพ์ฉางเจียงอย่างมีความสุข แต่การระวังคนก็เป็นเรื่องที่ไม่ควรละเลย ความระมัดระวังรอบคอบเป็นสิ่งที่ไม่ผิดพลาด

หนิงชิวสุ่ยพยักหน้า แสดงความเข้าใจ

เมื่อเย่ปิงเห็นว่าการพูดคุยเรื่องงานจบแล้ว เขาก็รีบเรียกทั้งสองคนให้ทานอาหาร ในระหว่างที่ทานอาหาร บรรณาธิการหนิงก็ถามขึ้นราวกับพูดคุยเล่นๆ ว่า: “นักเรียนกู้หย่วน มีความคิดสำหรับหนังสือเล่มต่อไปแล้วหรือยังคะ?”

มือที่กำลังคีบอาหารของกู้หย่วนหยุดลง แย่แล้ว! มาเร่งต้นฉบับแล้ว!

เขาวางตะเกียบลงและพูดอย่างกลั้นหัวเราะ: “บรรณาธิการหนิงครับ ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้มั้งครับ ผมเพิ่งเขียนเล่มแรกเสร็จเมื่อสองเดือนที่แล้วเองนะ”

ตอนที่กู้หย่วนเขียนนิยายออนไลน์ เขามักจะถูกเร่งอัปเดตอยู่เสมอ ไม่คิดเลยว่ามาเขียนหนังสือจริงก็ยังถูกเร่ง

เพิ่งเขียนหนังสือจบไปได้สองเดือนก็มาถามถึงเล่มต่อไปแล้ว มันจะแตกต่างอะไรกับการที่เขาอัปนิยายออนไลน์ไปสามบทอย่างยากลำบาก แล้วมีผู้อ่านมาเร่งให้ลงอีกสิบบท? “ไม่เห็นแก่ความเป็นมนุษย์เอาซะเลย ≧﹏≦”

หนิงชิวสุ่ยยิ้มอย่างอับอาย เธอก็รู้ว่าตัวเองค่อนข้างรีบร้อนไปหน่อย

เย่ปิงที่อยู่ข้างๆ เห็นท่าไม่ดีก็รีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาเบาๆ หลังจากทานอาหารเสร็จ กลุ่มคนก็ไม่ได้เดินเล่นที่ไหน แต่กลับไปที่โรงแรมทันที

เช้าวันรุ่งขึ้น กู้หย่วนเตรียมตัวพร้อม คนทั้งสามขับรถไปยัง รีสอร์ต แห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ชานเมือง ทันทีที่กู้หย่วนเดินเข้าไป เขาก็มองเห็นสภาพแวดล้อมที่สวยงาม รู้สึกสบายใจและสดชื่นทันที

“สมแล้วที่การแข่งขันนี้ได้รับความสนใจมากกว่าการแข่งขันวรรณกรรมแนวไซไฟนะ ลองดูสิว่าผู้จัดงานเขามีวิสัยทัศน์แค่ไหน” 

“ถึงขนาดเหมาทั้งรีสอร์ตให้นักเรียนอย่างพวกนายใช้เลย” เย่ปิงเอ่ยปากชมเชย

หนิงชิวสุ่ยตบแขนเขาเบาๆ: “พูดอะไรน่ะ? นักเรียนมัธยมปลาย 50 อันดับแรกของประเทศ ไม่มีสิทธิ์ที่จะเพลิดเพลินเลยเหรอ?” 

“อีกอย่าง นี่ไม่ใช่แค่การแข่งขันธรรมดาๆ นะ มันยังคล้ายกับแคมป์สร้างสรรค์ผลงานด้วย”

กู้หย่วนสำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบต่อไป และทันใดนั้นเขาก็เห็นคนรู้จัก เขาเดินเข้าไปและตบไหล่คนนั้นเบาๆ

“ไม่เจอกันนานนะ ลั่วจี๋” 

“นายก็ไม่ผิดคำพูดนะ เข้ามาถึงรอบชิงชนะเลิศได้จริงๆ ด้วย”

ลั่วจี๋หันศีรษะมา ดวงตาก็เผยความยินดีเช่นกัน “แน่นอน ฉันเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น” เขาชกหน้าอกของกู้หย่วนเบาๆ: “ไว้คุยกันนะ ฉันขอไปเก็บกระเป๋าก่อน แล้วเจอกันที่ร้านอาหาร”

กู้หย่วนทำท่าทาง "โอเค" แล้วเดินกลับไปหาเย่ปิง “สองสามวันข้างหน้านายจะอยู่ที่นี่นะ ถ้ามีเรื่องอะไรก็ติดต่อผ่านโทรศัพท์ของเจ้าหน้าที่ด้านในได้เลย” เย่ปิงตบไหล่กู้หย่วน: “สู้ๆ นะ!”

หนิงชิวสุ่ยก็กำหมัดให้กำลังใจ: “สู้ๆ นะคะ อาจารย์กู้หย่วน!”

“ครับ พี่ปิง พี่หนิง ลาก่อนครับ!” กู้หย่วนโบกมือ “พวกคุณไปเที่ยวใช้ชีวิตคู่กันเลยนะ”

“รีบๆ เข้าไปได้แล้ว” เย่ปิงยกขาทำท่าจะเตะกู้หย่วน

...

กู้หย่วนลากกระเป๋าเดินทางเข้าไป และมีเจ้าหน้าที่พาไปที่บ้านหลังเล็กๆ ของเขา ใช่แล้ว ไม่ใช่ห้องพัก แต่เป็น บ้าน “นี่ไม่ใช่มาสอบแล้ว นี่มันมาพักผ่อนชัดๆ เลยนี่นา”

เจ้าหน้าที่ยิ้มและพูดว่า: “พวกคุณคืออนาคตของวงการวรรณกรรม ในเมื่อมีเงื่อนไขที่พร้อมอยู่แล้ว แน่นอนว่าเราต้องจัดเตรียมสิ่งที่ดีที่สุดไว้ให้ทุกคนค่ะ”

“เยี่ยมมาก ฉันรักโลกนี้” กู้หย่วนเอ่ยปากชมเชย

หลังจากเข้าไปข้างใน เจ้าหน้าที่หลายคนก็ตรวจสอบสิ่งของที่กู้หย่วนนำติดตัวมาอย่างละเอียด และยึดสิ่งของต้องห้ามไว้ ซึ่งรวมถึงโทรศัพท์มือถือ หูฟังบลูทูธ นาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์ และอุปกรณ์อื่นๆ ที่สามารถติดต่อกับโลกภายนอกได้

พวกเขาห่อสิ่งของเหล่านี้ด้วยแผ่นกันกระแทก จากนั้นใส่ลงในถุงผ้าเพื่อปิดผนึก “กรุณามารับคืนที่คณะกรรมการจัดการแข่งขันหลังจากการแข่งขันสิ้นสุดลงค่ะ” 

“ในบ้านมีอุปกรณ์ที่รองรับการฟังเพลงได้ หากเบื่อก็สามารถเปิดฟังเองได้เลยค่ะ” 

“บ่ายสองโมงวันนี้ กรุณาไปรวมตัวกันที่ห้องเหวินหลาน ขอให้คุณประสบความสำเร็จนะคะ”

หลังจากเจ้าหน้าที่พูดจบ ก็เดินออกจากบ้านไป กู้หย่วนเดินสำรวจบ้านเล็กน้อย แล้วก็เดินออกไปข้างนอก

“คราวนี้กลับคืนสู่ธรรมชาติจริงๆ แล้ว” เมื่อรู้ว่าเขาจะไม่สามารถสัมผัสอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ได้เลยตลอดสัปดาห์หน้า กู้หย่วนก็รู้สึกไม่คุ้นเคยเล็กน้อย

แต่โชคดีที่ทิวทัศน์ที่นี่สวยงามและมีพื้นที่กว้างขวาง กู้หย่วนเดินไปเรื่อยๆ หยุดบ้างตามทาง และเห็นผู้เข้าแข่งขันใหม่ๆ อีกหลายคน

เมื่อเดินไปถึงร้านอาหาร ลั่วจี๋กำลังกินอย่างตะกละตะกลามอยู่ข้างใน “ไม่ได้กินข้าวที่บ้านมาเหรอ?” กู้หย่วนดึงเก้าอี้ข้างๆ เขาและนั่งลง

“พี่เลี้ยงลาพักร้อน ที่บ้านมีแค่ฉันคนเดียว ขี้เกียจทำอาหาร” ลั่วจี๋ตอบอย่างคลุมเครือ

“โอ้โห เป็นคุณชายคนรวยนี่เอง” กู้หย่วนลากเสียงยาว: “ขี้เกียจทำ หรือทำไม่เป็นกันแน่?”

ลั่วจี๋กลอกตามองเขา แต่ก็ไม่ได้ถือสา เขารู้ว่าอันไหนเป็นการล้อเล่น และอันไหนเป็นการเสียดสีด้วยความอิจฉา

ยิ่งไปกว่านั้น เขาเชื่อว่าผู้เข้าแข่งขันที่สามารถเขียนผลงานอย่าง 《ครูชนบท》 ได้ ย่อมมีความเย่อหยิ่งในใจอย่างแน่นอน ภูมิหลังครอบครัวของเขาเพียงเล็กน้อยไม่น่าจะทำให้คนประเภทนี้รู้สึกไม่สบายใจได้

“ว่าแต่ นายเขียนบทความอื่นแล้วหรือยัง? ส่งไปที่ไหนบ้าง?”

“บทความอะไร?” กู้หย่วนงงงวย ตัวเองต้องเขียนอะไรอีกเหรอ?

“บทความที่ส่งไปลงนิตยสารไง นายไม่ควรเขียนแค่ตอนแข่งเท่านั้น แต่ควรฝึกฝนการเขียนเป็นประจำด้วย” 

“สิ่งที่นายฝึกเขียนไว้จะเก็บไว้ทำไมล่ะ? ส่งออกไปสิ ยังได้เงินอีกด้วยนะ” 

“อย่างไรเสีย ก็มีนิตยสารมากมายที่ต้องการต้นฉบับของเราอยู่แล้ว”

หลังจากลั่วจี๋เห็นกู้หย่วน เขาก็นึกขึ้นได้ว่าในช่วงเกือบสองเดือนที่ผ่านมา เขาไม่เคยเห็นผลงานอื่นใดที่กู้หย่วนเขียน นอกเหนือจากผลงานที่ส่งเข้าแข่งขัน

กู้หย่วนยิ้มอย่างเขินอาย: “ฮ่าๆๆ ฉันยังไม่ได้เขียนเลยจริงๆ”

“ไม่จริงน่า แล้วนายทำอะไรอยู่? การไม่จับปากกาเป็นเวลานานๆ ไม่ทำให้รู้สึกแปลกๆ เหรอ?”

ใครว่าไม่ได้จับปากกา ก็ฉันอัปเดตนิยายออนไลน์วันละหมื่นกว่าคำอยู่ไงล่ะ! แน่นอนว่าคำพูดนี้พูดไม่ได้ กู้หย่วนจึงทำได้แค่หัวเราะกลบเกลื่อนและเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไป